Πυρκαγιές / Μελισσοκόμοι με καπνιστήρια – Κάθε καλοκαίρι, το ίδιο «τυχαίο έγκλημα»

Το οικολογικό έγκλημα βαφτίζεται «αμέλεια» όταν φορά μελισσοκομική στολή και συνοδεύεται από καπνιστήρι

Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα καίγεται. Όχι μόνο από τον καύσωνα, αλλά και από τη θεσμοθετημένη αμέλεια, την εγκληματική ανοχή και την ατιμωρησία. Αν ψάξει κανείς πίσω από τις στάχτες, θα βρει συχνά τον ίδιο πρωταγωνιστή: τον μελισσοκόμο με το καπνιστήρι του. 

Την τελευταία δεκαετία, οι μελισσοκόμοι έχουν εμπλακεί επανειλημμένα ως υπαίτιοι σε σοβαρές δασικές πυρκαγιές ανά την Ελλάδα, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή. Από την Εύβοια και την Αττική έως την Πελοπόννησο, δεκάδες περιστατικά πυρκαγιών έχουν αποδοθεί σε αμελείς μελισσοκόμους που χρησιμοποίησαν καπνιστήρια σε δασικές περιοχές, χωρίς τα προβλεπόμενα μέτρα πυρασφάλειας, σε περιόδους υψηλής επικινδυνότητας. Κάθε φορά, οι ευθύνες περιορίζονται σε μικρά διοικητικά πρόστιμα, ενώ τα καμένα ζώα, τα σπίτια, τα δάση και οι ανθρώπινες ζωές προσμετρώνται ως «παράπλευρες απώλειες».

Σήμερα, η φωτιά σε δασική έκταση στον Χορτιάτη της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε από μελισσουργό ο οποίος κάπνιζε τα μελίσσια του, ενώ είχε δυνατό αέρα 4 – 5 μποφόρ, του οποίου του επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο 4.331,25€. 

Στα τέλη του Ιουλίου, ξέσπασε φωτιά σε πευκοδάσος μέσα στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου από τα καπνιστήρια δύο μελισσοκόμων, που θεώρησαν περιττό να τηρήσουν ακόμα και τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας. Δεν καθάρισαν το έδαφος, δεν έβαλαν τα στοιχεία τους στις κυψέλες, δεν είχαν ούτε έναν πυροσβεστήρα. Τους επιβλήθηκε πρόστιμο 2.812 ευρώ. Τιμή ευκαιρίας για την ανάφλεξη ενός δάσους εντός του αστικού ιστού της Αθήνας. 

Τον περασμένο μήνα επίσης στην Αλυκή Βοιωτίας, ένας 55χρονος μελισσοκόμος συνελήφθη επ’ αυτοφώρω για εμπρησμό από αμέλεια, την ώρα που «κάπνιζε» τα μελίσσια του μέσα σε αγροτοδασική έκταση. Χωρίς άδεια, χωρίς μέτρα πυρασφάλειας και –όπως πάντα– χωρίς συναίσθηση κινδύνου. Του επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο 8.860 ευρώ – το υψηλότερο μέχρι στιγμής στη φετινή σεζόν, αλλά και πάλι αναντίστοιχο του τιμήματος της οικολογικής ζημιάς. 

Το 2024, στην περιοχή Ροζενά Κορινθίας, ο αντιδήμαρχος του Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης, ασκώντας τη «μελισσοκομική του ιδιότητα», άναψε το φυτίλι μιας τεράστιας καταστροφής. Ενώ ο δείκτης επικινδυνότητας για πυρκαγιά ήταν στο επίπεδο 4, δηλαδή σε κόκκινο συναγερμό, εκείνος πήγε να καπνίσει τα μελίσσια του μέσα σε κατάφυτη περιοχή, χωρίς κανένα μέτρο πρόληψης, χωρίς εξοπλισμό πυρόσβεσης, χωρίς ίχνος λογικής. Το αποτέλεσμα ήταν μια πύρινη λαίλαπα που έκαιγε για τέσσερις ημέρες και άφησε πίσω της δύο νεκρούς ανθρώπους, δεκάδες τραυματίες πυροσβέστες και εθελοντές, περίπου 180.000 στρέμματα στάχτης – επιφάνεια η οποία αντιστοιχεί στο 8% της συνολικής επιφάνειας της Π.Ε Κορινθίας – και χιλιάδες ζώα απανθρακωμένα. 

Το 2023, στο Μηλάκι, ένας άλλος μελισσοκόμος έκαψε το μισό Αλιβέρι γιατί θεώρησε καλό να καπνίσει τα μελίσσια του μέσα σε δασική έκταση, χωρίς την παραμικρή πρόληψη. 

Το σενάριο είναι ίδιο: δάσος, καπνιστήρι, αμέλεια, φωτιά, καταστροφή. Και στο τέλος, η ίδια αποποίηση ευθύνης: «δεν το ήθελα, έτυχε». Μόνο που δεν «τυχαίνει» κάθε χρόνο το ίδιο. Επαναλαμβάνεται. Το οικολογικό έγκλημα βαφτίζεται «αμέλεια» όταν φορά μελισσοκομική στολή και συνοδεύεται από καπνιστήρι. Μελισσοκόμοι με απόλυτη άγνοια κινδύνου ανάβουν καπνιστήρια για τα μελίσσια τους, ακόμα και σε ημέρες ακραίας επικινδυνότητας πυρκαγιάς, χωρίς άδεια, χωρίς εκπαίδευση και – προφανώς – χωρίς στοιχειώδη ευθύνη.

Όσο το κράτος συνεχίζει να χαϊδεύει τις πλάτες των «καλών επαγγελματιών» που «έτυχε να κάνουν λάθος», τόσο οι πυρκαγιές θα συνεχίσουν να καταπίνουν τον φυσικό πλούτο της χώρας. Και κάθε καλοκαίρι, θα ξαναγράφουμε τα ίδια ρεπορτάζ. Με τα ίδια λάθη. Από τους ίδιους ανθρώπους. Και πάντα με το ίδιο θλιβερό επίμετρο: στάχτες.