Στόχος του Μητσοτάκη, παράλληλα με την ασυλία του, να αποφευχθεί η κατάρρευση του μοντέλου φίλων και κουμπάρων, να παρεμποδιστεί οποιαδήποτε αλλαγή πολιτικής
Ενόσω Σι Τζινπίνγκ και Τραμπ συζητούσαν το μέλλον του κόσμου, ο Γεραπετρίτης προχωρούσε σε χρονοπρογραμματισμένη αντίδραση έναντι της Τουρκίας ενόψει του Συνεδρίου της Ν.Δ. Προφανής στόχευση, το εσωκομματικό ακροατήριο να προσπεράσει το γεγονός ότι η κυβέρνησή του, τη μία καταφέρνει να μην διακρίνει τη δική της περιοχή έρευνας και διάσωσης, όταν δρα το καθεστώς Νετανιάχου, την άλλη να ξεχνάει Κω, Αστυπάλαια και Κάσο, την τρίτη και φαρμακερή να χάνει τη Λευκάδα από τον χάρτη.
Δεδομένης αυτής της εικόνας, μιας… «no borders κυβέρνησης Ν.Δ.», συν… Αντώνη και χείρα κίνει βρέθηκαν ευάριθμοι γαλάζιοι βουλευτές να διαμηνύσουν πως «η παράταξη έχασε την ψυχή της», δίνοντας έτσι το εναρκτήριο λάκτισμα στην ευρύτερη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε φροντίσει, βέβαια, να οργανώσει τις κρίσιμες επαφές με εγχώρια και διεθνή οικονομικά κέντρα, αυτά που όσο σιτίζονται γενναιόδωρα από το Μαξίμου αδιαφορούν εάν η Ελλάδα του Μητσοτάκη βρίσκεται πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο χρήσης των κονδυλίων του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ένα κρίσιμο πρόβλημα για τους πολλούς. Για τις αποκλεισμένες από τον φθηνό τραπεζικό δανεισμό μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που τις περιμένει στη γωνία η προβλεπόμενη από το σχέδιο Πισσαρίδη απορρόφηση. Για τις κοινωνικές υποδομές και την υγεία όλων μας, που γινόμαστε μάρτυρες της περαιτέρω αύξησης των ανισοτήτων προς όφελος των ιδιωτικών ομίλων. Χαμένο, τελικά, από τη μη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι το διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο, που θα γεννούσε προοπτικές για τη χώρα και τα παιδιά μας.
Εν μέσω αλληλοκαταγγελιών περί υπονόμευσης, ο Κ. Μητσοτάκης έχει οργανώσει μεθοδικά τον έλεγχο του κόμματος, ακόμα και μέσα από ένα εσωκομματικό ρήγμα που -ως σύστημα εξουσίας- θα επιχειρήσει να γεφυρώσει ξανα-απλώνοντας αμέσως μετά τα δίχτυα σε όσους «πράσινους» επιδιώκουν να ανταποκριθούν στις ψευδεπίγραφες εκσυγχρονιστικές σειρήνες του. Στόχος, παράλληλα με την προσωπική του ασυλία από τα σκάνδαλα, να αποφευχθεί η κατάρρευση του μοντέλου των λίγων και εκλεκτών φίλων και κουμπάρων, να παρεμποδιστεί οποιαδήποτε πραγματική αλλαγή πολιτικής προς όφελος της κοινωνίας. Στο χέρι μας και στις κάλπες θα κριθεί η δυνατότητα ακύρωσης των αντικοινωνικών σχεδιασμών.
