Από κόμματος εις κόμμα…

Θανάσης Καρτερός

Απασχολεί το φαινόμενο των μετακινήσεων από κόμματος εις κόμμα, που στο κέντρο του αυτή τη φορά είναι ο Νικόλας Φαραντούρης. Ο συμπαθής καθ’ όλα και με άριστο επιστημονικό βιογραφικό Κεφαλονίτης, στενός συνεργάτης του Τσίπρα για τα ενεργειακά, εν συνεχεία ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που εν συνεχεία διήλθε σχετικά αλώβητος από τα καυδιανά δίκρανα του Κασσελάκη. Υστερα διεκδίκησε την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, διακηρύσσοντας μάλιστα ότι με τον ίδιο στο τιμόνι κανένας δεν θα είχε λόγο να παρατήσει το κόμμα.

Πιο ύστερα το παράτησε ο ίδιος, μετά της έδρας φυσικά, και συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας με την προσέγγισή του στην Καρυστιανού, η οποία όμως φέρεται ότι του έκλεισε την πόρτα. Και ακόμα πιο ύστερα, τώρα, η περιπετειώδης διαδρομή του, συνήθως με μουσική υπόκρουση στο πιάνο, κατέληξε στην εξύμνηση του Ανδρουλάκη και τη συμμετοχή του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Παρά το γεγονός όμως ότι διαθέτει το χάρισμα της επικοινωνίας, ο Φαραντούρης δεν είναι μόνος στις εναλλαγές κομματικής στέγης. Η Θεσσαλονίκης Θρασκιά, ας πούμε, όπως και ο Κιλκίς Παππάς προηγήθηκαν, αν και χωρίς την προβολή του ευρωβουλευτή. Η Τζάκρη συζητείται, γιατί όπως γράφεται δεν αποκλείει την επιστροφή της στο ΠΑΣΟΚ, από το οποίο και προέρχεται. Το ίδιο ακούγεται και για ορισμένους άλλους, και ορισμένες άλλες, που προβληματίζονται για την καλύτερη πολιτική επένδυση σε μια ρευστή και δύσκολη εποχή. Επένδυση, προφανώς, που για να μην παρεξηγηθούμε, έχει να κάνει όχι με την προσωπική τους πολιτική και κομματική κερδοφορία, αλλά με το κέρδος της δημοκρατίας και της δημοκρατικής παράταξης. Υπέρτατων αγαθών εν ονόματι των οποίων ρίχνουν νερό στο κρασί που τους μεθούσε μέχρι χτες και διαπράττουν ορισμένες πλαστικές επεμβάσεις. Καλλωπιστικές, κατά κάποιο τρόπο. Ανάλογα με τα γούστα του νέου κοινού.

Εχουμε και τον Κασσελάκη, που μας προέκυψε κεντρώος. Και υπάρχουν ακόμα ευάριθμοι βουλευτές που τον συνοδεύουν στην ούτως ειπείν έκκεντρο ιδεολογική συνάφεια. Υπάρχει επίσης ο Βαρουφάκης, που παραμένει τόσο αταλάντευτος, ώστε να μη δέχεται καμιά μύγα στο σπαθί του, αν αυτή άγγιξε το χέρι του Τσίπρα.

Εκτός, λέει το ρεπορτάζ, από τον Γαβριήλ, που παραιτήθηκε όταν το χέρι αυτό υπέγραψε μνημόνιο. Και σε ποια παράταξη δεν κουνιέται φύλλο; Και αποδέχονται συμπαγώς Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Predator και κυρίως απευθείας αναθέσεις; Μα στην παράταξη της Ν.Δ., στην οποία ασκεί χρηστή και έντιμη διοίκηση ο Μητσοτάκης. Αναρωτιέται αλήθεια κανείς με όλα αυτά γιατί ο Τσίπρας ρίχνει μαύρη πέτρα στα δημοκρατικά σχήματα που ανασχηματίζονται αενάως; Στις μετακινούμενες μετακινήσεις; Και επιλέγει τη λεγόμενη ανασύνθεση, δηλαδή όλα και όλοι από την αρχή, αντί για τη συνέχεια της αποσύνθεσης;

www.efsyn.gr