Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοιράζει ψίχουλα στους αδύναμους και αφήνει στο απυρόβλητο τους έχοντες και κατέχοντες, πολλοί εκ των οποίων είναι χρηματοδότες της.
Η οικονομική πολιτική που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερη. Είναι ταξική, άρα μεροληπτική. Δεν έχει ανακαλυφθεί, ούτε πρόκειται να ανακαλυφθεί, πολιτική που θα ικανοποιεί τους πάντες, γιατί η κοινωνία είναι χωρισμένη σε τάξεις και οι συγκρούσεις είναι συνεχείς. Οι συσχετισμοί στην παρούσα φάση είναι αρνητικοί για τους εργαζόμενους και τους κοινωνικά αδύναμους, αλλά δεν λείπουν οι προτάσεις, κυρίως από την περιοχή της ρεφορμιστικής Αριστεράς, για να βελτιωθεί η κατάσταση χωρίς πάντως να απειληθεί σοβαρά ο πυρήνας του συστήματος. Πρόκειται για προτάσεις που θέλουν να μειώσουν τις ανισότητες και να εξανθρωπίσουν τον καπιταλισμό. Να κάνουν δηλαδή αυτό που επιδίωκε πάντα η Σοσιαλδημοκρατία, η μετάλλαξη της οποίας τα πολλά τελευταία χρόνια έχει απογοητεύσει τα στρώματα με τα οποία είχε προνομιακή σχέση.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει τα πάντα για να πείσει τους πολίτες ότι αυτά που δίνει με τη μορφή επιδομάτων είναι ό,τι είναι σε θέση να προσφέρει. Δεν μπορεί παραπάνω γιατί δεν της το επιτρέπει ο δημοσιονομικός κόφτης που ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ψέμα και μάλιστα κραυγαλέο. Ισχυρίζεται ότι κατανοεί τις δυσκολίες που περνάει η κοινωνία, αλλά κινείται με μέτρο και δεν παρασύρεται από λαϊκισμούς. Κοίτα ποιος μιλάει, θα μπορούσε κάποιος να πει. Προτάσσει τους αριθμούς που την ευνοούν και πειράζει τους αριθμούς (είναι οι περισσότεροι) που την ενοχλούν. Μοιράζει ψίχουλα στους αδύναμους και αφήνει στο απυρόβλητο τους έχοντες και κατέχοντες, πολλοί εκ των οποίων είναι χρηματοδότες της. Αλλωστε, όπως έχει πει ο αρχηγός του καθεστώτος, οι ανισότητες δεν πρόκειται να εξαφανιστούν, είναι στη φύση των ανθρώπων. Κάποιος πρέπει να του πει ότι και οι εξεγέρσεις δεν πρόκειται να εξαφανιστούν γιατί τις τροφοδοτούν οι αδικίες, οι ανισότητες, η απληστία των κυρίαρχων και η δουλικότητα των πολιτικών εκπροσώπων τους. «Καλή» ώρα, ό,τι γίνεται στην Ελλάδα.
Υπάρχουν προτάσεις που μπορούν αν εφαρμοστούν να αλλάξουν τα πράγματα, τουλάχιστον σε κάποιο σημαντικό βαθμό; Δεν υπάρχει εναλλακτική, φωνάζουν οι οργανικοί διανοούμενοι του νεοφιλελευθερισμού και τα πολιτικά στηρίγματά τους, και ματαιοπονούν όσοι επιμένουν να πειραματίζονται με ουτοπικές ιδέες. Είναι για τους νεοφιλελεύθερους εξτρεμιστική η πολιτική που θέλει να καταργήσει τις φοροαπαλλαγές δισεκατομμυρίων για τα funds, τους επιχειρηματικούς ομίλους και να αυξήσει τη φορολογία στα εισοδήματα των πλουσίων. Θυμίζει, λένε, σοβιετικού τύπου καθεστώτα. Κάπως έτσι αντιμετώπισαν οι Γάλλοι εργοδότες την πρόταση του Γκαμπριέλ Ζουκμάν για τον φόρο-κατώφλι 2% σε όσους έχουν περιουσία πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις» το βιβλίο του για το συγκεκριμένο θέμα). Τον κατηγόρησαν ότι θέλει να βάλει από το παράθυρο τις πολιτικές της Σοβιετικής Ενωσης. Φυσικά ο αιρετός μονάρχης της Γαλλίας Μακρόν ούτε που το συζητά. Το ίδιο και ο φίλος του, ο αρχηγός του εγχώριου καθεστώτος Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ανάγωγα
Ποιες λέξεις περιγράφουν με σχετική ακρίβεια τους βασικότερους εκπροσώπους (όχι μόνον από την πολιτική) του καθεστώτος Μητσοτάκη; Αλαζόνες; Νάρκισσοι; Πολιτικοί απατεώνες; Κυνικοί; Δημαγωγοί; Λαϊκιστές; Νομίζω ότι υπάρχει μία που ταιριάζει απολύτως: Αδίστακτοι.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
