Φορολογική δικαιοσύνη

Η Δημοκρατία περνά μέσα από τη φορολογική δικαιοσύνη και την αναδιανομή του πλούτου για να μειωθούν οι ανισότητες που θρέφουν την ακροδεξιά

ΟΊλον Μασκ ετοιμάζεται να γίνει ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος του πλανήτη, αν ήταν κράτος θα κατατασσόταν κάπου κοντά στην 25η θέση παγκοσμίως. Αδιανόητα στοιχεία, όσο αδιανόητη είναι και η στατιστική που αποκαλύπτει πως από το 2015 το πλουσιότερο 1% του κόσμου αύξησε τον πλούτο του κατά 33,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό υπεραρκετό για να εξαλειφθεί η ετήσια φτώχεια όχι μία αλλά 22 (ολογράφως: εικοσιδύο) φορές.

Δεν μιλάμε για κάποια παραδοξότητα των μητροπόλεων του τεχνοκαπιταλισμού, εκεί όπου δεδομένα, αλγόριθμοι και πλατφόρμες παράγουν κέρδη, διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες και συγκεντρώνουν εξουσία σε πρωτοφανή κλίμακα. Και εδώ, στην περιφέρεια της Ευρώπης, στα χωράφια του πελατειακού καπιταλισμού, οι δείκτες ευημερούν, δείχνοντας αύξηση του συνολικού πλούτου με παράλληλη διεύρυνση των ανισοτήτων και ευνοημένες τις υψηλές κατηγορίες πλούτου. Η αγοραστική αξία των μισθών βρίσκεται στον πάτο της γεωοικονομικά ταλανιζόμενης Ευρώπης, οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες αυξάνουν (και διασφαλίζουν) τα κέρδη τους, ενώ το κόστος στέγασης αυξάνεται δυσθεώρητα ακολουθώντας αντίστροφη τάση από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι τράπεζες και οι κολοσσοί της ενέργειας θησαυρίζουν, οι αγρότες μάς θυμίζουν πως η διαφορά τιμής από το χωράφι στο ράφι αυξάνεται αναδεικνύοντας τους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς που λεηλατούν τις ζωές μας.

Είναι προφανές πως δεν αρκεί το ηθικό κήρυγμα ενός Πάπα που επικρίνει συστηματικά τους τεχνοολιγάρχες και τον Τραμπ στηλιτεύοντας την «άδικη συγκέντρωση του πλούτου της γης στα χέρια λίγων, ελάχιστων, εκείνων που συχνά δεν θέλουν να ακούσουν τον στεναγμό της γης και των φτωχών». Δεν αρκεί, καλά που υπάρχει βεβαίως, καθώς διαμορφώνει συνειδήσεις και φωτίζει τον δρόμο στην παγκόσμια πολιτική για φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ της μισθωτής εργασίας, φορολογική δικαιοσύνη και αναδιανομή πλούτου ώστε να μειωθούν κατ’ αρχάς οι κοινωνικές ανισότητες που παγκοσμίως γίνονται λίπασμα μιας όλο και πιο αυταρχικής και, τελικά, ακροδεξιάς στροφής. Η προάσπιση της Δημοκρατίας περνά, εντέλει, μέσα από τη φορολογική δικαιοσύνη.