(Αν είναι δυνατόν! Απάνθρωπια κτηνωδία . Παραδίδουν το ΕΣΥ στα ρουσφέτια τους των Ασφαλιστικών και πετάνε στο δρόμο τους νόμιμους ιδιοκτήτες. Τους πολίτες)
Η Σοφία Μπαλτά, συνάντησε τυχαία τον Στέφανο Κασσελάκη, πριν 4 μήνες και του είπε με μια ανάσα τα βάσανα, τα προβλήματα και την ανασφάλεια που έχει ένας καρκινοπαθής σήμερα στην Ελλάδα.
Πριν λίγο έκανε αυτή την ανάρτηση στο f.b. Διαβάστε τι λέει η Σοφια και ευχηθείτε να μην συμβεί σε σας, σε κάποιον δικό σας και σε κανένα άνθρωπο ποτέ κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει στην Σοφία σε αυτή την χώρα που διαλύεται το δημόσιο σύστημα Υγείας, με αυτή την κυνική και επικίνδυνη κυβέρνηση που δεν έχει ούτε τον ελάχιστο σεβασμό στους πολίτες της.
“Πριν 4 μήνες!!!
Και να’μαι σήμερα εδώ να παλεύω να βρω νοσοκομείο να χειρουργηθώ μήπως σώσω τη ζωή μου.
Η κάθε μέρα μετράει, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να μου δώσει μια νέα μετάσταση….
Πριν 2 εβδομάδες πήγα σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών με ένα σπινθηρογράφημα στα χέρια μου που έδειχνε 10 εστίες στα οστά από κεφάλι μέχρι λεκάνη.
Με ιστορικό καρκίνου του μαστού πριν 5 χρόνια η λογική λέει ότι σου κάνουν επί τόπου εισαγωγή, κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις, μπαίνεις αμέσως χειρουργείο και συνεχίζεις με χημειοθεραπείες ακτινοβολίες το γρηγορότερο δυνατόν.
Αντί για το λογικό ομως, έφυγα με 4 παραπεμπτικά για εξετάσεις, που μου πήρε 2 εβδομάδες να κλείσω τα ραντεβού και να πάρω τα αποτελέσματα.
Ενημέρωσα ότι είμαι έτοιμη αλλά έπεσα πάνω σε άδεια του Ογκολόγου (φυσικά άνθρωποι είναι και αυτοί και δικαιούνται άδειας, απλά δεν υπάρχουν όχι αντικαταστάτες αλλά ούτε το απαραίτητο προσωπικό) και μαζί με το τριήμερο θα καλέσω την ερχόμενη Τρίτη για να μου κλεισει ραντεβού να με δει….
Αυτό όλο εννοείται ότι έγινε μέσω γνωστού του γνωστού Ω γνωστέ, αλλιώς ούτε την πόρτα του Νοσοκομείου δεν θα είχα δει μέχρι σήμερα.
Στο μεταξύ οι πόνοι στα κόκκαλα είναι δικό μου θέμα πώς θα τους αντιμετωπίσω, στο μεταξύ δεν έχει σημασία εάν είμαι από την επαρχία και καποιες εξετάσεις γίνονται μονο στην Αθήνα, δεν έχει σημασία αν μπορώ η οχι να οδηγήσω, δεν έχει σημασία εάν έχω να πληρώσω την συμμετοχή μου η όχι, δεν έχει σημασία εάν πρέπει με ηρεμία αυτές τις μέρες, αντί να λέω 20 φορές την ημέρα το πρόβλημα μου σε φίλους και γνωστούς για να βρούμε μαζί λυση, να είχα περισσότερο χρόνο να περάσω με τον γιο μου, να τον ηρεμήσω, να του εξηγήσω, να προσπαθήσουμε μαζί να διαχειριστούμε το τσουνάμι που μας έχει διαλύσει.
Τίποτα δεν έχει σημασία…
Την πρώτη φορά ήμουν ανασφάλιστη το 2018 και όμως όλα κύλησαν ομαλά και γρήγορα.
5 χρόνια μετά, είμαι ασφαλισμένη αλλά η Υγεία έχει διαλυθεί.
Εάν είχα κομπόδεμα θα ήμουν ήδη στο Ιδιωτικό νοσοκομείο από την πρώτη μέρα.
Δεν έχω όμως.
Είμαι σε αυτή την κατηγορία οικογένειας που με το ζόρι βγάζει κάθε μήνα τις 30 μέρες.
Και ήδη με όλα αυτά ο Μάρτιος ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ και δεν θα ΒΓΕΙ ούτε ο Απρίλης ούτε ο Μάης δεν λέω παραπάνω γιατί στόχος είναι να υπάρχω μέχρι τότε…
Και λυπάμαι που κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να με φέρουν σε αυτή τη δυσκολη θέση να παρακαλάω φίλους γνωστούς ή να ψάχνω πολιτικό μέσο για να σώσω τη ζωή μου….,”
Ντρέπομαι, οργίζομαι, θέλω να ουρλιάξω. Εγώ δεν έχω λόγια να πω κάτι στην Σοφία.
Αν έχετε εσείς πείτε κάτι σας παρακαλώ…
❝ ετικέτες ❞ #ΕΣΥ
