Την κοινωνία δεν την αφορά κανένα εσωκομματικό αφήγημα δικό μας
Είπαμε μετά το συνέδριο, άντε, μια ανάσα ακόμη μέχρι τις εκλογές της 15ης Μαΐου και θα ησυχάζαμε. Αλλά φευ! Ήρθε η πρώτη Κεντρική Επιτροπή μαζί με την υποψηφιότητα της Ράνιας Σβίγκου και του Γιώργου Βασιλειάδη και μας είναι αδύνατο να συμπεριφερθούμε σχετικώς -έστω- όπως απαιτούν οι συνθήκες.
«Ο Τσίπρας ανέστησε την Ομπρέλα» λένε. «Είναι βαρίδια» λένε. «Στο συνέδριο εξανδραποδίστηκαν και τώρα τους δίνουν το κόμμα» λένε. Και τα λένε στα κοινωνικά δίκτυα. Πλην του ότι τέτοιο γινάτι υποτιμά και τη Ράνια Σβίγκου, και τον Γιώργο Βασιλειάδη, ίσως -ίσως- να μην είναι αυτό το βασικό μας πρόβλημα τη δεδομένη περίοδο. Ή και κάποια άλλη περίοδο εδώ που τα λέμε.
Υπάρχει ένα πάρα πολύ βασικό πράγμα, που είναι καλό να μην ξεχνάμε. Είμαστε όλες και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Αν δεν μας άρεσε το κόμμα, θα ήμασταν ή σπίτι μας, ή αλλού. Αυτό το κόμμα έχει και την Ομπρέλα, και την Κίνηση Μελών, και τη Ρενέ. Και είναι όλοι προεδρικοί. Όλοι. Αν δεν ήταν, θα υπήρχε αντιπρόταση για τη θέση του προέδρου. Αλλά δεν υπήρχε.
Επίσης, αυτό το κόμμα έχει ιστορικές φιγούρες της Αριστεράς, ανθρώπους που πέρασαν όλη τους τη ζωή στο κόμμα, ανθρώπους που ήρθαν το 2012 και ανθρώπους που ήρθαν προχθές. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Αλλά, πάνω απ’ όλα, είναι δημοκρατικός. Πάντοτε είχε τάσεις ιδεών και πάντοτε συζητούσε περισσότερο ή λιγότερο έντονα, αλλά συντροφικά. Οπωσδήποτε όχι δημόσια όμως. Και πάντοτε έβρισκε τρόπους να γίνεται σύνθεση των απόψεων. Θεωρούμε πως το κόμμα θα ήταν ίδιο αν δεν υπήρχαν τα «αριστερά βαρίδια του 3%» να μας υπενθυμίζουν από πού προέρχεται η δική μας ριζοσπαστική Αριστερά; Ή μήπως θα ήταν το ίδιο αν δεν ήταν οι νέοι σύντροφοι και οι συντρόφισσες, άνθρωποι από άλλες αφετηρίες, να μεταφέρουν μια άλλη προοπτική για τον τρόπο που απευθυνόμαστε στον κόσμο;
Υποχρεωμένοι να μας αρέσουν οι μεν ή οι δε δεν είμαστε. Είμαστε κάτι άλλο όμως. Είμαστε σύμφωνοι ότι θέλουμε το ίδιο πράγμα: τη δεύτερη φορά Αριστερά. Κι αν υποχρεωνόμαστε σε κάτι, είναι σε έναν υποτυπώδη σεβασμό και μια αξιοπρέπεια.
Το ίδιο θέλει και η κοινωνία. Την κοινωνία δεν την αφορά κανένα εσωκομματικό αφήγημα δικό μας. Οπωσδήποτε δεν θέλει να ξέρει τι είναι αυτό το τραγελαφικό ανάχωμα που μόνοι μας στήσαμε αναμεταξύ μας: προεδρικοί, μη προεδρικοί και άλλα επίπλαστα προβλήματα. Αλλά, πάνω απ’ όλα, για να είμαστε παρούσες και παρόντες στην κοινωνία, πρέπει να διαπιστώσουμε ότι είμαστε μαζί σ’ αυτόν τον αγώνα. Μαζί, όχι απέναντι και, οπωσδήποτε, όχι δημόσια. Θα χάσουμε πολύ χρόνο ακόμη; Γιατί αυτή τη στιγμή, απορροφημένοι στα ανύπαρκτα εσωκομματικά μας, δεν είμαστε καθόλου ελκυστικοί.
❝ ετικέτες ❞ #ΣΥΡΙΖΑ
