Γράφει η Ζωή Ακριβούλη
Υποψήφια για την Ευρωβουλή με τη Νέα Αριστερά
Την Κυριακή ψηφίζουμε για το νέο Ευρωκοινοβούλιο. Η διαδικασία σημαντική και τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας θα επηρεάσουν, όπως πάντα, έμμεσα και άμεσα τις ζωές μας καθώς (και) εκεί διαμορφώνονται οι πολιτικές που μας αφορούν. Για μια ακόμα φορά, στην Ελλάδα, βοηθούντων και των μεγάλων ΜΜΕ, αποφύγαμε να μπούμε στην ουσία των πολιτικών θεμάτων. Με την ευκαιρία, αυτή, μερικές επισημάνσεις σε ότι αφορά το θέμα της γυναικείας απασχόλησης και των κοινωνικών παροχών στην Ε.Ε.
Καταρχήν, οι περισσότερες χώρες της ΕΕ έχουν προσπαθήσει να αυξήσουν το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών αλλά αυτό πολλές φορές έρχεται σε αντίθεση με την αύξηση του ποσοστού φροντίδας των παιδιών, στο οποίο δεν βοηθούν και οι υπηρεσίες παιδικής φροντίδας (βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί), που σε κάθε κράτος υπάρχει διαφορετική πολιτική σχετικά με την φύλαξη των παιδιών. Αυτές οι πολιτικές της κάθε χώρας θα πρέπει να προβλέπουν τις ώρες εργασίας και των δύο γονέων, να είναι οικογένειο – κεντρικές, να προωθούν την ισότητα των δύο φύλων και να βοηθούν στην επίτευξη της εναρμόνισης μεταξύ οικογένειας και εργασίας.
Με την αυξημένη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας γίνεται προφανές πως πρέπει να θεσπιστούν νέες στρατηγικές σχετικά με το νοικοκυριό, τη φροντίδα του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Τα μοντέλα άμισθης και έμμισθης εργασίας ανά νοικοκυριό στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύπλοκα. Για παράδειγμα, οι δύο γονείς μπορούν να μοιράζονται την φροντίδα τω παιδιών με τη βοήθεια της κρατικής νομοθεσίας σχετικά με την ευέλικτη εργασίας, ο ένας γονέας (ο οποίος συνήθως είναι η μητέρα) μπορεί να περιορίσει την απασχόληση της και να βάλει στην άκρη την καριέρα της για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα με ή χωρίς χρηματική αποζημίωση, ο πατέρας μπορεί να εργαστεί από το σπίτι, χάρη στις νέες μορφές εργασίας ή να κάνει χρήση του δικαιώματος της πατρικής άδειας, κ.α.
Τα παραπάνω μοντέλα συνδέονται άμεσα με την διαφορετική πολιτική σχετικά με τα δύο φύλα που ακολουθούν τα διάφορα κράτη –μέλη της ΕΕ. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, ένα υψηλό ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας των μητέρων να διευκολυνθεί σε διαφορετικό βαθμό από τις επιχειρήσεις από τη νομοθεσία, και οι άνδρες να συμβάλλουν περισσότερο στο νοικοκυριό και στη φροντίδα των παιδιών. Το ποσοστό της εργασίας μερικής απασχόλησης έχει αυξηθεί στις περισσότερες χώρες κατά τα τελευταία χρόνια και αυτό έχει γίνει λόγω της προσπάθειας των γυναικών για εναρμόνιση της επαγγελματικής και της οικογενειακής τους απασχόλησης.
Τα ποσοστά αυτά είναι ιδιαίτερα αυξημένα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία, τη Γερμανία και την Αυστρία. Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat είναι φανερό ότι τα ποσοστά εργασία των γυναικών σχετίζονται άμεσα με την ηλικία του μικρότερου παιδιού της οικογένειας. Τα ποσοστά αυτά είναι πολύ χαμηλότερα στα παλιότερα κράτη μέλη της ΕΕ σε σχέση με τα νέα και κυμαίνονται από 50% για τις γυναίκες που έχουν παιδιά κάτω των δύο ετών στη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Φινλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο και το ποσοστό αυτό φτάνει μέχρι και το 80% στα περισσότερα κράτη – μέλη για εργαζόμενες γυναίκες με παιδιά ηλικίας από 6 έως 11 ετών.
Τα τελευταία χρόνια η Δανία και η Φιλανδία έχουν επικεντρωθεί στην υποστήριξη των εργαζόμενων μητέρων, παρέχοντας όμως ελάχιστη υποστήριξη στου εργαζόμενους πατέρες ενώ η Σουηδία παρέχει υποστήριξη και στους δύο εργαζόμενους γονείς. Αυτές οι διαφορές από χώρα σε χώρα σχετίζονται άμεσα με τις οικογενειακές πρακτικές που υπάρχουν σε αυτές. Έτσι στη Δανία και στη Φιλανδία είναι πιθανότερο οι μητέρες που έχουν μικρά παιδιά να εργάζονται με μερική απασχόληση και να περνούν τον υπόλοιπο χρόνο τους στο σπίτι κάνοντας χρήση της αδείας μακρόχρονης κατ ‘οίκον φροντίδας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι τα τελευταία χρόνια η Πορτογαλία έχει επιτύχει υψηλά ποσοστά εργαζόμενων γυναικών με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης εργασίας, η οποία υποστηρίζεται από τις κρατικές υπηρεσίας φροντίδας των παιδιών σε συνδυασμό με τις τάσεις που επικρατούν στην αγορά εργασίας (χαμηλοί μισθοί έλλειψη κενών θέσεων μερικής απασχόλησης.
Στην Ελλάδα, παραμένουμε ακόμα πολύ μακριά από την Πορτογαλία αλλά και τις άλλες χώρες. Στις μεθαυριανές εκλογές, κρίσιμες από πολλές πλευρές, καθώς ο κίνδυνος ανόδου της ακροδεξιάς είναι ορατός, μιας ακροδεξιάς που μεταξύ πολλών άλλων κακών, θέλει να ξαναστείλει τις γυναίκες στα σπίτια τους, ψηφίζουμε τα κόμματα εκείνα που θέτουν σε προτεραιότητα το θέμα της ισότιμης ένταξης των γυναικών στην αγορά εργασίας. Για τη Νέα Αριστερά τα θέματα της ισότητας των φύλων και της ισότητας των ευκαιριών είναι ταυτοτικά!
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
