Το 1982 έστω και αργά, καταργήθηκε η σχολική ποδιά με μάκρος κάτω από το γόνατο και η καταπίεση της κορδέλας, της κονκαρδας, του μαλλιου πλεξίδας κλπ που τουλάχιστον εμείς οι μαθήτριες της επαρχίας ήμασταν υποχρεωμένες να ανεχθούμε καθ’ όλη τη σχολική χρονιά και όχι μόνο τις ώρες σχολείου, μαζί με πολλούς άλλους περιορισμούς ακόμη και στις ώρες κυκλοφορίας.Ουκ ολίγες μαθήτριες είχαν υποστεί προσβολές, αποβολές και δημόσιους εξευτελισμούς από καθηγητές-ταλιμπαν της δήθεν σχολικής ορθότητας. Θέμα που μ’ έκανε να καταθλιβομαι ψυχοσωματικά σε όλη την εφηβική μου ηλικία, καθώς η φύση του χαρακτήρα μου δεν το αποδέχονταν.Είναι αλήθεια ότι μαθαίναμε σωστά γράμματα, τα σχολεία τότε έβγαζαν καλύτερους μαθητές και οι βαθμοί ήταν ακριβοί, αλλά τίποτε άλλο πέρα από το να εκπαιδεύεσαι στην υποκριτική συμπεριφορά ενάντια στη νεανική φύση σου για να τα βγάλεις πέρα.Από την άλλη, δεν θα μπορούσα να δεχτώ το θέαμα ενός νεαρού μαθητή με φούστα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο καθηγητής έχει το δικαίωμα να τον προσβάλλει δημοσίως.Το σχολείο είναι θεσμός μάθησης. Οι διδαχές που παίρνουν τα παιδιά αλλά και η εμφάνιση τους πρέπει να είναι αντίστοιχα με τον θεσμό που εκπροσωπεί αλλά και την νεαρή ηλικία τους.Η ένδειξη σεβασμού είναι ένδειξη πολιτισμού.Κι αυτή η αρχή πρέπει να διδάσκεται νωρίς και να συνοδεύει όλη τη ζωή μας. Στο σπίτι του η έξω μπορεί να εμφανίζεται όπως θελει κι όπως τον εκφράζει. Άλλο ελευθερία κι άλλο ελευθεριότητα.Ας μάθουμε επιτέλους ότι η αποφυγή ενός άκρου δεν οδηγεί αυτόματα στο άλλο.
ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΝΤΑ
❝ ετικέτες ❞ #ΣΧΟΛΕΙΑ
