Κάτω από τα χαλάσματα του Χαρκόφ και του Ιρπίν, της πολιορκημένης Μαριούπολης και του Κιέβου, καταπλακώνεται και η ελευθερία της ενημέρωσης και της έκφρασης
Στη Μαριούπολη θάβουν σε ομαδικούς τάφους τους νεκρούς, και μάλιστα όπου βρουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους για λίγες γουλιές νερό ή ένα μπισκότο, εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες με τα παιδιά στα χέρια τρέχουν να σωθούν με κάθε τρόπο από το Χάρκοβο, το Ιρπίν ή το Κίεβο, ζητούν την αλληλεγγύη, που ευτυχώς βρίσκουν από τους ομογάλακτούς τους, γιατί διαφορετικά οι πολιτισμένες χώρες της κεντρικής Ευρώπης θα άφηναν τις γυναίκες και τα παιδιά να πεθαίνουν στο κρύο δίπλα στους φράχτες που έστησαν, όπως συνέβαινε σε όσους είχαν άλλο χρώμα, μέχρι και τη νύχτα που ο Πούτιν έβαλε σε κίνηση την καταστροφική μηχανή του.
Μέσα από τις εικόνες των βομβαρδισμών νοσοκομείων και κλινικών, σχολείων, πολιτιστικών κέντρων και μνημείων, αυξάνεται διαρκώς και περισσότερο ο φόβος, με μια δόση ίσως προπαγάνδας και τρομολαγνίας, για διαρροές και εκρήξεις σε πυρηνικά εργοστάσια, για βομβαρδισμούς βιολογικών εργαστηρίων. Ο τοπικός πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε γενικευμένο όλεθρο, ακόμη και χωρίς τη χρήση πυρηνικών όπλων. Φτάνουν και περισσεύουν οι 15 ενεργοί αντιδραστήρες της Ουκρανίας.
Μέσα σε τρεις εβδομάδες, η Ευρώπη επέστρεψε σε έναν Μεσαίωνα που στον μεγαλύτερο βαθμό έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί τις σφαγές από τα κινητά τηλέφωνα και το Διαδίκτυο, νομίζοντας ότι είναι η τελευταία έκδοση του βιντεοπαιχνιδιού της πολυεθνικής της αρεσκείας μας, έχοντας από δίπλα μια μεγάλη αγέλη πρώην στρατηγών, πτεράρχων, ναυάρχων, αλλά και αναλυτών, ειδικών και συνωμοσιολόγων κάθε φύσης, που ντοπάρουν το κοινό για το επεισόδιο της επόμενης μέρας
Κάτω από τα χαλάσματα του Χαρκόφ και του Ιρπίν, της πολιορκημένης Μαριούπολης και του Κιέβου, καταπλακώνεται και η ελευθερία της ενημέρωσης και της έκφρασης, όχι μόνο στη Ρωσία του Πούτιν, αλλά και στην Ευρώπη της δημοκρατίας και του πλουραλισμού. Βρισκόμαστε πραγματικά σε πόλεμο, έναν έγχρωμο και ταυτόχρονα μονόχρωμο πόλεμο, που εξαρτάται από ποια μεριά παρακολουθείς τη σφαγή.
Ο πόλεμος αποτελεί μια τόσο ακραία κατάσταση, που δεν επιδέχεται κριτικής, διαλόγου ή συζήτησης. Όταν μάλιστα πίσω από αυτόν παίζονται -όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα- τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Φτάνει να δει κανείς τη γιορτή των κατασκευαστών όπλων, των εφοπλιστών που έχουν δεξαμενόπλοια και πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου. Και οι Έλληνες εφοπλιστές είναι οι πρώτοι να σέρνουν τον χορό των κατασκευαστών, που περιμένουν το τέλος του πολέμου ελπίζοντας ότι θα κερδίσουν από την όποια ανοικοδόμηση της όποιας Ουκρανίας από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες και χρηματοδοτήσεις. Γιατί το επόμενο βήμα για τη Δύση, μετά τα Μνημόνια που είχε επιβάλει με το ΔΝΤ στην Ουκρανία, θα είναι να την αγοράσει με το τετραγωνικό μέτρο για να δείξει την ισχύ της έναντι του Πούτιν.
Προτού καταλαγιάσουν οι βόμβες και έρθει η ειρήνη, κάποιοι άρχισαν να μιλούν για εγκλήματα πολέμου και διεθνή ποινικά δικαστήρια. Η Δικαιοσύνη είναι απαραίτητη. Μόνο που πρέπει να είναι τυφλή και να χτυπά με το σπαθί της τους ενόχους και τους συνενόχους τους, αλλά ίσως και τους φαινομενικά αθώους που με την απάθειά τους επέτρεψαν να επιστρέψουμε στον Μεσαίωνα.
❝ ετικέτες ❞ #ΟΥΚΡΑΝΙΑ
