Όσα συμβαίνουν στο Μάλμε δείχνουν ότι οι διαπιστώσεις για την «απολιτίκ» νεολαία είναι βεβιασμένες, πατάνε σε στερεότυπα και δοξασίες
Το πανευρωπαϊκό μουσικό γεγονός της Eurovision αυτή τη χρονιά γίνεται στη σκιά της σφαγής στη Γάζα. Και μπορεί στη Μάλμε Αρένα να συνεχίζονται τα τραγούδια, αλλά χιλιάδες άνθρωποι, έξω από αυτήν αλλά και μέσα, σηκώνουν παλαιστινιακές σημαίες, δείχνοντας την αντίθεσή τους στο μακελειό που συνεχίζεται σε βάρος εκατομμυρίων αμάχων. Αμάχων που δεν έχουν πού να πάνε, αφού είναι εγκλωβισμένοι από τον ισραηλινό στρατό.
Οι αντιδράσεις αυθόρμητες, ανθρώπινες και γι’ αυτό ελπιδοφόρες.
Άνθρωποι που ξεκίνησαν και φέτος να παρακολουθήσουν ένα μουσικό φεστιβάλ, να διασκεδάσουν ακόμα και με τις παραδοξότητες δεν μένουν ασυγκίνητοι από το δράμα στη Γάζα. Και αυτό είναι ακόμα πιο ελπιδοφόρο. Γιατί τελικώς δεν υπάρχουν χαρά, διασκέδαση, χορός, χαβαλές την ώρα που συντελείται ένα τέτοιο δράμα στη γειτονιά μας.
Η ίδια η Eurovision είναι ένα μουσικό φεστιβάλ, αλλά με πολυεθνικό χρώμα, όπως και με πολυεθνικές κόντρες για την πρωτιά. Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπάρχει κλίμα αντιπαράθεσης που μοιάζει με την ατμόσφαιρα γηπέδου. Υπάρχουν φωνές που ενώθηκαν γιατί δεν αντέχονται τόση αδικία, τόσο μεγάλη σφαγή.
Ένωσε και τη δική της φωνή, με τον δικό της τρόπο, και η Μαρίνα Σάτι, αψηφώντας όποιες συνέπειες θα μπορούσε να έχει. Όσα συμβαίνουν στη Γάζα δεν μπορεί να αφήσουν ασυγκίνητο και αδιάφορο έναν άνθρωπο της τέχνης, κάθε άνθρωπο που έχει συναισθήματα.
Όσα συμβαίνουν στο Μάλμε δείχνουν ότι οι διαπιστώσεις για την «απολιτίκ» νεολαία είναι βεβιασμένες, πατάνε σε στερεότυπα και δοξασίες.
❝ ετικέτες ❞ #ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ
