Ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας είναι ο τέως υπουργός Αμυνας και στενός σύμμαχος του Μακρόν, Σεμπαστιάν Λεκορνί. Πόσο θα μείνει στη θέση του; Σίγουρα πάντως θα είναι κι αυτός προσωρινός όπως οι προηγούμενοι, όπως θα είναι και οι επόμενοι, μέχρι ο Μακρόν να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ο ίδιος και οι πολιτικές που καλούνται να εφαρμόσουν κατ’ εντολήν του οι εκλεκτοί του. Στο ανακοινωθέν του ο αιρετός μονάρχης της Γαλλίας αναφέρει πως «η συμφωνία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων είναι εφικτή, με σεβασμό στις πεποιθήσεις του καθενός». Εκτός τόπου και χρόνου. Κάθε άλλο παρά εφικτή είναι συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων, με δεδομένο ότι τα βασικά κόμματα δεν πρόκειται να μετακινηθούν από τις θέσεις που έχουν διατυπώσει, αν ο ίδιος επιμένει να προωθήσει ένα πρόγραμμα σκληρής λιτότητας.
Οι πρώτες αντιδράσεις είναι χαρακτηριστικές. «Ο πρόεδρος παίζει το τελευταίο χαρτί του μακρονισμού, οχυρωμένος με τον μικρό κύκλο των πιστών του», έγραψε η Μαρίν Λεπέν στο X προϊδεάζοντας για τη στάση που θα κρατήσει το κόμμα της στις κρίσιμες ψηφοφορίες που θα γίνουν για τον προϋπολογισμό. Στο ίδιο μήκος κύματος και η επικεφαλής των Οικολόγων, Μαρίν Τοντελιέ, η οποία αποδοκίμασε την επιλογή που, όπως σημείωσε, ελήφθη, «χωρίς να συμβουλευτεί τα πολιτικά κόμματα, τα οποία ήρθαν πρώτα στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές». Αντίθετη φυσικά (καμία έκπληξη) και η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, που θέτει ως μείζον ζήτημα για τη χώρα την παρουσία του Μακρόν στην προεδρία. Στην κόντρα και το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που είχε κάνει ανοίγματα στο στρατόπεδο του Μακρόν υποσχόμενο ότι θα βοηθήσει να βγει η Γαλλία από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται με ένα πιο ήπιο πρόγραμμα λιτότητας και υπό την προϋπόθεση ότι ο Μακρόν θα διορίσει πρωθυπουργό από τις τάξεις του. Προσφέρθηκε να παίξει μεσολαβητικό ρόλο στο όνομα (ποιας άλλης;) της πολιτικής σταθερότητας. Σκιά του παρελθόντος ως προς το εκλογικό μέγεθος το Σοσιαλιστικό Κόμμα, την οπορτουνιστική τακτική του (δεύτερη φύση) πάντως δεν την εγκαταλείπει.
Ο πρόεδρος όμως που ζητάει πρόθυμους για να βάλουν πλάτη δεν τους άκουσε. Κι αυτοί θύμωσαν. Για πόσο; Θα φανεί. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κατηγόρησε τον Εμανουέλ Μακρόν ότι «αναλαμβάνει τον κίνδυνο της νόμιμης κοινωνικής οργής και του θεσμικού μπλοκαρίσματος της χώρας». Κριτικές επίσης είχαμε και από το μακρονικό στρατόπεδο. Ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους, στις δημοσκοπήσεις προηγούνται καθαρά οι ακροδεξιοί, το μακρονικό κόμμα έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο, όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις, οι πολίτες αποδοκιμάζουν τον Μακρόν, το ρεύμα υπέρ των πρόωρων προεδρικών εκλογών ενισχύεται, αλλά ο Γάλλος πρόεδρος συνεχίζει να πορεύεται χωρίς σχέδιο.
Κανονικά, ένας σοβαρός και θεσμικός ηγέτης που διοικεί μια χώρα με μεγάλη δημοκρατική παράδοση, διαπιστώνοντας ότι οι προτάσεις του πέφτουν σε τοίχο, θα έπρεπε για να μη βάλει την οικονομία και το πολιτικό σύστημα σε περιπέτειες, για να μη δημιουργηθούν συνθήκες εξέγερσης (και σ’ αυτό το πεδίο έχει πλούσιες επιδόσεις η Γαλλία), να παραμερίσει και να οδηγήσει τη χώρα του στη μόνη λύση που υπάρχει και δεν είναι άλλη από τις προεδρικές εκλογές. Ωστόσο ο Μακρόν, επειδή δεν μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος, αντιστέκεται και μετέρχεται μέσα κάθε άλλο παρά ηθικά, μερικά στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, για να παρατείνει την παραμονή του στο προεδρικό αξίωμα. Το ερώτημα είναι σε πόσες απορρίψεις πρωθυπουργών-αυτοφωράκηδων θα αποφασίσει να πράξει το αυτονόητο;
Ανάγωγα
Από την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την επίθεση του Ισραήλ στο Κατάρ: «Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας προς τις Αρχές και τον λαό του Κατάρ, στρατηγικό εταίρο της Ε.Ε. Πρέπει να αποφευχθεί οποιαδήποτε κλιμάκωση του πολέμου στη Γάζα, καθώς αυτό δεν είναι προς το συμφέρον κανενός». Κανενός; Ψέμα τεράστιο. Η κλιμάκωση συμφέρει τον Νετανιάχου που τον κυνηγούν και η Δικαιοσύνη της χώρας του για διαφθορά και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εθνοκάθαρση.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΓΑΛΛΙΑ
