Μαδώντας τη μαργαρίτα. Να πάει ή να μην πάει ο Μητσοτάκης στην Αγκυρα; Ασφαλώς πρέπει να πάει, λένε στην κυβέρνηση, και να κρατήσει ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας. Γιατί να πάει, υποστηρίζουν οι αντίπαλοι της επίσκεψης, αριστεροί και πλέρια δεξιοί; Για να νομιμοποιήσει με την παρουσία του την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας;
Οι Τούρκοι, λένε όσοι διαφωνούν με την επίσκεψη, δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, βάζουν συνεχώς στο τραπέζι νέα θέματα πολύ ενοχλητικά για τη χώρα μας, στέλνοντας το μήνυμα στον κόσμο ότι με την Ελλάδα έχουμε πολλά ανοιχτά προβλήματα, ωστόσο είμαστε υπέρ του διαλόγου. Δηλαδή, αναφέρουν, είναι σαν να συμφωνούμε με την ατζέντα της Τουρκίας. Μα εμείς, αντιγυρίζουν οι οπαδοί της επίσκεψης, έχουμε καταστήσει σαφές ότι με την Τουρκία αναγνωρίζουμε μία διαφορά, αυτή για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.
Είναι επίσης ευκαιρία να θέσουμε στο επίσημο επίπεδο το θέμα του casus belli για να το ακούσουν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και οι ΗΠΑ και να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι όσο το διατηρεί η Τουρκία, η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε διάφορα ζητήματα για τις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε. Μα, επιμένουν οι διαφωνούντες με την επίσκεψη, οι Τούρκοι μιλούν για γκρίζες ζώνες και παρερμηνεύοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης ζητούν από την Ελλάδα να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά του Αιγαίου. Οι ρεαλιστές απαντούν: Οι γκρίζες ζώνες μπήκαν στη στρατηγική τους το 1996 μετά την κρίση των Ιμίων, ενώ για αποστρατιωτικοποίηση μιλούν εδώ και πολλά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, οι Ελληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης (μηδενός εξαιρουμένου) έχουν συναντηθεί με τους Τούρκους ομολόγους τους. Ηταν ενδοτικοί; Λειτούργησαν κατευναστικά, άρα ενθάρρυναν την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας; Ακούστηκαν τέτοιες κατηγορίες, ακούγονται και σήμερα.
Ο φόβος του πολιτικού κόστους έχει βραχυκυκλώσει πολλούς Ελληνες πρωθυπουργούς. Τρεις εξ αυτών επιχείρησαν να το ξεπεράσουν προωθώντας «αιρετικές» πολιτικές: ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου. Τα παράτησαν γιατί δεν είχαν στήριξη από τα κόμματά τους και «καραδοκούσε» η ρετσινιά του προδότη την οποία «έφαγε» από τη Δεξιά ένας άλλος πρωθυπουργός, ο Αλ. Τσίπρας, για το Μακεδονικό. Και ένα ερώτημα: Γιατί επιμένουμε στο θέμα των 12 ναυτικών μιλίων; Μα γιατί είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας. Ναι, το λέμε, αλλά δεν το κάνουμε. Ο χρόνος που θα επιλέξουμε είναι δική μας υπόθεση.
Εχουμε σκεφτεί το ενδεχόμενο να μας προτείνουν οι Τούρκοι να αποσύρουν την αιτία πολέμου και εμείς να δεσμευτούμε ότι δεν θα επεκτείνουμε στα 12 μίλια, αλλά στα 8 μίλια (ο αριθμός είναι τυχαίος); Συμπέρασμα: Η επίσκεψη δεν πρέπει να ενοχοποιηθεί προκαταβολικά. Από το αποτέλεσμα που θα έχει θα κρίνουμε. Εκ των υστέρων; Αναγκαστικά. Η άποψη που κάποτε κυριαρχούσε ήταν ότι ο χρόνος δουλεύει για μας, άρα μη διάλογος-μη πόλεμος, όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Εχει αποδειχτεί ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ ημών…
Ανάγωγα
Υπομονή ζητάει ο Αλέξης Τσίπρας από τους φίλους του που παρακολουθούν τις παρουσιάσεις του βιβλίου του. Οι βιαστικοί τον καλούν να ανακοινώσει επιτέλους το… τιμημένο, αυτός χαμογελάει και δείχνει να μη βιάζεται. Οπως λέει και το μεγάλο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη «μην απελπίζεσαι και δεν θ’ αργήσει, κοντά σου θα ’ρθει μια χαραυγή». Τραγούδι του 1948, ο Εμφύλιος δεν είχε τελειώσει, η εξουσία ανακάλυψε πολιτικό μήνυμα και το απαγόρευσε. Το ερώτημα είναι πόση υπομονή να κάνουν οι απογοητευμένοι σήμερα;
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ
