Με έκπληξη ακούσαμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλέξης Τσίπρας κυβέρνησαν και κρίθηκαν από τον ελληνικό λαό, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης όχι.Αλήθεια? Είναι τώρα αυτό σοβαρό πολιτικό επιχείρημα?
Πράγματι. Ο Ανδρουλάκης δεν έχει κυβερνήσει. Αυτό είναι γεγονός. Όμως η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως πολιτικό πλεονέκτημα το ότι κάποιος δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη, αποκαλύπτει ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του σημερινού ΠΑΣΟΚ: την έλλειψη ουσιαστικού πολιτικού αφηγήματος
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι η εξίσωση που επιχειρείται ανάμεσα στις κυβερνητικές θητείες Μητσοτάκη και Τσίπρα, λες και ξεκίνησαν από τις ίδιες συνθήκες.
Ο Τσίπρας ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 2015 μέσα σε μια χώρα χρεοκοπημένη, με την οικονομία υπό επιτήρηση, με τα μνημόνια να καθορίζουν κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής και με ένα δημόσιο χρέος που είχε ήδη εκτοξευθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Κλήθηκε να κυβερνήσει σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής ασφυξίας και κοινωνικής κατάρρευσης.
Δεν ανέλαβε μια κανονική χώρα. Ανέλαβε μια χώρα χρεοκοπημένη, με άδεια ταμεία, με μνημόνια, με επιτροπεία, με ανεργία που είχε εκτοξευθεί και με μια κοινωνία που είχε ήδη γονατίσει από τις πολιτικές των προηγούμενων ετών.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις επιλογές του. Μπορεί να του ασκεί σκληρή κριτική. Όμως δεν μπορεί να αγνοεί το γεγονός ότι κυβέρνησε μέσα στις πιο δύσκολες οικονομικές συνθήκες της μεταπολίτευσης.
Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα εμφανίζεται ως αμέτοχος παρατηρητής της ιστορίας, υπήρξε βασικός πρωταγωνιστής του πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στη δημοσιονομική κατάρρευση. Είναι δύσκολο να παρουσιάζεται ως «αδοκίμαστη δύναμη» ένα κόμμα που κυβέρνησε επί δεκαετίες και κουβαλά πολιτικές ευθύνες για τη χρεοκοπία.
Το κόμμα που ακόμη και σήμερα κουβαλά δυσθεώρητα χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προς τις τράπεζες, χωρίς να έχει δώσει πειστικές απαντήσεις για το πώς δημιουργήθηκαν και πώς θα αποπληρωθούν.
Η λογική, λοιπόν, ότι ο Ανδρουλάκης αξίζει μια ευκαιρία επειδή δεν έχει κριθεί, είναι κάπως παράδοξη. Στη δημοκρατία οι πολίτες ψηφίζουν με κριτήριο ποιος μπορεί να πείσει ότι διαθέτει σχέδιο, αξιοπιστία και πολιτική επάρκεια.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για το ΠΑΣΟΚ.
Γιατί όταν το βασικό επιχείρημα υπέρ ενός πολιτικού αρχηγού είναι ότι «δεν κυβέρνησε ποτέ», τότε ίσως το ίδιο το κόμμα παραδέχεται ότι δεν έχει κάτι πιο ισχυρό να παρουσιάσει.
Άλλωστε, αν η απουσία κυβερνητικής εμπειρίας ήταν από μόνη της προσόν, τότε ο καταλληλότερος πρωθυπουργός της χώρας θα ήταν οποιοσδήποτε δεν έχει κυβερνήσει ποτέ.
Και αυτό δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή πολιτική πρόταση.
Να θυμίσουμε οτι ούτε η Καρυστιανού κυβέρνησε, ούτε η Κωσταντοπούλου, ούτε ο Κουτσούμπας, ούτε ο Βελόπουλος…
Άρα τί?? Να τους κάνουμε πρωθυπουργούς με τη σειρά???
Και κάτι τελευταίο..
Ξεχνάς πού άφησες τα κλειδιά σου. Ξεχνάς ένα ραντεβού. Ξεχνάς να πάρεις ψωμί επιστρέφοντας σπίτι. Άντε, να ξεχάσεις και καμιά εκατοστή ευρώ σε ένα παλιό μπουφάν. Αλλά ένα εκατομμύριο;
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ
