Βρήκαμε και δημοσιεύουμε ένα σχέδιο ομιλίας του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, χωρίς την άδειά του. Υποθέτουμε ότι θα την εκφωνούσε, αν αποφάσιζε να παραστεί και να χαιρετίσει το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Εχουμε και λέμε:
Διαύγεια και διαφάνεια είναι τα ζητούμενα για σύννομο και ομαλό δημόσιο βίο, ακόμα περισσότερο όταν προκύπτουν ζητήματα παρακολούθησης πολιτικού αρχηγού, δημοσιογράφων ή πολιτών. Η κάθαρση τότε συντελείται όταν τα θέματα αποσαφηνιστούν πλήρως. Το θέμα είναι τόσο σοβαρό που δεν γίνεται να μείνουν σκιές. Φως, άπλετο φως. Το να προκλήθηκαν τα γεγονότα αυτά από κυβερνητική πρωτοβουλία είναι εκτός από αντιδημοκρατικό και παράνομο, τόσο πέρα από κάθε όριο νοσηρής φαντασίας και πολιτικής ανοησίας που είναι αδιανόητο. Παραμένει όμως επιτακτική η ανάγκη να ξεκαθαριστεί ποιοι και με ποια δικαιολογία ζήτησαν κάτι τέτοιο και ποιοι και πώς το ενέκριναν. Η επίκληση του απορρήτου σε τέτοιες περιπτώσεις υποτάσσεται στην ανάγκη κάθαρσης του δημόσιου βίου. Ολα στο φως λοιπόν και από εκεί και πέρα απαραίτητες και με διακομματική συνεργασία οι διορθώσεις του θεσμικού καθεστώτος που διέπει και την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου αλλά και την εν γένει λειτουργία των μυστικών υπηρεσιών. Αυτά τα στοιχειώδη για να αποτραπεί η περαιτέρω απαξίωση των θεσμών.
Η πολιτική ομαλότητα, ιδιαίτερα η κοινοβουλευτική δημοκρατία, έχουν ως θεμελιώδες προαπαιτούμενο την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών, την εμπέδωση κράτους δικαίου, την ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Οταν αυτά αμφισβητούνται, όταν ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και μάλιστα διαρκώς διευρυνόμενο, πιστεύει ότι αυτά δεν ισχύουν, ότι οι ευαίσθητοι θεσμοί χειραγωγούνται, ότι το Κοινοβούλιο υποβαθμίζεται, ότι οι κυβερνήσεις αγνοούν τις ανάγκες της και δεν καταλαβαίνουν τις αγωνίες της, ότι οι ισχυροί δεν ελέγχονται, ότι η αυστηρότητα του κράτους εξαντλείται επί των λιγότερο ευνοημένων πολιτών, τότε έχουμε κρίση. Κρίση απαξίωσης, κρίση απονομιμοποίησης, κρίση αμφισβήτησης και απόρριψης του θεσμικού πλαισίου και του πολιτικού συστήματος. Τα φαινόμενα αυτά είναι υπαρκτά, δεν απέχουν από την κρατούσα σήμερα κοινωνική αντίληψη και διεθνώς και στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Η αποκατάσταση του σεβασμού και της εμπιστοσύνης των πολιτών απαιτεί εργώδη και τιτάνια προσπάθεια. Αν αποβεί ανέφικτη ή άκαρπη οδεύουμε προς μείζονα θεσμική κρίση. Σημειώνω ότι η Ιστορία μάς διδάσκει πως τέτοιου είδους κρίσεις στην περίπτωση της Ελλάδας λόγω πρωτίστως γεωπολιτικών συνθηκών συμπίπτουν σχεδόν πάντοτε με εθνικές κρίσεις.
Πλάνες και αυταπάτες στα εθνικά θέματα ούτε επιτρέπονται ούτε συγχωρούνται. Προς την Τουρκία, αλλά και όσους ευνοούν μια συμβιβαστική λύση-πακέτο επί όλων των θεμάτων που μονομερώς έχει αυτή εγείρει, οι καθαρές εξηγήσεις και η αποφασιστικότητα είναι η μόνη ενδεδειγμένη απάντηση. Μία και μοναδική είναι η διαφορά της Ελλάδας με την Τουρκία, η οριοθέτηση της ΑΟΖ και συνακόλουθα της υφαλοκρηπίδας, που επιλύεται σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, και ειδικότερα το ισχύον Δίκαιο της Θάλασσας. Ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας, μονομερή δικαιώματα κυριαρχίας ερειδόμενα στο Διεθνές Δίκαιο και το αυτονόητο δικαίωμα αμυντικής θωράκισης των νησιών έναντι εμφανούς απειλής δεν είναι αντικείμενα διαπραγμάτευσης, συμβιβασμού ή υποχώρησης. Υποχωρήσεις σε ηγεμονικές βλέψεις και παροτρύνσεις τρίτων ή ασαφή μηνύματα που ενδέχεται να εκληφθούν ως διάθεση ενδοτικότητας, απλώς θαμπώνουν την πραγματικότητα και οδηγούν σε μεγαλύτερη ένταση ή και ανοιχτή κρίση. Ο κατευνασμός υπήρξε κατά κανόνα ο προθάλαμος των συγκρούσεων.
Να συνομολογήσουμε ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών δεν είναι ένα ετησίως επαναλαμβανόμενο «δρώμενο» από επαναστάτες χωρίς αιτία. Είναι φυσική συνέπεια χρόνιων παραγωγικών δυσλειτουργιών και δομικών αδυναμιών που οι κυβερνήσεις δεν αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά. Οσο η αγροτική πολιτική εξαντλείται σε υπό πίεση διαπραγματεύσεις, σε εξαγγελίες αποσπασματικών μέτρων και παροχές προσωρινών διευκολύνσεων η κρίση –γιατί για κρίση πρόκειται– θα ανακυκλώνεται. Στη χώρα μας πάνω σ’ αυτά τα προβλήματα ήρθαν να κουμπώσουν: η ραγδαία αύξηση του κόστους παραγωγής, η μείωση των τιμών παραγωγού, εκτεταμένες ζημιές σε υποδομές, καθυστερήσεις στην καταβολή των σχετικών αποζημιώσεων, αδιαφανής, ενίοτε σκανδαλώδης και πελατειακής αντίληψης διαχείριση των κοινοτικών ενισχύσεων, μη παραγωγική κατανομή και χαμηλή αποδοτικότητα των ευρωπαϊκών πόρων.
ΥΓ.: Δεν πρόκειται για σχέδιο ομιλίας. Είναι αποσπάσματα παρεμβάσεων του Κώστα Καραμανλή με διάφορες ευκαιρίες. Νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε ότι αυτά θα έλεγε στο συνέδριο. Δεν θα παραστεί. Ευτυχώς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δυστυχώς για τη Νέα Δημοκρατία.
Ανάγωγα
Απρεπείς χαρακτηρισμοί εκτοξεύονται εναντίον εκείνων των βουλευτών που υπόσχονταν ότι θα τα κάνουν γυαλιά-καρφιά στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας αλλά έλαμψαν διά της αφωνίας τους ή, στην καλύτερη περίπτωση, τα είπαν μασημένα. Διάφοροι μπαρουτοκαπνισμένοι τούς αποκαλούν κότες λειράτες. Λάθος πτηνό. Η φράση που ταιριάζει στην περίσταση είναι: «έκαναν την πάπια».
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
