«Ποιος ξέρει τι κρύβει η ψυχή του, τι έχει περάσει αυτός ο άνθρωπος. Μπορεί να μην τον αγκάλιασαν, να μην τον χάιδεψαν, να μην τον αγάπησαν όταν ήταν παιδάκι», είχε πει πριν από πολλά χρόνια για έναν φονιά μια πολύ μεγαλύτερή μου γυναίκα, που δεν είχε πτυχία Παιδοψυχολογίας, αλλά καλοσύνη και συμπόνια.
Μια κοινωνία, μια συντεταγμένη πολιτεία που δεν είναι σε θέση να προστατεύσει τα παιδιά της έχει υποθηκεύσει την ευημερία της – με όρους κοινωνικούς, την πρόοδό της, το μέλλον της. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί κάποιος ότι ένα παιδί που δεν θα βγει έγκαιρα από τον κύκλο της βίας και της κακοποίησης και δεν θα υποστηριχθεί άμεσα και αποτελεσματικά, έχει πολύ μικρές πιθανότητες να εξελιχθεί σε έναν υγιή ψυχικά, ευτυχισμένο ενήλικα.
Παρατημένα παιδιά σε νοσοκομεία γιατί δεν υπάρχουν οι απαραίτητες δομές. Δομές που λειτουργούν χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους. Δικαστικές, αστυνομικές, δημοτικές αρχές που είναι υποστελεχωμένες από κατάλληλο προσωπικό, θεσμικό πλαίσιο που μπάζει από παντού.
Σχολεία χωρίς ψυχολόγους, χωρίς παράλληλη στήριξη, με εκπαιδευτικούς που δεν είναι πάντα κατάλληλοι ως παιδαγωγοί –και δεν αναφέρομαι μόνο σε ακραίες περιπτώσεις– δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να αναπαράγουν τη βία, να διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, να διαχωρίζουν τους μαθητές (και τους γονείς) σε «άριστους» και «παρίες».
Και μια κοινωνία που συνεχίζει να αναπαράγει τη θεωρία των δύο «άκρων»: «Παιδί είναι, δεν καταλαβαίνει» vs «Θα μου πεις εσύ για το δικό μου το παιδί;»
Οι τελευταίες, πολύ σοβαρές καταγγελίες για κακοποίηση στις δομές της «Κιβωτού του Κόσμου» είναι σοκαριστικές όχι μόνο στην ουσία τους, αλλά γιατί αποτελούν μια ακόμα απόδειξη ότι κανείς δεν είναι τελικά υπεράνω υποψίας, ούτε ο πατήρ Αντώνιος, το έργο του οποίου όλα αυτά τα χρόνια εξυμνούμε και στηρίζουμε ηθικά και υλικά. Και κάπως έτσι περνάμε στην επικίνδυνη φάση της απόλυτης καχυποψίας απέναντι σε όλους και σε όλα…
❝ ετικέτες ❞ #ΠΑΙΔΙΑ
