Προφανώς αν ήμουν εγώ εκείνος που θα αποφάσιζε – μαύρη η ώρα – για τον “διάδοχο” του αναντικατάστατου – παρά τα μεγάλα συναισθηματικής υφής λάθη του – Αλέξη Τσίπρα, και είχα να επιλέξω ανάμεσα στην Έφη Αχτσιόγλου και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, θα ψήφιζα για τον δεύτερο! Τουλάχιστον ο Ευκλείδης έχει συγκεριμένη τοποθέτηση, σαφή και συγκροτημένη, έστω κι αν όλοι γνωρίζουμε ότι υπό την ηγεσία του ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ένα κόμμα της Αριστεράς με ξεκάθαρο στίγμα, το οποίο θα κινείται στα επίπεδα του 7-8% και θα διαγκωνίζεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση με τον Περισσό για την πρωτοκαθεδρία στην αριστερή πτέρυγα του πολιτικού στερεώματος.
Γιατί αλλιώς με την Έφη, θα έχουμε απλά τον “σημιτικό” ΣΥΡΙΖΑ, με την ταυτότητα του συγκαλυμμένου “εκσυγχρονισμού” – με αριστερό ριζοσπαστικο άρωμα Μεγάλης Βρετανίας και αριστερής πτέρυγας των Εργατικών – που θα διαγκωνίζονται με τον Ανδρουλάκη ποιος θα κάνει πιο “light” και με λιγότερα “λιπαρά” αντιπολίτευση στο σύστημα! Δηλαδή με λίγα λόγια, ποιος θα είναι πιο “fit” συμπλήρωμα του Μητσοτακισμού και του νεοφιλελευθερισμού κολοβού δικομματισμού στο πολιτικο σκηνικό.
Αυτή ειναι η άποψή μου και την καταθέτω δημόσια και έγκαιρα για τους “πονηρούληδες” που πετούν υπονοούμενα. Εγω ήμουν είμαι και θα είμαι, πάντα, στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Με τη δημοκρατία και τον λαό. Με τον Ανδρέα νεαρός με τον Αλέξη μετά. Δεν άλλαξα ποτέ !
ΥΓ: Ναι. Με τον Αλέξη όσο και να προσπαθώ ως δημοσιογράφος, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Ο δημόσιος λόγος του, η παρουσία του – όπως και του Ανδρέα κάποτε – με γοητεύει , με ξεσηκώνει για αγώνες και με εμπνέει. Ήταν λαθος μου που δεν ήμουν πιο αυστηρός μαζι του όλα αυτά τα χρόνια και του “χάριζα” λάθη που έκανε λόγω των απίστευτων συναισθηματικών κολλημάτων που έχει! Του στοίχισαν. Όπως και ο υπερβολικός σεβασμός σε κάποιους που δεν άξιζαν
❝ ετικέτες ❞ #ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
