Οι παλιοί συνάδελφοι του ΕΚΑΒ που είναι ένα βήμα πριν τη σύνταξη…
Αυτοί που έχουν 30+ χρόνια πλάτη, που έχουν σηκώσει σώματα, ψυχές και βάρδιες αμέτρητες…..πρέπει στα 58, 59, 60+ να συνεχίζουν να τρέχουν έξω στον δρόμο;
Ή μήπως ήρθε η ώρα η ίδια η υπηρεσία να τους δείξει επιτέλους τον σεβασμό που τους αρμόζει και φυσικά να τους προστατέψει;
Γιατί όσο κι αν έχει ψυχή λιονταριού ένας διασώστης, το σώμα του πλέον έχει φτάσει στα όρια του….πονάει.
Οι δίσκοι, τα γόνατα, οι ώμοι δεν είναι πια 20 χρονών.
Κι ένα λάθος, ένα παραπάνω κιλό στο φορείο, μια κακή και λάθος κίνηση στο κατέβασμα με την καρέκλα και τον ασθενή μπορεί να αποβεί μοιραία να κοστίσει πολύ ακριβά.
Όχι μόνο σε εκείνον, αλλά και στον συνάδελφο δίπλα του, και φυσικά στον ασθενή που περιμένει την σωστή αντιμετώπιση αλλά κυρίως την σωστή και ασφαλή μεταφορά του στο νοσοκομείο.
Δεν μιλάμε για “παρκάρισμα”.
Μιλάμε για αναγνώριση προσφοράς.
Για αξιοποίηση εμπειρίας.
Για σεβασμό.
Οι παλιοί θα μπορούσαν να διδάξουν πολλά σε πολλούς.
Η εμπειρία των παλιών δεν πρέπει να χάνεται.
Πρέπει να μεταφέρεται.
Αντί να εξαντλούνται ψυχικά και σωματικά στο πεζοδρόμιο, μπορούν να γίνουν πολύτιμοι μέντορες, εκπαιδευτές, ή υποστηρικτικό προσωπικό.
Να εκπαιδεύουν νέους διασώστες.
Να εκπαιδεύουν σε σχολεία.
Να βρίσκονται μέσα στα Κέντρα Επιχειρήσεων.
Να συντονίζουν, να καθοδηγούν, να μεταδίδουν εμπειρία.
Να κρατήσουν ενεργή την ψυχή τους, χωρίς να φθείρουν άλλο το σώμα τους.
Ίσως ήρθε η ώρα να θεσπιστεί ένα “μεταβατικό στάδιο πριν τη σύνταξη”, όπου όσοι έχουν περάσει τις δεκαετίες τους στο δρόμο στο πεζοδρόμιο, στην νύχτα στο κρύο στην ζέστη να μπορούν να κλείσουν την καριέρα τους με αξιοπρέπεια και ευγνωμοσύνη και όχι με την φυσική καθημερινή εξάντληση της δουλειάς.
Ένας έμπειρος συνάδελφος με 30+ χρόνια υπηρεσίας έχει τεράστια γνώση.
Αν τον “κάψεις” στο δρόμο, χάνεις αυτό το κεφάλαιο.
Αν τον σεβαστείς και τον εντάξεις αλλιώς, γίνεται “πολλαπλασιαστής εμπειρίας”.
Είναι σωστό να μένουν οι παλιοί συνάδελφοι στον δρόμο μέχρι τέλους;
Δεν πρέπει επιτέλους η υπηρεσία να τους δώσει τον χώρο που τους αξίζει;
Δεν ήρθε η ώρα να δείξουμε επιτέλους σεβασμό σ’ αυτούς που κράτησαν το ΕΚΑΒ όρθιο τόσα χρόνια;
Η εμπειρία πρέπει να προστατεύεται, όχι να εξαντλείται.
Δεν είναι αδυναμία να αποσυρθείς από τη μάχη – είναι ωριμότητα να περάσεις το φως στους επόμενους.
Κι η υπηρεσία, αν θέλει να λέγεται “Ανθρώπινη”, οφείλει να μεριμνήσει για εκείνους που κουβάλησαν στους ώμους και στις πλατες τους πόνο και ευθύνη στις δεκαετίες της δουλειάς τους
❝ ετικέτες ❞ #ΕΚΑΒ
