Χρυσούλα Χρήστου: «Η συντριβή της Μέριλιν μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε…»

ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Ο μονόλογος δεν είναι καθόλου δραματικός, έχει στοιχεία νομίζω που επιτρέπουν σε μια γυναίκα ή ακόμη και σ’ έναν άντρα να ταυτιστούν. Εγώ σ’ αυτή την παράσταση όμως δεν θέλω την ταύτιση με την ηρωίδα. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η κατανόηση και η συμπόνοια, όχι προς την Μέριλιν μόνο, αλλά προς την κάθε Μέριλιν»

Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο

Η Χρυσούλα Χρήστου είναι σημαντική ηθοποιός και σκηνοθέτης για την πόλη της Λάρισας. Την πρωτοάκουσα σε μια παρουσίαση βιβλίου, όπου διάβαζε αποσπάσματα με την χαρακτηριστική φωνή της, ενώ έχει συμμετάσχει σε δεκάδες έργα. Αυτή τη φορά ετοιμάζεται να ανεβάσει την παράσταση «Όταν η Μέριλιν μένει μόνη της», του Γιάννη Κοντραφούρη, στο Κέντρο Έρευνας Θεάτρου και Χορού +ΠΛΗΝ.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα σήμερα, Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, στις 21:15. Συναντηθήκαμε εν μέσω έντονων προβών, αλλά και εν μέσω των απεργιακών κινητοποιήσεων των καλλιτεχνών σε όλη την χώρα, αντιδρώντας στο Προεδρικό Διάταγμα που εξισώνει τα πτυχία τους με το απολυτήριο Λυκείου.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Κα Χρήστου νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο να ξεκινήσουμε από τα όσα συμβαίνουν στον κλάδο σας τον τελευταίο καιρό. Μεσοβδόμαδα συμμετείχατε στις απεργιακές κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών στην πόλη της Λάρισας. Τι σημαίνει για τους ηθοποιούς η υποβάθμιση των πτυχίων τους;

Δεν θα μπορούσα να μην συμμετέχω στις κινητοποιήσεις εναντίον της υποβάθμισης των πτυχίων μας γιατί αυτό το Νομοσχέδιο αποτελεί εμπαιγμό και κοροϊδία. Η δε τροποποίηση του Προεδρικού Διατάγματος κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Δεν γίνεται να κάνουμε τρία και τέσσερα χρόνια σπουδές που σήμερα να υποτιμούνται τόσο και ουσιαστικά να μας κάνουν απόφοιτους Λυκείου. Πιστεύω ότι μετά και από αυτό φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτή η Κυβέρνηση μισεί την Τέχνη.

Τι ζητούν οι καλλιτέχνες μέσα από τις διαμαρτυρίες τις τελευταίες μέρες;

Θέλουμε αναβάθμιση των πτυχίων. Είναι πολύ βασικό αυτό. Φανταστείτε ένα παιδί 18 ή 20 ετών που θέλει να σπουδάσει Θέατρο. Τι θα πούμε σ’ αυτό το παιδί, ότι θα σπουδάσει αλλά θα παραμείνει απόφοιτος Λυκείου; Ναι μεν υπάρχει Πανεπιστημιακό Τμήμα της Δραματολογίας, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με τις σπουδές της Υποκριτικής. Σκεφτείτε ότι στις Σχολές της Υποκριτικής οι ώρες που κάνουμε μαθήματα είναι περισσότερες, τουλάχιστον στη Σχολή της Θεσσαλονίκης που γνωρίζω εγώ. Εν πάση περιπτώσει το ζήτημα δεν είναι να μπούμε σε διαμάχη με τους θεατρολόγους. Αν είναι δυνατόν. Είναι άλλη η δουλειά του θεατρολόγου και άλλη του ηθοποιού. Το σημαντικό για όλους είναι ότι πρέπει να δοθεί η δυνατότητα τα πτυχία μας να αναγνωρίζονται και να γίνει μια Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών.

Υπάρχει αισιοδοξία;

Όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται έχουν μέσα τους την αισιοδοξία ότι θα πετύχουν. Τώρα δεν ξέρω μ’ αυτή την Κυβέρνηση τι μπορεί να γίνει. Ευελπιστώ, επειδή είμαστε και σε χρονιά εκλογών, να χάσουν για να δοθεί μια λύση στο πρόβλημα των καλλιτεχνών. Είναι μονόδρομος να έρθει πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι καμία Κυβέρνηση διαχρονικά μέχρι τώρα δεν έχει δώσει λύση στο πρόβλημα. Η συγκεκριμένη όμως της ΝΔ το έχει παρακάνει. Όχι μόνο δεν έχει προσπαθήσει να δώσει λύση αλλά συμπεριφέρεται μ’ έναν τρόπο σαν να μισεί τους καλλιτέχνες. Γι’ αυτό είπα ότι πρέπει να χάσει τις εκλογές αυτή η Κυβέρνηση και η επόμενη που θα έρθει να δώσει λύση όχι μόνο σε εμάς αλλά σε όλη την κοινωνία που δοκιμάζεται. Με την φτώχεια που μας διέπει βρισκόμαστε όλοι σε οριακό σημείο. Είναι τρομερό το γεγονός ότι τώρα είμαστε φτωχότεροι από το 2009.

Δεν είναι προβλήματα βεβαίως μόνο της ελληνικής κοινωνίας αυτά, ταλανίζεται ολόκληρη η Ε.Ε θα έλεγα από τις λάθος πολιτικές της τα τελευταία χρόνια. Ένα σημαντικό κοινό στοιχείο που παρατηρώ, τουλάχιστον με την γαλλική κοινωνία, επειδή η οικογένεια της κόρης μου βρίσκεται εκεί, είναι ότι τα δημόσια Νοσοκομεία αρχίζουν να ξηλώνονται. Είδαμε όμως τι έγινε και με αφορμή τις συντάξεις τους που προσπαθούν να ανεβάσουν το ηλικιακό όριο από τα 62 στα 64 έτη. Οι Γάλλοι βγήκαν όλοι στους δρόμους. Στη δική μας κοινωνία ο κόσμος είναι αποσβολωμένος θα έλεγα από τις κρίσεις, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να βγούμε μπροστά και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας.

Ας περάσουμε τώρα στην παράσταση της Μέριλιν που σκηνοθετείτε και θα παίξετε στο Κέντρο Έρευνας Θεάτρου και Χορού +ΠΛΗΝ. Πείτε μας δυο λόγια για το έργο…

Αρχικά να πω δυο λόγια για τον συγγραφέα του έργου, τον Γιάννη Κοντραφούρη, που συνυπήρξαμε στο Θεσσαλικό. Ήταν από τους ανθρώπους που πραγματικά αγάπησα, ήταν πολύ σημαντικός και ευχαριστώ την οικογένειά του που μου παραχώρησε τα δικαιώματα. Ο Γιάννης Κοντραφούρης ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Σ’ αυτόν τον μονόλογο της Μέριλιν δεν τον ενδιαφέρει ούτε η βιογραφία της, ούτε ότι ήταν μια σταρ. Όπως και στα περισσότερα έργα του, έτσι κι εδώ, τον ενδιαφέρει ο ήρωας ή η ηρωίδα που βρίσκονται στην απόλυτη συντριβή τους.

Η Μέριλιν είναι ένα πρόσχημα με την έννοια ότι η συντριβή αυτή μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Έχει ενδιαφέρον κάποιος που έχει τους προβολείς πάνω του ή κάνει τα πάντα για να πετύχει και τελικά να συντρίβεται απ’ αυτό το πάντα.

Γιατί λοιπόν το κάνει αυτό ο Γιάννης Κοντραφούρης; Θέλει να απομυθοποιήσει την Μέριλιν;

Όχι καθόλου δεν τον ενδιαφέρει αυτό. Νομίζω ότι την αγαπούσε την Μέριλιν και θέλει απλώς να δείξει την συντριβή μιας γυναίκας η οποία ήταν τόσο πολύ μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας και δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την κατάστασή της. Αυτό υπάρχει και στην καθημερινότητά μας. Υπάρχουν δηλαδή γυναίκες που δεν διαχειρίζονται τις ζωές τους και συντρίβονται. Ο μονόλογος δεν είναι καθόλου δραματικός, έχει στοιχεία νομίζω που επιτρέπουν σε μια γυναίκα ή ακόμη και σε έναν άντρα να ταυτιστούν. Εγώ σ’ αυτή την παράσταση όμως δεν θέλω την ταύτιση με την ηρωίδα. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η κατανόηση και η συμπόνοια, όχι προς την Μέριλιν μόνο, αλλά προς την κάθε Μέριλιν.

Πόσο μελετήσατε την Μέριλιν και ποιες δυσκολίες μπορεί να συναντήσατε κατά τη διάρκεια της μελέτης;

Η δυσκολία είναι ότι δεν έχεις από που να πιαστείς. Αυτό συμβαίνει νομίζω με όλους τους ήρωες του Κοντραφούρη. Διαβάζεις αρχικά το κείμενο και βρίσκεσαι σε μια απόσταση και μετά ξαναδιαβάζοντάς το συνειδητοποιείς ότι είσαι μέσα σ’ αυτό. Προσπάθησα να κάνω μια παράσταση που θα αγγίξει τον κόσμο, χωρίς να είναι καθόλου μελοδραματική γιατί απεχθάνομαι το μελόδραμα ως καλλιτέχνης.

Στο πρώτο μέρος, όπου υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο (Όταν η Μέριλιν μένει μόνη της) παίζω ζωντανά στο κοινό, στο δεύτερο μέρος όμως το φάντασμα της Μέριλιν ξαναγυρίζει μέσα από το υπέροχο video mapping του Θοδωρή Ράντου. Έχω την ευτυχή συγκυρία να συνεργάζομαι με σπουδαίους ανθρώπους όπως είναι και ο Νίκος Μαυρόπουλος, αλλά και ο πολύ έμπειρος Θωμάς Παπατριανταφύλλου στον φωτισμό. Μιας και αναφέρομαι στους συνεργάτες να πω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά του +ΠΛΗΝ για την συνεργασία και την βοήθεια. Στις εποχές που ζούμε είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν πολυχώροι σαν αυτόν και να παράγεται πολιτισμός.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συζήτηση και καλή επιτυχία στην παράσταση.

Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ.