Ο Μέσι κλείνει την πόρτα της εθνικής Αργεντινής έπειτα από 21 χρόνια και αφήνει πίσω του ένα κενό που δεν χωρά σε καμία φανέλα και κανένα περιβραχιόνιο
Λίγα λεπτά μετά το τέλος του ημιτελικού με την Αγγλία, οι διάδρομοι του Mercedes-Benz Stadium στην Ατλάντα έμοιαζαν να έχουν παγώσει. Μια ομάδα Αργεντινών δημοσιογράφων κατευθυνόταν προς την αίθουσα Τύπου. Ήταν άνθρωποι που είχαν περάσει δεκαετίες δίπλα στην εθνική ομάδα. Είχαν δει ήττες, θριάμβους, απογοητεύσεις, ήρωες να γεννιούνται και είδωλα να γκρεμίζονται. Κι όμως, αυτό που μόλις είχαν ζήσει ήταν διαφορετικό. «Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που κάνουν αυτά τα παιδιά», είπε ένας από αυτούς. Ο συνάδελφός του δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Δεν ήταν μόνο η νίκη. Ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν στο επίκεντρό της. Ο Λιονέλ Μέσι.
Στα 39 του, ο αρχηγός της Αργεντινής είχε μόλις οδηγήσει την ομάδα του σε άλλη μία τεράστια νίκη. Ο «Enano», ο «κοντούλης» όπως τον αποκαλούν στην πατρίδα του, έκανε ξανά αυτό που έκανε σε ολόκληρη την καριέρα του: ξεπέρασε ακόμη και τις εξωπραγματικές προσδοκίες που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Οι δύο δημοσιογράφοι αγκαλιάστηκαν. «¡Vamos Argentina!», φώναξαν.
Ίσως εκείνη τη στιγμή να μην το γνώριζαν ακόμη. Ήξεραν όμως βαθιά μέσα τους ότι παρακολουθούσαν μία από τις τελευταίες παραστάσεις ενός ποδοσφαιριστή που δεν ήταν απλώς αρχηγός της Αργεντινής. Ήταν η Αργεντινή.
Όταν ο Μέσι έγινε κάτι περισσότερο από ποδοσφαιριστής
Η σχέση του Μέσι με την εθνική ομάδα δεν ήταν πάντα εύκολη. Υπήρξαν αποτυχίες, χαμένοι τελικοί, απογοητεύσεις και στιγμές κατά τις οποίες η κριτική στην Αργεντινή έφτασε στα άκρα. Ο ίδιος έφτασε ακόμη και στο σημείο να ανακοινώσει την αποχώρησή του από την «Αλμπισελέστε».
Κι όμως, όλα άλλαξαν. Το 2021 ήρθε το Copa América. Έναν χρόνο αργότερα, το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ. Και στο Lusail γράφτηκε το φινάλε που ο Μέσι περίμενε ολόκληρη τη ζωή του.
Σήκωσε το τρόπαιο που έλειπε από τη συλλογή του και, μαζί του, σήκωσε στους ώμους του μια ολόκληρη χώρα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η σχέση του με την Αργεντινή έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο. Ο Μέσι έγινε σύμβολο. Έγινε εθνικός ήρωας. Και όταν ο Μέσι κλαίει, η Αργεντινή κλαίει μαζί του.
Το Νο10 που κανείς δεν θέλει να πάρει
Μετά την ανακοίνωση της αποχώρησής του, ένα ερώτημα κυριάρχησε στην Αργεντινή: Ποιος θα φορέσει το Νο10; Η φανέλα που ο Μέσι φόρεσε από το 2009. Η ίδια φανέλα που πριν από εκείνον είχε φορέσει ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Υπήρξαν, μάλιστα, φωνές για την οριστική απόσυρσή της.
Όμως αυτό δεν είναι δυνατό σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIFA. Κάποιος θα πρέπει, λοιπόν, να τη φορέσει. Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί το Νο10 δεν είναι πλέον απλώς ένας αριθμός. Είναι ο Μέσι. Ο Πάμπλο Αϊμάρ, ο Αριέλ Ορτέγκα και ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε είχαν κληθεί να σηκώσουν το βάρος της φανέλας μετά τον Μαραντόνα. Τώρα η σκυτάλη περνά σε μια νέα γενιά.
Ένα από τα ονόματα που ακούγονται είναι ο Νίκο Παζ. Ο νεαρός μέσος διαθέτει ποιότητα, προσωπικότητα και το ταλέντο για να γράψει τη δική του ιστορία. Αλλά δεν είναι Μέσι. Και δεν χρειάζεται να γίνει.
Γιατί δεν υπάρχει «νέος Μέσι»
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο που πρέπει να καταλάβει η Αργεντινή. Δεν υπάρχει επόμενος Μέσι. Όπως δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά «νέος Μαραντόνα». Ο Μέσι δεν αντικατέστησε τον Μαραντόνα. Δημιούργησε τη δική του εποχή. Το ίδιο θα πρέπει να κάνει και η επόμενη γενιά. Η προσπάθεια να βρεθεί κάποιος που θα αντιγράψει τον Μέσι είναι καταδικασμένη να αποτύχει πριν καν ξεκινήσει. Ο Νίκο Παζ μπορεί να εξελιχθεί σε σπουδαίο ποδοσφαιριστή. Μπορεί να γράψει τη δική του ιστορία. Δεν μπορεί όμως να γίνει ο άνθρωπος που θα «συνεχίσει» τον Μέσι. Γιατί ο Μέσι δεν συνεχίζεται. Ο Μέσι τελειώνει.
Μια χώρα χωρίς τον άνθρωπό της
Η εικόνα της μικτής ζώνης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 τα λέει όλα. Μετά το 2-0 επί του Μεξικού, ο Μέσι εμφανίστηκε μπροστά στους δημοσιογράφους και προκάλεσε πανδαιμόνιο. «Λέο! Λέο! Λέο!»
Εκατοντάδες φωνές, δεκάδες κάμερες, δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να κερδίσουν μία ατάκα, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο. Οτιδήποτε έκανε ο Μέσι μπορούσε να γίνει παγκόσμια είδηση. Κανείς άλλος από το σημερινό ρόστερ της Αργεντινής δεν πρόκειται να προκαλέσει αυτό το χάος. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι απλώς η πραγματικότητα. Το περιβραχιόνιο είναι πλέον μια άλλη ιστορία
Το ίδιο ισχύει και για την αρχηγία. Ο Κριστιάν Ρομέρο έχει αναφερθεί ως ένας από τους ποδοσφαιριστές που μπορούν να αναλάβουν τον ρόλο. Όμως το να φοράς το περιβραχιόνιο της Αργεντινής μετά τον Μέσι δεν είναι απλή υπόθεση. Ο Μέσι δεν έγινε ηγέτης από τη μία μέρα στην άλλη.
Στην αρχή ήταν ένας σιωπηλός σούπερ σταρ. Άφηνε το ποδόσφαιρο να μιλά για εκείνον. Με τα χρόνια άλλαξε. Έγινε πιο απαιτητικός, πιο ανταγωνιστικός, πιο έντονος. Έμαθε να διαχειρίζεται την πίεση και, κυρίως, να τη μετατρέπει σε δύναμη. Στο τέλος, δεν χρειαζόταν να ζητήσει τον σεβασμό. Τον είχε ήδη.
Και τώρα τι; Η Αργεντινή δεν χάνει μόνο τον Μέσι. Βλέπει σταδιακά να κλείνει ένας ολόκληρος κύκλος. Εμιλιάνο Μαρτίνες, Νικολάς Οταμέντι, Λεάντρο Παρέδες, Τζιοβάνι Λο Τσέλσο, Ροντρίγκο Ντε Πολ, Νικολάς Ταλιαφίκο, ακόμη και ο Λαουτάρο Μαρτίνες, βρίσκονται στη δύση ή κοντά στη δύση της διεθνούς καριέρας τους. Μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να κερδίζει μαζί του θα πρέπει να παραδώσει τη σκυτάλη. Ο Ταλιαφίκο το είπε με τρόπο ωμό και απόλυτα ξεκάθαρο όταν ρωτήθηκε πού βρίσκεται σήμερα η εθνική ομάδα: «Στα τελευταία της στάδια». Ίσως αυτή να είναι η πιο ακριβής περιγραφή.
Το τελευταίο αντίο
Tα ξημερώματα της Τετάρτης, ο Μέσι θα φορέσει για τελευταία φορά τη φανέλα της Αργεντινής. Το παιχνίδι απέναντι στο Μπενίν στο Monumental θα είναι το φινάλε μιας διεθνούς διαδρομής 21 ετών. Ένα τελευταίο παιχνίδι. Ένα τελευταίο «Vamos». Ένα τελευταίο αντίο. Και κάπου εκεί, η Αργεντινή θα πρέπει να κάνει κάτι που για χρόνια έμοιαζε αδιανόητο: να προχωρήσει χωρίς τον Λιονέλ Μέσι. Δεν θα υπάρξει νέος Μέσι. Δεν θα υπάρξει δεύτερος Μαραντόνα. Θα υπάρξει μόνο η Αργεντινή μετά τον Μέσι.
Και αυτή ίσως να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει αντιμετωπίσει το αργεντίνικο ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες. Γιατί κάποιοι ποδοσφαιριστές αφήνουν πίσω τους τρόπαια. Κάποιοι αφήνουν ρεκόρ. Ο Μέσι αφήνει εποχή. Και οι εποχές δεν αντικαθίστανται.
❝ ετικέτες ❞ #ΜΕΣΙ
