Δεν χάνει μόνο τα κοινωνικά της ερείσματα η κυβέρνηση της Ν.Δ. Χάνει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κάθε σύμμαχο με τον οποίο θα μπορούσε να συγκυβερνήσει
Ηχαμηλή πτήση της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις και οι δυσκολίες που έχει μπροστά της, από το αγροτικό μέχρι την ακρίβεια και την εξωτερική πολιτική, και ενώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επαναφέρουν στο προσκήνιο αφενός το βάσιμο ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών και ακολούθως σε συνάφεια τα σενάρια συνεργασιών της επόμενης ημέρας.
Παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού για την εξάντληση της τετραετίας, τα σενάρια πρόωρων εκλογών συντηρούνται και από κύκλους πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου. Μάλιστα, δίνουν δύο πιθανές ημερομηνίες, τον Μάρτιο ή τις αρχές του φθινοπώρου – επισημαίνεται ότι η διαρροή για εκλογές την άνοιξη του 2026 έγινε από το Μαξίμου το πρωί του προηγούμενου Σαββάτου… Ο λόγος δεν είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βιάζεται να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, αλλά ότι ακόμη και στο περιβάλλον του αναγνωρίζουν πως οι εξελίξεις μπορεί να τον αναγκάσουν να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.
Το σενάριο Μαξίμου
Το Μαξίμου καλλιεργεί το δικό του θετικό σενάριο που συνδυάζεται και με την αλλαγή του εκλογικού νόμου, παρότι το έχει απορρίψει με κατηγορηματικότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το σενάριο του Μαξίμου ξεκινά από την υπόθεση εργασίας ότι μπορεί οι δημοσκοπήσεις να δίνουν από 21%-23%, αλλά δυνητικά το ποσοστό αυτό φτάνει στην εκτίμηση ψήφου στο 31% και ότι αυτό θα πάρει στις εκλογές. Καθώς κυβέρνηση δεν θα σχηματιστεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παίξει τα χαρτιά του, κυρίως τον εκβιασμό, σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση στην οποία θα ανέβει ακόμη 4-5 μονάδες. Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η αλλαγή του εκλογικού νόμου που θα έχει στόχο να μειωθεί το ποσοστό της αυτοδυναμίας, στο 33%-35%, όσο θα χρειάζεται δηλαδή για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ή, σε διαφορετική περίπτωση, να χρειάζεται λίγες έδρες που μπορεί να εξασφαλίσει, π.χ., από το κόμμα της Αφροδίτης Λατινοπούλου, που δείχνει πρόθυμη.
Χωρίς συνομιλητές
Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι ότι σε όλα τα σενάρια της επόμενης ημέρας -εκτός από το δικό της-, ακόμη και αν η Ν.Δ. κερδίσει την πρώτη θέση, δεν υπάρχει φιλική δύναμη στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Με τις τωρινές προβολές των μετρήσεων η Ν.Δ. θα είναι μεν πρώτη, αλλά μακριά από το 30%. Σε αυτό το σενάριο, αν το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο και μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο βασικός όρος που θα θέσει θα είναι να μην είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός. Μάλιστα, σε αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης συμπίπτει και με τους άλλους κορυφαίους του ΠΑΣΟΚ. Εσχάτως και η Άννα Διαμαντοπούλου στράφηκε καθαρά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο δε Χάρης Δούκας πηγαίνει πιο πέρα και ζητά απόφαση συνεδρίου που να αποκλείει συνεργασία συνολικά με τη Ν.Δ.
Σε ένα άλλο σενάριο, να ανέβουν οι δυνάμεις της Αριστεράς με μία εκλογική συνεργασία όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά δεν υπάρχει συνεργασία με τη Ν.Δ. και πολύ περισσότερο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Παρομοίως και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος από την Πάτρα στράφηκε εμμέσως πλην σαφώς κατά του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη για το ενδεχόμενο να αναζητήσει συνεργασία με τη Ν.Δ. δίχως τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αν μπει στους υπολογισμούς ένα κόμμα Καρυστιανού, ένα από τα προτάγματα θα είναι ακριβώς να τιμωρηθεί προσωπικά ο Μητσοτάκης για το δυστύχημα των Τεμπών. Παρομοίως ισχύει για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή αν κάποιο από τα μικρότερα αριστερά κόμματα μπει στη Βουλή.
Αλλά ούτε και στο δεξιό φάσμα του πολιτικού συστήματος υπάρχουν πρόθυμοι. Ο Κυριάκος Βελόπουλος δεν δείχνει συνολικότερα διάθεση για συμμετοχή σε κυβέρνηση. Προτιμά να έχει ένα μικρό κόμμα στην Βουλή παρά να έχει την τύχη του Γιώργου Καρατζαφέρη. Αλλά αν συμμετείχε σε μια κυβέρνηση της Δεξιάς, θα έβαζε όρο να μην είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως άλλωστε και ο Δημήτρης Νατσιός της Νίκης.
Σαμαράς, Καραμανλής, Βενιζέλος
Ακόμη πιο έντονη είναι η αντίθεση από την πλευρά του Αντώνη Σαμαρά. Αν, τελικά, κάνει το κόμμα που προετοιμάζει -και θα έχει και τη στήριξη του Κώστα Καραμανλή-, ο βασικός λόγος θα είναι «για να απαλλάξει την παράταξή του και τη χώρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη». Στο σημείο αυτό μπαίνει στους υπολογισμούς ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που έδειξε διάθεση σύμπλευσης με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς της Ν.Δ. Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Οι τρεις δεν μιλούν επί τη βάσει μιας εκλογική αριθμητικής. Μιλούν για νέα Μεταπολίτευση και για ανάγκη συναινέσεων στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο ώστε να προκύψει μία συμμαχία που θα επανατοποθετήσει τη χώρα μετά τη λαίλαπα της περιόδου Μητσοτάκη. Η σύμπλευσή τους τρομάζει το Μέγαρο Μαξίμου γιατί οι μεν Καραμανλής και Σαμαράς αποδομούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο δεξιό ακροατήριο και σε κάποιες παραδοσιακά συντηρητικές δυνάμεις του συστήματος, ο δε Βενιζέλος του στερεί την απήχηση στο ακραίο Κέντρο, περιορισμένη μεν εκλογικά, αλλά με ευρύτερη πολιτική σημασία.
Βεβαίως, αν η Ν.Δ. αντέξει μετά από ένα κόμμα Σαμαρά που θα της αποσπάσει μικρό αλλά κρίσιμο ποσοστό, δεν μπορούν να αποκλειστούν κατακερματισμοί, αποχωρήσεις και περίεργες συμμαχίες με θραύσματα κόμματων, πάντα υπό την επίκληση του σχηματισμού κυβέρνησης, της σταθερότητας κ.λπ. Ήδη βλέπουν το φως της δημοσιότητας σενάρια για διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.
Συμπερασματικά, εκτός από το απίθανο έως αδύνατο η Ν.Δ. να κινηθεί πάνω από το 30%, δεν υπάρχει σενάριο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης να είναι μέρος της λύσης. Αντίθετα, έχοντας καταστεί τοξικός είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Ενδεχόμενη αποχώρησή του θα απελευθερώσει δυνατότητες. Παρότι η αλλαγή ηγεσίας εν πλω στη Ν.Δ. συζητήθηκε μετά τις ευρωεκλογές, στο εσωτερικό του κόμματος δεν υπάρχουν δυνάμεις που να τον εξωθήσουν. Βεβαίως, καθώς οι βουλευτές της Ν.Δ. λειτουργούν πάντα με το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά αν προκύψει ότι η επιβίωσή τους συναρτάται με την αλλαγή αρχηγού.
www.avgi.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
