Κι όμως, μπορεί να ακουστεί προκλητικό, αλλά ευτυχώς που ο Τραμπ μιλάει όπως σκέφτεται και δρα όπως γουστάρει, όπως πιστεύει ότι προωθούνται τα συμφέροντα της χώρας του την οποία θέλει να κάνει ξανά μεγάλη. Δεν κρύβεται, είναι ωμός, κυνικός, συμπεριφέρεται σαν αρχηγός μεγάλης συμμορίας, αγκαλιάζει όσους τον αγαπάνε, στηρίζει όσους θεωρεί ότι είναι σύμμαχοί του, καταδιώκει αυτούς που διαφωνούν και εξαφανίζει εκείνους που αντιστέκονται. Ισως είναι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ, σίγουρα τα πολλά τελευταία χρόνια, που δεν εξωραΐζει τις επιλογές του, δεν ντύνει με μεγάλες λέξεις τις σκοτεινές προθέσεις του, δεν χρησιμοποιεί διπλωματική γλώσσα για να καμουφλάρει τη στρατηγική του, έχει ξεπατώσει τα στερεότυπα των διεθνών σχέσεων, μετέρχεται όλα τα μέσα (ταξίματα, απειλές, εκβιασμούς, κυρώσεις, στρατιωτικές επεμβάσεις) προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.
Στην αρχή αιφνιδίασε τους πάντες. Και τους εχθρούς του και τους φίλους του και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ. Κάποιοι τον βάφτισαν σαλτιμπάγκο που θα κάνει μερικούς εξτρεμισμούς και στη συνέχεια θα προσγειωθεί ανώμαλα, εκτιμώντας ότι οι μηχανισμοί άμυνας του συστήματος θα λειτουργήσουν και θα τον συνεφέρουν. Διαψεύστηκαν. Αλλοι θεώρησαν ότι τελικώς θα πρυτανεύσει η λογική του κλειστού κράτους που διοικεί από το παρασκήνιο τις ΗΠΑ και θα υποχρεωθεί ο Τραμπ να αναδιπλωθεί. Κι αυτοί μέχρι τώρα έχουν διαψευστεί. Ορισμένοι πίστεψαν ότι κι αυτός, όπως άλλοι πρόεδροι, θα μείνει στα λόγια και δεν θα προχωρήσει σε πράξεις. Κι εδώ έχουμε διάψευση. Ο Τραμπ δεν καλουπώνεται. Ενημερώνει εγκαίρως για τα βήματά του. Οποιος πολιτικός ηγέτης τον υποτίμησε, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί. Είναι καθαρός ο τύπος. Δηλώνει ότι η χώρα του είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη, ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να την βλάψει κι αν χρειαστεί, όταν αυτός κρίνει, θα πράξει τα δέοντα. Ωμός ιμπεριαλισμός; Οντως. Σάμπως έκαναν κάτι διαφορετικό οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ; Επεμβάσεις, πραξικοπήματα, εκστρατείες συκοφάντησης των αντιπάλων τους. Απλώς πορεύονταν με διαφορετική ρητορική, ήταν το κακό και υποδύονταν το καλό για να τσιμπήσουν οι αφελείς και να νιώσουν υπερήφανοι οι μονίμως φοβισμένοι μικροαστοί – η ραχοκοκαλιά των σύγχρονων κοινωνιών.
Ο Τραμπ είναι ειλικρινής. Μπούκαρε στο Καράκας και άρπαξε τον Μαδούρο όχι γιατί ήταν δικτάτορας (εντάξει το είπε κι αυτό, αλλά όχι με μεγάλη ένταση, αφού τόσοι δικτάτορες υπάρχουν στον πλανήτη που είναι φίλοι του), αλλά γιατί θέλει να βάλει στο χέρι το πετρέλαιο, τον χρυσό και τις σπάνιες γαίες της χώρας. Ηταν ωμός: «Εγώ θα διοικήσω τη Βενεζουέλα. Οι πετρελαϊκές εταιρείες μας είναι οι μεγαλύτερες και οι καλύτερες στον κόσμο και θα τις βοηθήσουμε να επιστρέψουν στη Βενεζουέλα». Είχε προαναγγείλει την επέμβαση. Εχει προαναγγείλει κι άλλες επεμβάσεις, τη μορφή ακόμη δεν έχει ανακοινώσει. Στην Κολομβία που έχει αριστερό πρόεδρο (αποβράσματα αποκαλεί τους αριστερούς ο Τραμπ), στο Μεξικό που έχει κεντροαριστερή πρόεδρο, στην Κούβα που αντιστέκεται σθεναρά στις ΗΠΑ πολλά χρόνια και δεν έχει καμφθεί από τις κυρώσεις, στη Γριλανδία γιατί είναι κρίσιμη περιοχή για την ασφάλεια των ΗΠΑ, στον Καναδά γιατί είναι δίπλα στη χώρα του, στο Ιράν γιατί βάζει μπροστά ξανά το πυρηνικό πρόγραμμά του και δεν ξέρω πού αλλού. Δηλαδή ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή. Μόνον που δεν έχουμε να κάνουμε μ’ έναν λωλό, αλλά μ’ έναν επικίνδυνο τυχοδιώκτη που, εκτός όλων των άλλων που κάνει στην πίσω αυλή των ΗΠΑ (Λατινική Αμερική) και στη χώρα του, επιχειρεί να στήσει φιλικά κόμματα στην Ευρώπη για να διευρύνει τον κύκλο επιρροής του κινήματός του και να συγκροτήσει τη Διεθνή της Ακρας Δεξιάς.
Ανάγωγα
Πώς θα αποκαλούσαμε τους/τις πολιτικούς μιας χώρας που δέχεται επίθεση από ξένο κράτος και αυτοί/ές αποθεώνουν τον εισβολέα και ζητούν να τους/τις τοποθετήσει σε θέσεις εξουσίας; Δωσιλογικά καθάρματα.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ
