Στην Ελλάδα υπάρχει ανεξιθρησκεία

Δεν είναι βέβαιο ότι η Ανάσταση του Κυρίου μαζί με το μήνυμα της αγάπης και της συγχώρεσης διαβάζονται από όλους μας με τον ίδιο τρόπο.

Ποιος θα φανταζόταν ότι το 2026, για να συμμετέχει κάποιος σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, θα όφειλε να διαθέτει πιστοποιητικά εξαίρετης θρησκευτικής διαγωγής και “ορθής” προέλευσης;

Συνιστά, κατά τον κύριο Αγοραστό, πολιτική απάτη το γεγονός ότι ένας αιρετός ,στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, έδωσε το 2010 πολιτικό όρκο και το 2023 θρησκευτικό. Ο κύριος Αγοραστός, ωστόσο, ξεχνά τρία βασικά πράγματα:

Πρώτον, στην Ελλάδα υπάρχει ανεξιθρησκεία. Ο καθένας πιστεύει σε ό,τι θέλει και με όποιον τρόπο θέλει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον άλλον για τα θρησκευτικά του πιστεύω, τα οποία, στη διάρκεια της ζωής, ενδέχεται να αλλάξουν. Ειδικά στην πολιτική, όλοι κρινόμαστε για τις πράξεις μας και όχι για όσα δηλώνουμε.

Δεύτερον, στη Θεσσαλία της ανεκτικότητας και απ’ όσο θυμόμαστε, ούτε ο περιφερειάρχης ούτε οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός έχει επιτεθεί έως σήμερα σε αντίπαλό του για τα θρησκευτικά του πιστεύω. Ευτυχώς.

Μπορούμε άραγε να φανταστούμε καταγγελίες του τύπου: «Είδα τον Χ πολιτικό μου αντίπαλο να τρώει σουβλάκια τη Μεγάλη Παρασκευή»;

Τρίτον και τελευταίο, ο Χριστιανισμός είναι κατεξοχήν θρησκεία της ανεκτικότητας και της αγάπης. Το μήνυμα του κυρίου Αγοραστού κινείται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση: επιχειρεί να χαράξει διαχωριστικές γραμμές μεταξύ «αυθεντικών» και μη χριστιανών. Κάτι σαν ιεροδικείο ή μια σύγχρονη Ιερά Εξέταση.

Άραγε οφείλουμε όλοι και όλες να προσκομίσουμε πιστοποιητικά θρησκευτικών φρονημάτων, ώστε να αποφανθεί ο πρώην περιφερειάρχης ποιοι έχουμε και ποιοι δεν έχουμε το δικαίωμα να συμμετέχουμε σε θρησκευτικές τελετές;

Ο κύριος Αγοραστός κρίθηκε από τον λαό για τα έργα του, τις παραλείψεις του, τα λάθη του. Κατανοούμε τη θλίψη του. Κανείς δεν τον εμποδίζει να είναι εκ νέου υποψήφιος και να αναζητήσει ξανά την ψήφο των πολιτών. Έχουμε βέβαια, σοβαρές αμφιβολίες αν θα τη βρει.

Μαρια Γαλλιού