Με βάση τη μεταρρυθμιστική Αριστερά, το δίλημμα δεν είναι αυτό που έθετε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;», αλλά «βαρβαρότητα ή εξανθρωπισμένος καπιταλισμός;»
Ποιο είναι σήμερα το πρόβλημα για την Ελλάδα, ίσως και για πολλές ευρωπαϊκές χώρες; Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης και πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, το πρόβλημα δεν είναι η οικονομία της αγοράς, αλλά η στρέβλωσή της από μονοπώλια και ολιγοπώλια. Δηλαδή το μοντέλο του καπιταλισμού που δεσπόζει τα πολλά τελευταία χρόνια. Τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια είναι ο πυρήνας του συστήματος. Εχουν γίνει κάποιες προσπάθειες παρέμβασης με στόχο μια άλλη λειτουργία, οι οποίες ήταν αναιμικές, χωρίς βάθος, οι δυνάμεις που το επιχείρησαν τα παράτησαν γρήγορα και προσχώρησαν στη λογική των αντιπάλων τους, και στην παρούσα φάση μεταλλαγμένες δίνουν τη μάχη της επιβίωσης.
Στη συνέντευξή του στο in.gr ο Αλέξης Τσίπρας δεν βάζει θέμα ανατροπής του καπιταλισμού, δεν μιλάει για σοσιαλισμό, υπογραμμίζει ότι «εδώ που έχουμε φτάσει […] αυτό το οποίο πρέπει πρωτίστως να πούμε είναι να λειτουργήσει ο καπιταλισμός με όρους κανονικότητας». Κανονικός καπιταλισμός τι σημαίνει, πού παραπέμπει, υπάρχει περίοδος στη σύγχρονη Ιστορία που ο καπιταλισμός λειτουργούσε με κανόνες, που η απληστία των εχόντων και των κατεχόντων ελεγχόταν, που οι εργαζόμενοι είχαν πετύχει κατακτήσεις και στο επίπεδο των μισθών και στο επίπεδο των συνθηκών εργασίας και στο επίπεδο των πολιτικών δικαιωμάτων, υπήρχε δηλαδή ένα μοντέλο σχετικά ισορροπημένο, ταξικό μεν, αλλά όχι ανάλγητο απέναντι στους «από κάτω» που υποχρέωνε τους «από πάνω» να κινούνται εντός του συνταγματικού πλαισίου;
Δεν το διευκρινίζει ο κ. Τσίπρας και δικαιούμαι να υποθέσω ότι στο μυαλό του έχει τη σοσιαλδημοκρατία της χρυσής 35ετίας και ιδιαίτερα τη Σουηδία, η οποία, σύμφωνα με τον Τομά Πικετί, ήταν το πιο εξισωτικό κράτος στην ιστορία του καπιταλισμού. Ηταν. Δεν είναι πια. Με ευθύνη της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία, αν και κυβερνώσα δύναμη, έβαλε τόσο νερό στο κρασί της που το έκανε μπουγαδόνερο. Μπορεί αυτό που εφαρμόστηκε εκεί και στις άλλες σκανδιναβικές χώρες να γίνει ο στόχος για τη σύγχρονη Αριστερά, όχι για τη ριζοσπαστική και την κομμουνιστική που θεωρούν ότι ο καπιταλισμός δεν επιδιορθώνεται, αλλά για τη ρεφορμιστική Αριστερά; Και το κυριότερο: Μπορεί για κάποιους να είναι επιθυμητό, είναι όμως και εφικτό; Προσφέρεται η εποχή για τέτοιου τύπου οικονομικά συστήματα; Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση; Η σημερινή σοσιαλδημοκρατία είναι σε αυτή τη λογική;
Δεν προκύπτει ούτε από τα επίσημα κείμενά της ούτε από τις δηλώσεις των ηγετικών παραγόντων της ούτε και από τη διαθεσιμότητα των μαζών, τμήματα των οποίων απογοητευμένα από τις πολιτικές που εφαρμόζουν τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, κλίνουν προς εθνικιστικές και ακροδεξιές απόψεις και, όπως δείχνουν οι μετρήσεις σε κεντρικές χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία) τα συγκεκριμένα κόμματα είναι πλειοψηφικά. Αρα, με βάση τη μεταρρυθμιστική Αριστερά, το δίλημμα δεν είναι αυτό που έθετε η Ρόζα Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;», αλλά «βαρβαρότητα ή εξανθρωπισμένος καπιταλισμός;».
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΑΡΙΣΤΕΡΑ
