Ηγεσίες

ΤΑΝ άνοιξε –με τον τρόπο που άνοιξε- η συζήτηση στην Ελλάδα πριν λίγους μήνες για την ανάγκη της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών, το επιχείρημα της κυβέρνησης, για να μην προχωρήσει κάτι τέτοιο, ήταν πως υπήρχε ο κίνδυνος ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων να μην το δεχθεί και να προτιμήσει την αναστολή της εργασίας του, κάτι που θα είχε μεγάλο αντίκτυπο στη λειτουργία του κράτους, καθώς δεν θα μπορούσε να αναπληρωθεί ο αριθμός τους.

ΣΗΜΕΡΑ η κυβέρνηση εξετάζει τρόπους για να καλύψει τελικά τα κενά που θα δημιουργηθούν στον δημόσιο τομέα επειδή υπάρχει ο κίνδυνος χιλιάδες υπάλληλοι να βρεθούν αναγκαστικά σε καραντίνα, καθώς η εξάπλωση της «Όμικρον» γίνεται πλέον με ταχύτατο ρυθμό.

ΜΕ άλλα λόγια, αυτό που προσπάθησε να αποφύγει η κυβέρνηση το βρίσκει μπροστά της. Και μάλιστα χωρίς να έχει επιτύχει τελικά και τον πολυπόθητο εμβολιασμό που θα ήταν ένα ανάχωμα, όσον αφορά την στήριξη του συστήματος υγείας, το οποίο για μια ακόμη φορά κινδυνεύει.

ΤΟ παραπάνω παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο αντιδρούν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις στον κόσμο, οι οποίες από τη μια βλέπουν το τρένο να έρχεται καταπάνω τους, καθώς η «Όμικρον» απειλεί κοινωνίες και οικονομίες και από την άλλη δεν μπορούν να προχωρήσουν σε αυστηρά lockdowvn καθώς δεν υπάρχουν οι οικονομικοί πόροι για να στηρίξουν τους πολίτες.

Η πανδημία του κορωνοϊού δοκίμασε την παγκόσμια κοινότητα στην πράξη. Απομυθοποίησε, ανέδειξε αδυναμίες, τράβηξε την κουρτίνα της εξουσίας, επανακαθόρισε οικονομικά δεδομένα και στόχους, έθεσε στην επιστήμη στο επίκεντρο της συζήτησης. Το πιο σημαντικό όλων όμως είναι πως έριξε τα φώτα της επάνω στις πολιτικές ηγεσίες που πιάστηκαν απροετοίμαστες να αντιμετωπίσουν κάτι τόσο σοβαρό.

ΑΥΤΟ λοιπόν είναι ένα μεγάλο «δώρο» του κορωνοϊού στην ανθρωπότητα. Ο κόσμος μας πλέον δεν μπορεί να βαδίσει στην ίδια ρότα. Οι όποιες αδυναμίες του συστήματος εξουσίας θα πρέπει επιτέλους να διορθωθούν και η πολιτική να γίνει μοχλός ουσιαστικών αλλαγών και όχι αλισβερίσι οικονομικών συμφερόντων και μικροπολιτική διευθετήσεων.

ΤΟ βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα μπροστά μας. Όταν οι πολιτικές ηγεσίες αδυνατούν να πείσουν, να εμπνεύσουν και να πετύχουν, οι κοινωνίες βυθίζονται στην καθυστέρηση, στην μισαλλοδοξία, στον εξτρεμισμό. Ανατροφοδοτούν το σπιράλ του λαϊκισμού, κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα για όλους.

Η πολιτική χρειάζεται επειγόντως ηγέτες. Κι αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον καιρό μας.

ΠΗΓΗ: larissapress.gr