Υπάρχουν λύσεις

Το νούμερο ένα πρόβλημα της Ελλάδας παραμένει να είναι το υπέρογκο δημόσιο χρέος που ξεπέρασε τα 400 δις € το Δεκέμβρη του 2022 (χρεοκοπήσαμε με 300 δις €), κατά πολύ υψηλότερο από την επικίνδυνη ζώνη – καθώς επίσης το ιδιωτικό που υπερέβη τα 406 δις €, από τα οποία πάνω από 260 δις € κόκκινο. Φυσικά επίσης τα θηριώδη ελλείμματά μας, το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος των 547 δις € κοκ.

Θεωρούμε δε δεδομένη την επιβολή ενός νέου μνημονίου (έχει ήδη δρομολογηθεί), με μία καλυμμένη μορφή και με ένα διαφορετικό όνομα – καθώς επίσης τη συνέχιση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και των πλειστηριασμών της ιδιωτικής, έως ότου αλλάξει εντελώς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ελλάδας.

Τι σημαίνει αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος; Απλά πως όλα όσα έχουμε θα μεταφερθούν στα χέρια ξένων – με τους Έλληνες να παραμένουν φθηνοί σκλάβοι χρέους των νέων ιδιοκτητών της χώρας τους. Με την Ελλάδα δε αποικία και εξοχικό τους, για την κάλυψη των τουριστικών τους αναγκών – καθώς επίσης χώρο και όχι χώρα, για την πώληση των δικών τους προϊόντων.

Άλλωστε οι Γερμανοί έρχονται ήδη στην Ελλάδα με τη δική τους εταιρεία (TUI), προσγειώνονται στα δικά τους αεροδρόμια (Fraport), μένουν στα δικά τους ξενοδοχεία (TUI κα.), αγοράζουν από τα δικά τους Σούπερ Μάρκετ (Lidl), καταναλώνουν τα δικά τους εισαγόμενα προϊόντα, κινούνται με τα δικά τους αυτοκίνητα κοκ. – ενώ τα τουριστικά μας κατά κεφαλήν έσοδα είναι απογοητευτικά, όπως φαίνεται από τη μέση ημερήσια δαπάνη των τουριστών.

Εδώ θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κανείς εάν υπάρχει λύση. Ασφαλώς υπάρχει, θα ήταν η απάντηση, με μία σωστή διαχείριση των οικονομικών μας και χωρίς να είναι απαραίτητη καμία σύγκρουση με κανέναν – κάτι που όμως δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη στήριξη ολόκληρης της κοινωνίας, η οποία έχει πεισθεί δυστυχώς από τις κυβερνήσεις των μνημονίων πως δεν υπάρχει λύση.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η μετατροπή μας από καταναλωτές εισαγομένων σε παραγωγούς, η χρησιμοποίηση των δικών μας ενεργειακών αποθεμάτων, οι επενδύσεις στον πρωτογενή μας τομέα, στη μεταποίηση, στη βιομηχανία και στην υψηλή τεχνολογία, είναι μερικές μόνο από τις λύσεις που υπάρχουν – ενώ πρέπει να σταματήσουμε επιτέλους να δανειζόμαστε, για να καταναλώνουμε ξένα προϊόντα.