Πάπας Φραγκίσκος

Με αφορμή τον θάνατο του Παπα Φραγκίσκου, θυμηθήκαμε την πρωτοφανή δήλωση του από το 2019. Δεν έχει ξαναγίνει ένας εν ενεργεία Έλληνας πρωθυπουργός να προταθεί για Νόμπελ Ειρήνης. Οταν μάλιστα αφορά έναν αριστερό άθεο πολιτικό και η πρόταση γίνεται από την κορυφή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τα λόγια είναι περιττά.

Και τώρα, το 2025, βιώνουμε την απόλυτη πολιτική κατάθλιψη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει de facto διαλυθεί, υπάρχει μόνο μια σφραγίδα. Οι διαφορές φράξιες έχουν μετατραπεί σε κομματίδια χωρίς κοινωνική αναφορά, που περιμένουν την πολιτική τους εξαφάνιση στις επόμενες εκλογές. Το πολιτικό κενό είναι τόσο βαθύ, η αναξιοπιστία τόσο μεγάλη, που ο κόσμος καταλήγει να δηλώνει ότι θα ψηφίσει την Ζωή Κωνσταντοπουλου.

Προφανώς, σε όλη αυτήν την κατάσταση, ελάχιστα πρωτοκλασάτα στελέχη ανέλαβαν πολιτικές ευθύνες. Περιφέρονται στα πάνελ, άλλοι ως ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι ως ΝεΑρ, άλλοι ως ΚιΔη, άλλοι ως ΠΑΣΟΚ(!) και χωρις ίχνος αυτοκριτικής εμπλέκονται σε έναν αδιάκοπο και αδιάφορο πόλεμο μεταξύ τους. Οι δε χυδαιοτεροι, σχεδιάζουν κι άλλες διασπάσεις ώστε να βολέψουν τα ΕΓΩ τους. Άλλωστε, το ΕΓΩ είναι γνώρισμα της κάθε μετριότητας…