Ποιος τιμωρεί τους…«τιμωρούς»;

Πρώτα είχαμε τα τηλεδικαστήρια. Τώρα έχουμε τα διαδικτυοδικαστήρια!

Ποιοι αυτοδιορίζονται δικαστές και εισαγγελείς; Διάφοροι… άμεμπτοι…αναμάρτητοι και …υπεράνω-πολλές φορές δε και κακώς ή ελλιπώς πληροφορημένοι ή και παραπληροφορημένοι εσκεμμένα ή ακούσια- που για κάποιο λόγο θεωρούν ότι έχουν  το αναφαίρετο δικαίωμα να κραδαίνουν  πύρινες ρομφαίες, να μοιράζουν αναθέματα και να σκορπούν καταδίκες. Να απειλούν, να εκφοβίζουν, να επιδίδονται σε άκρατο διαδικτυακό μπούλινγκ και να αναλαμβάνουν αυτόκλητα για λογαριασμό της δικαιοσύνης τον ρόλο του «τιμωρού».

Τελικά που βρισκόμαστε ακριβώς; Σε έναν διαδικτυακό μεσαίωνα; Όπου πέραν των άλλων, ο καθείς μπορεί να κρύβεται και πίσω από την ανωνυμία του για να κρίνει, να επικρίνει, να καταδικάζει και να επιβάλει  «ποινές» σε άλλους, αποφαινόμενος επί δικαίων και αδίκων; Πού σταματάει η κοινωνική αφύπνιση ή η συμμετοχή και ξεκινάει η κοινωνική ξεφτίλα; Πού  αρχίζει και πού τελειώνει το δικαίωμα του ενός έναντι της καταπάτησης των δικαιωμάτων του άλλου; «Πού», «πώς» και από «ποιους» μπαίνουν τα όρια και «ποιοι» είναι εκείνοι που επιφορτίζονται να τα τηρούν ώστε να γίνονται σεβαστά; Και εν πάση περιπτώσει, πόσες φορές έχουν τεθεί αυτά τα ερωτήματα, χωρίς κανείς να τα έχει απαντήσει πειστικά και κυρίως να έχει κάνει κάτι ουσιώδες γι’ αυτά;

Τον τελευταίο καιρό, έχουμε γίνει μάρτυρες μίας τραγωδίας-από τις πολλές τραγωδίες κοινωνικής και οικογενειακής φύσης που καθημερινά σχεδόν έρχονται στα φώτα της δημοσιότητας-που εκτυλίσσεται στην Πάτρα. Μία μάνα και ένας πατέρας που έχασαν τα τρία παιδιά τους, το ένα πίσω από το άλλο σε διάστημα λίγων ετών. Πρώτα, το θέμα ξεκίνησε ως η «τραγωδία μίας οικογένειας»-που έτσι κι αλλιώς είναι ανείπωτη-και, εν συνεχεία, πήρε την διάσταση μίας «ύποπτης» υπόθεσης που χρήζει διερεύνησης από τις αρμόδιες αρχές. Και ορθώς χρήζει. Διότι οι αλλεπάλληλοι θάνατοι τριών μικρών παιδιών από την ίδια οικογένεια, αν μη τι άλλο, πρέπει να τύχουν της δέουσας προσοχής εις μνήμην αυτών των παιδιών, προκειμένου να διευκρινιστούν τα αίτια της φυγής τους. Να διευκρινιστούν όμως πρώτα! Πρώτα να διευκρινιστούν και μετά-αν υπάρχει λόγος ν’ αρχίσουν-τα διαδικτυακά αναθέματα! Όχι το αντίθετο! Όχι κάποια «χι» αυτόκλητη τιμωρός να καλεί μέσω διαδικτύου να μαζευτούν λοιποί «θερμοκέφαλοι» να «λιντσάρουν» την χαροκαμένη μάνα! Εκτός βεβαίως των λοιπών απειλών που δέχονται διαδικτυακά οι δύο γονείς. Αν είναι δυνατόν!

Πραγματικά, είναι βέβαιον ότι κανείς μα κανείς, που δεν έχει βρεθεί σε μία παρόμοια κατάσταση δεν μπορεί να νιώσει στο ελάχιστο, την ψυχική κατάσταση στην οποία μπορεί να βρίσκονται δυο γονείς που έχουν χάσει τρία παιδιά. Και αν, «αν» υποθέσουμε ότι πράγματι οι άνθρωποι λένε την αλήθεια και τα τρία  αγγελούδια έφυγαν από παθολογικά αίτια, τότε πόσο τεράστιο, πόσο ανυπέρβλητο πρέπει να είναι το φορτίο που σηκώνουν αυτή την στιγμή; Όταν, πέρα από τον δυσαναπλήρωτο χαμό των παιδιών τους, έχουν να παλέψουν και με τις «απειλές» και τον «εκφοβισμό» κάποιων και όταν, ούτως η άλλως, με τις υπόνοιες, τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες που εγείρονται το κλίμα για τους ίδιους είναι «βαρύ». Υπάρχει ένα «δάχτυλο» που τους… υποδεικνύει επικριτικά και εκ προοιμίου, χωρίς ακόμη οι αρμόδιοι να έχουν αποφανθεί για το «τι» πραγματικά συνέβη. Και βεβαίως και η σχετική κάλυψη των εξελίξεων επί του θέματος από τα Μέσα, αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, όπως άλλωστε και είναι. Η διαφορά είναι, ότι κάποια μέσα προσεγγίζουν το θέμα με μεγαλύτερη λεπτότητα και προσοχή-όπως άλλωστε επιβάλλεται να συμβαίνει όταν το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό και τόσο μα τόσο ευαίσθητο-ενώ άλλα δεν αποφεύγουν να πάρουν εμμέσως πλην σαφώς θέση. Αρνητική θέση.

Και αν αυτοί οι γονείς  είναι αθώοι; Αν πράγματι τα παιδιά τους έφυγαν από παθολογικά αίτια; Αν μέσα στην τραγωδία που ζουν, έχουν να αντιμετωπίσουν και όλον αυτόν τον «διαδικτυακό παραλογισμό»; Αν αύριο οι αρμόδιες αρχές πιστοποιήσουν την ορθότητα των ισχυρισμών τους, τι θα πουν όλοι αυτοί οι «αυτόκλητοι τιμωροί»; Πιθανότατα τίποτα. Θα στρέψουν το ενδιαφέρον τους σε κάποιο επόμενο «θύμα» καθιστώντας εαυτούς «θύτες» εις το όνομα της κοινωνικής δικτύωσης! Όμως το «στίγμα» σε αυτούς τους ανθρώπους, όπως και σε άλλους που βρέθηκαν στο μάτι του «κυκλώνα του κοινωνικού αναθέματος», θα παραμείνει, θα είναι εκεί και θα τους ακολουθεί την κάθε τους μέρα. Οι λοξές ματιές, οι ψίθυροι, οι αμφιβολίες, τα «σενάρια».

Από την άλλη, έστω και αν ακόμη αποδειχθούν «υπαίτιοι» η «ένοχοι» για τον θάνατο των παιδιών τους, έστω κι έτσι, υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν δικαστήρια, υπάρχουν αρμόδιοι για να επιληφθούν. Και στην τελική υπάρχει μία βασική δικαιϊκή αρχή που λέει ότι: «όλοι θεωρούνται αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου». «Τεκμήριο αθωότητας» λέγεται αυτό, για όσους ενδιαφέρονται. Υπάρχει κάποια απόδειξη έως αυτή τη στιγμή στην συγκεκριμένη υπόθεση; Η, σε άλλες υποθέσεις κοινωνικής χροιάς, για τις οποίες οι αρχές δεν έχουν ακόμη αποφανθεί, αλλά οι φερόμενοι ως ένοχοι έχουν προ πολλού «καταδικαστεί» από τα…λαϊκά δικαστήρια; Έτσι αυθαιρέτως, γιατί κάποιος «είπε», κάποιος «ισχυρίστηκε», κάποιος λέει ότι «είδε»;

Τι είδους ευνομούμενη κοινωνία είναι αυτή που καταδικάζει ανθρώπους πριν αποδειχθεί η ενοχή τους; Και πόσο υποκριτική είναι τελικά αυτού του είδους η συμπεριφορά; Η οποία όχι μόνον «καταδικάζει» εκ προοιμίου τους όποιους «φερόμενους ως δράστες» αλλά και όλους τους υπόλοιπους οι οποίοι διανοούνται να τολμήσουν να εκφράσουν μία άποψη που δεν είναι της αρεσκείας τους; Τι είδους «δημοκρατία» είναι αυτή ακριβώς; Της «Μπανανίας»; Γιατί κάποιοι-ατυχώς πολλοί- έχουν μπερδέψει την κοινωνική εγρήγορση και τα αντανακλαστικά της, με το αναφαίρετο, κατ’ αυτούς, δικαίωμα, να παριστάνουν τους κατηγόρους, τους δικαστές και τους εκτελεστές των ποινών που οι ίδιοι θέτουν και δικαιούνται να επιβάλλουν ως «σωστή» στους πάντες; Είναι δυνατόν! Ποιος τιμωρεί τους εκ προοιμίου…τιμωρούς;  Υπάρχει κανείς, επιτέλους;!

Η σειρά, έχει ως ακολούθως για όσους δεν…κρατιούνται! Πρώτα απαγγέλλονται κατηγορίες, μετά αποδεικνύεται η όχι η ενοχή και στην συνέχεια εφόσον υπάρχει ενοχή έρχεται η καταδίκη. Αυτά. Αν και αυτονόητα για τις δημοκρατίες. Ειδάλλως, μιλάμε για εξαχρείωση με οδυνηρές συνέπειες για την ίδια την κοινωνία.

www.formedia.gr