Αλωσε τη Σιγκαπούρη η τρομερή ομάδα των 15 με «εγκέφαλο» τον Χάρη Παυλίδη ● Οι… ρίζες των χρυσών κοριτσιών, το προδιαγεγραμμένο σχέδιο επιτυχίας και ένα μέλλον βέβαιο
Η Εθνική Πόλο των Γυναικών τελείωσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης όπως το ξεκίνησε: ως πραγματική πρωταθλήτρια. Ακόμα και οι διοργανωτές αποδείχθηκαν προφήτες. «Greece World Champion» έγραψαν κάνοντας τις συνηθισμένες δοκιμές για να δουν αν λειτουργούν στην εντέλεια τα matrix της πισίνας που ήταν έτοιμη να φιλοξενήσει το τουρνουά. Κατά σύμπτωση ήταν η ώρα που έκανε προπόνηση η «γαλανόλευκη συμμορία». Οι περισσότερες από τις 15 παίκτριες που πήρε μαζί του ο Χάρης Παυλίδης, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ζήτησαν να απαθανατίσουν τη στιγμή. «Μη βιάζεστε. Πάρτε πρώτα το χρυσό και το βγάζετε όσες φωτογραφίες θέλετε». Ηταν η πρώτη δήλωση πίστης στις δυνατότητες αυτής της ομάδας. Σαν όρκος που ανανεωνόταν κάθε φορά που περνούσε η μία φάση και ερχόταν η άλλη. Περάσαμε την Αυστραλία στον ημιτελικό με το buzzer beater της Μαρίας Μυριοκεφαλιτάκη που πλάνταξε στο κλάμα. Διαλύσαμε στα ημιτελικά την κάτοχο του τίτλου, ομάδα των ΗΠΑ, και ο Παυλίδης ξαναχτύπησε: «Θέλω την Ουγγαρία αντίπαλο στον τελικό. Μας νίκησαν στην πρεμιέρα και θέλουμε να πάρουμε ρεβάνς» δήλωσε κατηγορηματικά, πριν ξεκινήσει ο δεύτερος ημιτελικός Ουγγαρίας – Ισπανίας. Το είπε κι έγινε.
Γενικά ό,τι λέει γίνεται. Τα κορίτσια τον εμπιστεύονται και τον υπακούν τυφλά. Τον αντιμετωπίζουν ως «γκουρού» γιατί τους αδειάζει το μυαλό από άλλες αχρείαστες σκέψεις που μπορεί να αποπροσανατολίσουν το παιχνίδι τους. Φάνηκε από τον τρόπο που όλες, μικρές και μεγάλες (τρόπος του λέγειν), παλιές και πρωτάρες, υπηρέτησαν το πλάνο.
Ο συγχρονισμός και η αλληλοκάλυψη στην άμυνα ήταν η πρώτη και βασικότερη αρχή. Υπήρχε και η πατέντα, που σιγά σιγά θα αρχίσουν να αντιγράφουν κι άλλες ομάδες. Υπήρχαν στιγμές που φαινόταν ότι παίζαμε με δύο τερματοφύλακες. Μα παίζαμε με δύο τερματοφύλακες: δίπλα στην Ιωάννα Σταματοπούλου, που αναδείχθηκε καλύτερη γκολκίπερ του τουρνουά, γλίστραγε πονηρά (συνήθως) η Μαρία Πάτρα. Κάτι σαν ψευτο-τερματοφύλακας, που θα έλεγαν στο ποδόσφαιρο. Αμυντικός είναι η θέση της αλλά, ως κόρη τερματοφύλακα, του Βαγγέλη Πάτρα, ήξερε κάποια από τα μυστικά της… δουλειάς.
Δεν ήταν η μόνη από πολίστικο σόι. Η αεικίνητη Στεφανία Σάντα φορούσε στο σκουφάκι της το «4», το νούμερο του πατέρα Πέτρε Σάντα που φημιζόταν για το φαρμακερό αριστερό χέρι του. Η Αθηνά Γιαννοπούλου, που οδήγησε τη Βουλιαγμένη στο πρωτάθλημα και πήρε μεταγραφή-ζωής στην πανίσχυρη Σαμπατέλ, είναι κόρη του Ακη Γιαννόπουλου που έπαιζε τερματοφύλακας, αλλά έγινε απροσπέλαστη αμυντικός σαν τον θείο της, τον νυν πρόεδρο της KOE, Κυριάκο Γιαννόπουλο, και μάλιστα φορώντας το δικό του νούμερο (το «5»). Η δαιμόνια Ελένη Ξενάκη, φουνταριστή και αριστερόχειρας που αναδείχθηκε «καλύτερη παίκτρια του τελικού», ξεπέρασε τη μητέρα της, Μαίρη Βούλγαρη, που έπαιζε πόλο στον Εθνικό Πειραιώς. Η Διονυσία Κουρέτα είναι κόρη του Μιχάλη Κουρέτα, πολίστα που ξεκίνησε από τον ΝΟΠ και όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση έγινε διαιτητής. Πάντως, όπως αποδείχθηκε, καμία δεν παίζει με… δόντι. Θα το είχε καταλάβει η Βασιλική Πλευρίτου ως φοιτήτρια της οδοντιατρικής. Η Βασιλική έμεινε να παίζει στην Εθνική με την αδελφή της την Ελευθερία, που πήρε την αρχηγία από τη (μεγάλη τους αδελφή) Μαργαρίτα. Και έχει ανεβάσει το αξίωμα σε άλλο επίπεδο. Ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Ολα τα έχει τακτοποιημένα στο μυαλό της και ξέρει πότε πρέπει να μιλήσει αλλά κυρίως τι να πει για να βοηθήσει.
Με την άμυνα απόρθητο κάστρο, η επίθεση βρήκε στο πρόσωπο της Φωτεινής Τριχά το χέρι που έστειλε την μπάλα σε αντίπαλα δίχτυα 25 φορές. Πρώτη σκόρερ του Παγκόσμιου, σε ηλικία μόλις 20 χρόνων, προβάλλει ως το «next big thing». Η Ειρήνη Νίνου, η Χριστίνα Σιούτη, η Σοφία Τορνάρου έμοιαζαν πολύπειρες μπρος στη 18χρονη Νεφέλη Κρασσά, που μπήκε από μικρή στα βαθιά. Η Αλεξία Τζούρκα μπορεί αυτή τη φορά να έμεινε δεύτερη τερματοφύλακας, αλλά τη δόξα της την πήρε το Πάσχα γιατί ήταν εκείνη βασική όταν η ομάδα κατέκτησε το χρυσό στο παγκόσμιο Κύπελλο.
Επιστρέφοντας στον Παυλίδη, όσοι τον ξέρουν από τότε που ζούσε στη Θεσσαλονίκη λένε πως είχε τέτοια τρέλα με οποιαδήποτε έκφραση του αθλητισμού που έφτανε σε άλλη διάσταση – σύχναζε με τις ώρες στο «Αλεξάνδρειο» για να δει τον Αρη του Γκάλη και του Γιαννάκη, ή στηνόταν στο «Καυταντζόγλειο» για να απολαύσει τις παραστάσεις του μάγου Βασίλη Χατζηπαναγή. Με τον άμεσο συνεργάτη του, παλιό διεθνή, Αντώνη Βλοντάκη ταίριαξαν γιατί ο Αντώνης συνήθως είναι πιο εξωστρεφής και τον συμπληρώνει διατηρώντας τις ισορροπίες.
Το περίεργο με αυτό το γκρουπ, που ετοιμάζεται με απώτερο στόχο τους Ολυμπιακούς του 2028 στο Λος Αντζελες, είναι ότι υπάρχουν ώρες που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν είναι κορίτσια που τρελαίνονται να παίζουν με τα κουκλάκια που τους κάνουν δώρο στις απονομές ή λέαινες έτοιμες να κατασπαράξουν τα θύματά τους κάθε φορά που ρίχνονται στη μάχη της πισίνας. Το σίγουρο είναι ότι στη Σιγκαπούρη γκρεμίστηκε η πεποίθηση ότι οι ελληνικές ομάδες τα καταφέρνουν καλύτερα ως αουτσάιντερ. Εκείνες πήγαν ως φαβορί και όχι μόνο δεν λύγισαν από την πίεση, αλλά έδειξαν ότι μπορούν να διαχειριστούν την ευθύνη. Κι αν συνεχίσουν έτσι, ας ετοιμαζόμαστε να ακούσουμε πολλές φορές από τα χείλη τους τον εθνικό ύμνο που τον τραγούδησαν με τόσο μπρίο και περηφάνια.
Γιατί τις επιλέξαμε
Γιατί 15 παίκτριες, υπό τις οδηγίες του Χάρη Παυλίδη, έπαιζαν σαν μία για να ξαναφέρουν την Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης, 14 χρόνια μετά το προηγούμενο χρυσό.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
