Τα πράγματα είναι απλά. Και το λέω μπας και το καταλάβουν και εκεί στον “βαθύ” ΣΥΡΙΖΑ που ή δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει στην κοινωνία ή απλά στρουθοκαμηλίζει. Το πρώτο το θεωρώ πιο πιθανό. Δεν έχουν καταλάβει το εξής απλό:
Ο κόσμος που ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δημοκρατικός κόσμος, που βλέποντας το ΠΑΣΟΚ να γίνεται ένα δεξιό κόμμα, έφυγε και έψαχνε τί να ψηφίσει, πιο κοντά στη δική του ιδεολογική θέση.
Αυτό, το είδε στον Τσίπρα και έναν δυο άλλους.
Δεν έγινε ΣΥΡΙΖΑ αυτός ο κόσμος. Δεν ταυτίστηκε με όλα τα ιδεολογήματα του ΣΥΡΙΖΑ.
Έτσι λοιπόν, μετά τον Τσίπρα ο κόσμος αυτός πάλι δεν έιχε τί να ψηφίσει, αλλά και επί Τσίπρα των τελευταίων χρόνων, δεν έβλεπε αυτό που ζητούσε.
Γι αυτό και το 17%. Γι αυτό και το 41%. Δεν το κέρδισε ο Μητσοτάκης με την πολιτική του. Του χαρίστηκε, παρά τα δεκάδες λάθη και ανεπάρκειες του, από τη μηδαμινή αντιπολίτευση που του έγινε (πλην ενός ανθρώπου για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: του Π.Πολάκη που αποκάλυψε τα σκάνδαλα Πάτση, Νικολάου και λοιπών).
Ο κόσμος τα έβλεπε, αλλά χωρίς εναλλακτική, σκέφτηκε ίσως πως το μη χείρον, βέλτιστον.
Ετσι λοιπόν σήμερα, στο πρόσωπο του Κασελλάκη ο ίδιος αυτός κόσμος, δεν ψήφισε τον Κασσελάκη αυτόν καθαυτόν, αλλά ψήφισε για να δείξει πως ήθελε την αντιπολίτευση διαφορετική. Πιο μοντέρνα, με πιο φρέσκες ιδέες.
Ήθελε τον ΣΥΡΙΖΑ πιο αισιόδοξο. Όχι σκυθρωπό, όχι βαρύ, μια εικόνα που απέπνεαν πολλά από τα παλαιά του στελέχη.
Ήθελε να υπάρχει αντιπολίτευση, στα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας και της σημερινής εποχής.
Ουσιαστικά, ο κόσμος αυτός αποφάσισε να πάρει την αντιπολίτευση στα χέρια του.
Μην ξεγελιέστε, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στα άλλα κόμματα. Την προηγούμενη Κυριακή, ψήφισαν άνθρωποι που στις τελευταίες μια-δυο βουλευτικές εκλογές είχαν ψηφίσει Μητσοτάκη, είχαν ψηφίσει ΚΚΕ, είχαν ψηφίσει Ανδρουλάκη. Το λέω, γιατί το ξέρω. Το έζησα.
Ψήφισαν Κασσελάκη, άνθρωποι που δεν ήθελαν ούτε να ακούν για ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Γιατί κάτι τους απωθούσε. Στον Κασσελάκη βρήκαν τη συγκολλητική ουσία. Όχι για τις πολιτικές του θέσεις, αλλά για το καινούριο που έφερε μέσα στη μαυρίλα της καθημερινότητας. Θα μου πεις, αρκεί?
Δεν αρκεί, αλλά είναι μια αρχή, ιδίως μετά το απογοητευτικό έως τραγικό, πρώτο τρίμηνο της νέας θητείας Μητσοτάκη.
Αυτό το 10-15% των πολιτών που μετακινούνται στις εκλογές και ψηφίζουν μία τον έναν, μία τον άλλον, αυτοί είναι που ορίζουν και το αποτέλεσμα.
Και αυτοί, όπως και οι περισσότεροι από εμάς τους μη κομματικά εξαρτώμενους πολίτες, θέλουμε κάτι άλλο. Πιο νέο, πιο αισιόδοξο. Να πάψουμε να ζούμε σε αυτό το θολό τοπίο. Μόνο καταστροφές, πυρκαγιές, πλημμύρες, δολοφονίες, ακρίβεια παντού. Φτάνει πια. Δεν θέλουμε έτσι τη ζωή μας.
Αυτό το “φτάνει πια” ήταν η εκλογή Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Ένα μηνύμα, προς πολλές κατευθύνσεις:
Προς την Κυβέρνηση, προς τον ΣΥΡΙΖΑ , προς όλο τον πολιτικό κόσμο.
Ο χρόνος θα δείξει. Πάντως ένα είναι βέβαιο:
Ή αλλάζουμε σαν πολίτες και σαν Κράτος ή θα βουλιάξουμε ως τον πάτο, χωρίς επιστροφή.
❝ ετικέτες ❞ #ΣΥΡΙΖΑ
