Πάει κι αυτό! Ξιφούλκησαν, κονταροχτυπήθηκαν, φώναξαν, αλληλοκατηγορήθηκαν και τελικά… Και τελικά η Κυβέρνηση «αναβαπτίστηκε» πανηγυρικά, από τις ψήφους της κοινοβουλευτικής της ομάδας και… πάμε γι’ άλλα. Γιατί για νέα πρόταση μομφής δεν μπορούν να ξαναπάνε, τουλάχιστον όχι για το επόμενο εξάμηνο, αφού τόσο είναι το διάστημα που προβλέπεται εκ της διαδικασίας ότι πρέπει να μεσολαβεί. Οπότε για το επόμενο εξάμηνο με την… ευγενική χορηγία του Αλέξη Τσίπρα η ΝΔ δεν έχει τουλάχιστον να ανησυχεί για το συγκεκριμένο θέμα.

Μέσα στη όλη διαδικασία ακούσαμε διάφορα πειστικά η μη επιχειρήματα, «μετρήσαμε» ένσημα  Μητσοτάκη-Τσίπρα και «απολαύσαμε» το νέο επεισόδιο μεταξύ Άδωνη-Πολάκη που λίγο έλειψε να πιαστούν στα χέρια αλλά και άλλο επεισόδιο Πολάκη με άλλον βουλευτή.  Και φυσικά πλην κακοκαιρίας και διαχείρισης, τέθηκαν στο τραπέζι η ακρίβεια, οι μεταρρυθμίσεις της Κυβέρνησης και όλο το φάσμα των έργων.

Τελικά όμως, αντί για «πρόταση μομφής» θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται και «πρότασή μορφής» με την έννοια ότι πλην των όποιων θεμάτων ευρύτερης πολιτικής αναδεικνύονται μέσα από την διεύρυνση μίας συζήτησης, στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα που επιδιώκουν οι πολιτικοί να παράξει, είναι να αναδείξουν τις…ηγετικές τους μορφές, προκειμένου να αποκομίσουν τα σχετικά οφέλη. Εκτός πιά και αν, μία τέτοια πρόταση κατέληγε σε πτώση της κυβέρνησης αλλά, η συγκεκριμένη εξέλιξη, ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί και αυτό το ήξεραν όλοι και φυσικά και ο ΣΥΡΙΖΑ που υπέβαλε την σχετική πρόταση.

Άρα, από «μομφής» πάμε στο «μορφής» για να δούμε τα «οφέλη» που αποκόμισαν η δεν αποκόμισαν  ως πολιτικές μορφές οι «πρωταγωνιστές» της υπόθεσης για την διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού στην συνέχεια.

Και ας ξεκινήσουμε από το «the new kid on the block» τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Η πρώτη φορά που διασταύρωσε το ξίφος του με τους κοινοβουλευτικούς του αντιπάλους, μετά τη εκλογή του στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ με έναν τρόπο που έγινε «εντός-εκτός και επί τα αυτά» της Βουλής. Αφού δεν είναι κοινοβουλευτικός, οπότε δεν μπορούσε να συμμετέχει στη εντός κοινοβουλίου διαδικασία, επινοήθηκε η εναλλακτική του να μιλήσει εντός Κοινοβουλίου σε άλλη αίθουσα προς την ΚΟ του κόμματος, κάνοντας έτσι παρέμβαση από το…παράθυρο. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα είχε υπολογίσει, διότι οι κανονισμοί ορίζουν άλλα από τις επιθυμίες, αλλά σε κάθε περίπτωση βρέθηκε μία μέση λύση. Όμως, εδώ ακριβώς φάνηκε και η βασική αδυναμία του νέου  σχήματος διοίκησης του ΚΙΝΑΛ: να εξελίσσεται μία κοινοβουλευτική διαδικασία στον ύψιστο βαθμό και ο πρόεδρος του κόμματος να είναι εκτός νυμφώνος. Αυτό δεν καλύπτεται όπως και να το κάνουμε με παράπλευρες ομιλίες.

Από κει και πέρα, αυτό το στοίχημα που έχει να κερδίσει προκειμένου να κερδίσει έδαφος και να εδραιωθεί το ΚΙΝΑΛ σε μια ευρύτερη βάση ψηφοφόρων, είναι προφανώς ότι σε αυτή τη φάση τουλάχιστον δεν μπορεί και δεν πρέπει να ταυτιστεί ούτε με την ΝΔ ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτό θα ήταν ολέθριο πολιτικό λάθος. Οπότε «ναι» στην πρόταση μομφής «όχι» στις εκλογές δυσαρεστώντας και τους δυο προαναφερόμενους. Και εδώ που τα λέμε γιατί να θέλει εκλογές; Μήπως είναι έτοιμο αυτή τη στιγμή το ΚΙΝΑΛ να πάει σε εκλογές; Προφανώς όχι. Χρειάζεται χρόνο να οργανωθεί, να συντονιστεί, να διευρυνθεί, να στελεχωθεί και περιφερειακά και μετά να μπει σε τέτοιου είδους διεκδικήσεις. Οπότε έδωσε ένα πολιτικό στίγμα αυτονομίας επιτιθέμενος και στους δυο, δια της ομιλίας του και μέχρις εκεί.

Και παρότι ο ΣΥΡΖΑ ζητά εκλογές στην πραγματικότητα ούτε και ο ίδιος τις επιθυμεί. Όταν βλέπει τα ποσοστά του να πέφτουν και να κοντεύουν να εξισωθούν με αυτά του ΚΙΝΑΛ, προφανώς δεν είναι μία καλή στιγμή για τον ίδιο να ζητάει εκλογές. Όχι τυχαία ο Κ. Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής παρετήρησε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μήπως από δεύτερο γίνει τρίτο κόμμα και γι ‘ αυτό καταφεύγει σε τέτοιου είδους κινήσεις.

Υπέβαλε λοιπόν πρόταση μομφής ο Α. Τσίπρας, προσπαθώντας να ενδυναμώσει τον ρόλο του κόμματος του και την εσωκομματική του συνεκτικότητα ενόψει συνεδρίου, αλλά και το δικό του ηγετικό προφίλ. Ως αναμενόταν όμως, παρά την σφοδρότητα της αντιπαράθεσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυτό που επετεύχθη είναι να πάρει παράταση εξαμήνου η Κυβέρνηση και με την γενίκευση της συζήτησης να αναδειχθούν και λοιπά θέματα, τα οποία ανάγονται και στα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Διότι υπάρχει και εκείνο το «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί» όταν επί των ημερών του είχαμε την μέγιστη εθνική τραγωδία στο Μάτι που φυσικό ήταν να μπει στο… μάτι της Κυβέρνησης και να ξανασηκώσει το θέμα. Οπότε τι κέρδισε ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ; Ξεμπρόστιασε την Κυβέρνηση η ξεμπροστιάστηκε και ο ίδιος με έναν τρόπο;

Κερδισμένη επί της ουσίας δεν είναι βεβαίως ούτε η Κυβέρνηση και ο Κ. Μητσοτάκης. Σωρεία λαθών και παραλείψεων οδήγησαν στο… λαμπρό αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης του χιονιά. Επί της διαδικασίας όμως είναι. Γιατί το θέμα μετατέθηκε και άνοιξε και σε άλλα ζητήματα, γιατί το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στην μάχη της Βουλής, γιατί επαναβεβαιώθηκε πανηγυρικά η κυριαρχία της μέσω της ψήφου εμπιστοσύνης και της δόθηκε και νέα πίστωση χρόνου με τον πλέον επίσημο τρόπο. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ορατές διάφορες κυβερνητικές παθογένειες οι οποίες χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης και διόρθωσης και δεν έχουν να κάνουν μόνον με τον χιονιά αλλά και με άλλα σοβαρά ζητήματα.

Όσο για τις εκλογές, ο μόνος που έχει δικαίωμα να τις προκηρύξει είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Το «πότε» θα το πράξει, προφανώς θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις και από την χρονική στιγμή που ο ίδιος θα κρίνει ότι είναι η κατάλληλη. Το Φθινόπωρο πάντως είναι μία ωραία εποχή του χρόνου!

formedia.g

❝ ετικέτες ❞ #ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ