Επειδή η αλητεία έχει και τα όρια της.
«Ε καλά μωρέ, μια συναυλία ήταν κι ο κόσμος πήγε μόνο για ν’ ακούσει μουσική».
Αυτό είπαν οι δημοσιογράφοι… γνωστής προελευσεως, προκειμένου να υποβαθμίσουν την πολιτική βαρύτητα της χτεσινής βραδιάς. Μιας βραδιάς που οργάνωσε άψογα το Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ κι όπου η Θεσσαλονίκη βούλιαξε απο 30.000 άτομα.
Τούς έχω νεάκια που θα τους πικράνουν κομμάτι. Ήμουν μπροστά, ήμουν εκεί, ήμουν παρούσα. Όχι δεν ήταν «ε καλά μωρέ μια συναυλία». Η λαοθάλασσα που συγκεντρώθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους δεν πήγε μόνο να ακούσει τους αγαπημένους τραγουδιστές.
Οι άνθρωποι αυτοί ήξεραν πού πηγαίνουν, ήξεραν πού συμμετέχουν, ήξεραν τα πάντα για το έγκλημα μιας αυταρχικής κυβέρνησης που – περιφρονώντας την ρητή απαγόρευση του ΣτΕ – ιδιωτικοποιεί το νερό.
Δεν ήταν περαστικοί, δεν είδαν φως και μπήκαν. Ήταν συνειδητοποιημένοι πολίτες που μέσα από την Μουσική εκδήλωναν την οργή τους για αυτό το παράνομο, αντιλαϊκό μέτρο.
Ανάμεσα τους περπατούσα, μαζί τους κουβέντιαζα. Και διαπίστωσα από πρώτο χέρι αυτό που καταθέτω εδώ ως μαρτυρία. Γεμάτη πανό «ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΝΕΡΟ» η πλατεία, όλοι γι’ αυτό μιλούσαν, όλοι γι’ αυτό συμμετείχαν, όλοι αυτό διεκδικούσαν.
Ήμουν μπροστά γελοίοι, ήμουν εκεί, ήμουν παρούσα. Εσείς πού ήσασταν και μάς αμολήσατε την αποψάρα σας σαν πατημένη κουράδα; Τα πράγματα αλλάζουν, ξέρετε. Κι όσο δηλητήριο κι αν στάξει η πένα σας, κανείς πια δεν σάς δίνει σημασία.
Γιατί είπαμε. Η αλητεία έχει και τα όρια της.
❝ ετικέτες ❞ #ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
