Αυτή η Ευρώπη δεν είναι μονόδρο­μος.

Μαρία Ζαχαρία

Από την ίδρυσή της έως σήμερα η Ευρω­παϊκή Ενωση δεν υπήρξε ποτέ ένα ουδέτερο ή «αθώο» πολι­τικό εγχείρημα. Συγκρο­τήθηκε ως ένωση κρα­τών με βασικό προ­σα­να­το­λι­σμό τη στα­θε­ρότητα των αγο­ρών, την ελεύθερη κυκλο­φο­ρία κεφα­λαίων και την αντα­γω­νι­στι­κότητα των επι­χει­ρήσεων, συχνά σε βάρος των εργα­σια­κών δικαι­ω­μάτων, των κοι­νω­νι­κών παρο­χών και της λαϊκής κυριαρ­χίας. Το κοι­νω­νικό κράτος δεν απο­τέλεσε ποτέ τον πυρήνα της, κατα­κτήθηκε απο­σπα­σμα­τικά μέσα από αγώ­νες των κοι­νω­νιών.

Για δεκα­ε­τίες η άμυνα της Ευρώ­πης θεω­ρούνταν σχε­δόν απο­κλει­στικό πεδίο του ΝΑΤΟ. Ακόμη και μετά τη Συνθήκη του Μάα­στριχτ, η Κοινή Εξω­τε­ρική Πολι­τική και Πολι­τική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) περιο­ρίστηκε κυρίως σε ειρη­νευ­τι­κές απο­στο­λές χαμη­λής έντα­σης. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά το 2014 και επι­τα­χύνθηκε ραγδαία μετά το 2020. Ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία, το Brexit, η διε­θνής αστάθεια και η εξάρ­τηση της Ευρώ­πης από τρίτους παράγο­ντες γέν­νη­σαν ένα νέο αφήγημα, αυτό της «στρα­τη­γι­κής αυτο­νο­μίας».

Στην πράξη, όμως, η στρα­τη­γική αυτο­νο­μία ταυ­τίζε­ται με έναν μαζικό επα­νε­ξο­πλι­σμό της Ευρώ­πης, σε στενή συμπλη­ρω­μα­τι­κότητα και όχι ανε­ξαρ­τη­σία από το ΝΑΤΟ. Η ΕΕ περνά σε νέα φάση, όπου η στρα­τι­ω­τι­κο­ποίηση δεν είναι παρε­πόμενο αλλά κεντρική επι­λογή.

Σήμερα η Ευρω­παϊκή Ενωση δεν μιλά απλώς για άμυνα: επεν­δύει μαζικά σε αυτήν. Μέσα από προ­γράμ­ματα όπως το EDIP, το SAFE, το ReArm Europe/Readiness 2030 και τη λεγόμενη στρα­τι­ω­τική κινη­τι­κότητα «Στρα­τι­ω­τικό Σέν­γκεν» δισε­κα­τομ­μύρια ευρώ κατευ­θύνο­νται στην παρα­γωγή όπλων, πυρο­μα­χι­κών, drones, πυραύλων και στρα­τι­ω­τι­κών υπο­δο­μών. Παράλ­ληλα, θεσμοί όπως η Ευρω­παϊκή Τράπεζα Επεν­δύσεων και το ΕΚΤ+ διευ­ρύνουν το πεδίο τους ώστε να χρη­μα­το­δο­τούν άμεσα ή έμμεσα τον αμυ­ντικό τομέα.

Η επι­λογή αυτή δεν είναι τυχαία. Τη στιγμή που οι πολίτες συνθλίβο­νται από την ακρίβεια, τη στε­γα­στική κρίση, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και την επι­σφάλεια της εργα­σίας, η έννοια της «ασφάλειας» χρη­σι­μο­ποιείται για να δικαιο­λο­γήσει τη μαζική μετα­φορά δημόσιων πόρων προς τις πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νίες.

Ετσι αλλάζει και το νόημα της ασφάλειας. Δεν σημαίνει πλέον κοι­νω­νική συνοχή, δικαι­ώ­ματα, ειρήνη και προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής. Σημαίνει εξο­πλι­σμούς, απο­τροπή και ετοι­μότητα πολέμου. Οι πολίτες καλούνται να απο­δε­χτούν ότι η θυσία της κοι­νω­νι­κής τους ζωής και ενδε­χο­μένως της ίδιας τους της ζωής είναι «ανα­γκαίο κόστος».

Οσοι προ­ω­θούν αυτή την πορεία –από τη συμ­μα­χία που κυβερ­νάει το Ευρω­κοι­νο­βούλιο σήμερα: Ευρω­παϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΝΔ) – Σοσια­λι­στές & Δημο­κράτες (ΠΑΣΟΚ) – Φιλε­λεύθε­ροι (Κίνημα Δημο­κρα­τίας) έως τους Πράσι­νους, τμήματα της Αρι­στε­ράς και της ακρο­δε­ξιάς– είναι οι ίδιοι που κατα­σκευ­άζουν ένα μόνιμο αφήγημα απει­λής. Σήμερα ο «εχθρός» βαφτίζε­ται Ρωσία. Ο φόβος καλ­λιερ­γείται, ώστε να γίνει απο­δε­κτό ότι οι λαοί πρέπει να θυσιάσουν δικαι­ώ­ματα και ζωές για μια Ευρώπη που επέλεξε να δώσει τα πάντα στις πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νίες, τη στιγμή που οι ίδιοι δηλώ­νουν ότι «δεν σκο­πεύουν να χρη­σι­μο­ποι­ήσουν τα όπλα».

Αυτή η Ευρώπη δεν είναι μονόδρο­μος. Η κρι­τική στην Ευρω­παϊκή Ενωση δεν ταυ­τίζε­ται με την απόρ­ριψη της Ευρώ­πης των λαών. Αντίθετα, είναι προ­ϋπόθεση για να υπάρ­ξει.

Στην πορεία που χαράσ­σουν οι σημε­ρι­νοί ηγέτες «στρα­τη­γοί» της Ευρώ­πης, η Πλεύση Ελευ­θε­ρίας στέκε­ται απένα­ντι. Στο πλευρό των λαών της Ευρώ­πης. Υπε­ρα­σπι­ζόμενη την ειρήνη. Κατα­ψη­φίζο­ντας όλα τα μέτρα που μετα­τρέπουν την Ευρώπη σε μηχανή εξο­πλι­σμών αντί σε χώρο ζωής και αξιο­πρέπειας.

Η Μαρία Ζαχαρία είναι ευρωβουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας.

www.documentonews.gr

❝ ετικέτες ❞ #ΕΕ