Κατερίνα Μπρέγιαννη
Ο πρωθυπουργός γυρνάει την πλάτη και στο 16χρονο παιδί, στον Κώστα Φραγκούλη, που χαροπαλεύει μετά από σφαίρα που δέχτηκε
Γύρισε την πλάτη και έφυγε. Με αλαζονεία γύρισε την πλάτη στο Κοινοβούλιο και έφυγε. Τόσο απλά. Ένας πολιτικός τού «εγώ», που βρίσκει καταφύγιο στην «πριγκιπική» του έπαρση και δηλώνει με παρρησία την απαξία του προς τη Βουλή και τον λαό.
«Παρακολουθούσα εγώ;» ρώταγε στη Βουλή με ειρωνικό ύφος, κλεμμένο από τα χιλιοπαιγμένα τηλεοπτικά σόου του Ά. Γεωργιάδη. Όταν, όμως, απαντάς με ερώτηση σε ερώτηση και δεν είναι ρητορικό σχήμα για να ακολουθήσει εκτενής απάντηση, σημαίνει απλώς ότι φοβάσαι. Και τι κάνεις; Γυρνάς την πλάτη στην αλήθεια, που δημόσια δεν μπορείς να πεις.
Αλλωστε είναι κάτι που συνηθίζει ο πρωθυπουργός. Από τότε που ανέλαβε, γυρνάει την πλάτη στα προβλήματα είτε λέγονται πανδημία είτε ακρίβεια ή κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμοί, και στη συνέχεια ρίχνει την ευθύνη στον ελληνικό λαό, που δεν αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του τρύπιου καλαθιού.
Ο πρωθυπουργός γυρνάει την πλάτη και στο 16χρονο παιδί, στον Κώστα Φραγκούλη, που χαροπαλεύει μετά από σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι από πυρά αστυνομικού-σερίφη. Για 20 ευρώ. Τόσο κοστολογείται η ζωή ενός νεαρού Ρομά, αν κρίνουμε από το μπόνους των 600 ευρώ με το οποίο έσπευσε να επιβραβεύσει την ίδια ημέρα η κυβέρνηση τους αστυνομικούς. Αντίστοιχα είχε πράξει και στο παρελθόν με την επίσκεψη του Τ. Θεοδωρικάκου στους εφτά αστυνομικούς μετά τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη.
Δεν σέβονται τη ζωή. Δεν σέβονται την οδύνη των γονιών. Κρύβονται στο απάγκιο των ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος. Παράλληλα, ξεκινά από την κυβέρνηση και τα «παπαγαλάκια» μια επίθεση στα μίντια κατά των Ρομά σαν να είναι άνθρωποι δευτέρας διαλογής. Θέλοντας ουσιαστικά να πουν ότι για αυτούς πρέπει να ισχύουν άλλοι νόμοι και πρωτόκολλα, με βάση τα οποία η αστυνομία δικαιούται να επιβάλλει την προληπτική ενοχή και την καταδίκη εις θάνατον. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν οι δηλώσεις Κυρανάκη και Κλείτου.
Αμετροεπής αθλιότητα. Η τακτική των λυμένων χεριών έχει μεν θύματα, αλλά ισχυροποιεί τους δεσμούς με την Ακροδεξιά, την οποία, αν και δυσαρέστησαν με την αναγκαστική κωλοτούμπα στο Μακεδονικό, δεν φείδονται σε αυταρχισμό για να εξευμενίσουν. Η καταστολή γίνεται θέαμα προς τέρψη των χαμηλών ενστίκτων.
Η γυρισμένη πλάτη ταιριάζει γάντι σε έναν τέτοιο πρωθυπουργό. Είναι λευκή πετσέτα για τις υποκλοπές, αλλά όχι μόνο για αυτές. Η πολιτική δειλία του αρίστου που δεν μπορεί να ολοκληρώσει ούτε μια πολιτική αντιπαράθεση έγινε πλέον αντιληπτή σε όλες και όλους. Αν το σκεφτείς καλύτερα, είναι η μόνη πολιτική πράξη που ταιριάζει απόλυτα στο ανύπαρκτο πολιτικό ανάστημά του. Η φυγή είναι πάντα η διέξοδος των ηττημένων.
