«Τι θα γινόταν αν…;»

ΈΧΟΥΜΕ ήδη συμπληρώσει δεκαπέντε μέρες από την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών και το τραύμα στην πόλη της Λάρισας παραμένει τόσο ισχυρό, όσο θα περίμενε κάθε λογικός άνθρωπος. Το διαπιστώνεις εύκολα αυτό σε κάθε παρέα που θα καθίσεις, με κάθε άνθρωπο που θα συζητήσεις.

ΚΑΘΕ μέρα η δημοσιογραφική έρευνα φέρνει στο φως νέα στοιχεία, τα περισσότερα ικανά να εξοργίσουν ακόμα περισσότερο, όποιον με καλή πρόθεση θέλει να σταθεί απέναντι στο τραγικό δυστύχημα.

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως ένα ερώτημα το οποίο δεν αναδείχθηκε όσο θα έπρεπε στην Λάρισα: Τι θα γινόταν αν το μοιραίο δυστύχημα συνέβαινε εντός του αστικού ιστού; Αν δηλαδή η σύγκρουση των δυο αμαξοστοιχιών λάμβανε χώρα εντός της πόλης;

ΟΠΩΣ γίνεται εύκολα αντιληπτό, τότε τα αθώα θύματα θα ξεπερνούσαν τα 57 και στον μαύρο κατάλογο της φρίκης θα είχαν προστεθεί και ονόματα Λαρισαίων πολιτών που θα τύχαινε εκείνη την τραγική ώρα, να βρίσκονται στο κρεβάτι τους, στο αμάξι τους ή και πεζοί κοντά στο σημείο της σύγκρουσης.

ΔΕΝ θα έπρεπε λοιπόν το ερώτημα αυτό να έχει ήδη κινητοποιήσει όλες τις αρχές της πόλης;

Ο δήμαρχος Λαρισαίων δείχνοντας σωστά αντανακλαστικά έπραξε το αυτονόητο: Απέστειλε προσωπική επιστολή στον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ενημερώνοντάς τον για το μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πόλη, καθιστώντας τον ουσιαστικά υπεύθυνο για το μέλλον.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ, προς το παρόν, δεν έχει λάβει.

ΩΣΤΟΣΟ μου προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως ουδείς άλλος εκ των πολιτικών και αυτοδιοικητικών ή εκπροσώπων φορέων της Λάρισας δεν λειτούργησαν ως «σκυταλοδρόμοι». Δεν έλαβαν δηλαδή την επιστολή Καλογιάννη ως μια σκυτάλη διεκδίκησης, ώστε να πιέσουν, ο καθένας όσο μπορεί, για τη δρομολόγηση μιας λύσης την οποία η πολιτεία οφείλει στην Λάρισα.

ΑΠΟΡΩ ειλικρινά γιατί κανένας δεν έπραξε το αυτονόητο, σε μια περίοδο δε, που έχει χαρακτηριστεί και προεκλογική. Γιατί δηλαδή δεν δημιουργήθηκε το «μέτωπο» που έχει ανάγκη η πόλη.

ΟΙ απαντήσεις μπορεί να είναι -και είναι- πολλές. Καλό και χρήσιμο θα ήταν, να εξεταστούν όλες αναλυτικά. Νομίζω πως θα προσφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον, το όχι και τόσο μακρινό…