Το στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα

Θανάσης Καρτερός

Δύο δημόσιες εμφανίσεις του Αλέξη Τσίπρα αυτή την εβδομάδα, η πρώτη στην παρουσίαση του βιβλίου του Λεωνίδα Μακρή για τον Γιάννη Μπουτάρη και η δεύτερη στο Φόρουμ των Δελφών, έφεραν ακόμα πιο κοντά την αναγγελία του νέου πολιτικού φορέα. Εδειξαν πολύ καθαρά τα δυνατά σημεία του πρώην πρωθυπουργού, την αποδοχή του από ένα ευρύτερο φάσμα δυνάμεων, τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά στον ίδιο και το υπό δημιουργία κόμμα. Εκαναν επίσης σαφές πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές του με άλλους μνηστήρες της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με μια νέα ωριμότητα του λόγου, που συμπυκνώνει εμπειρίες και κριτικές αναζητήσεις, αλλά και με μια νέα πολιτική και αξιακή αυτοπεποίθηση.

Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας έρχεται. Ή επανέρχεται. Και θα πρέπει να έχουν εννοήσει όσοι είχαν αμφιβολίες για την πολιτική του ταυτότητα, αν επιμένει στις θεμελιακές προοδευτικές αξίες, αν μετατοπίστηκε προς το Κέντρο ή αν υπέκυψε στη γοητεία ενός συστημικού rebranding, που η αναφορά του έγινε της μόδας. Με την ταυτότητα του αριστερού πολιτικού της εποχής μας, που έδωσε μάχες σε όλα τα πεδία, κυβέρνησε τη χώρα, πέτυχε νίκες και εισέπραξε ήττες και τραύματα, έρχεται. Και αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακό για φίλους και εχθρούς, είναι η αρτιότητα της πολιτικής του εικόνας, παρά το γεγονός ότι δέχτηκε τις πιο βίαιες, τοξικές, ανοίκειες επιθέσεις από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Η συζήτηση αν άλλαξε, πόσο και σε ποια κατεύθυνση, έχει φυσικά ενδιαφέρον. Ωχ, είπε ο κύριος Κόινερ του Μπρεχτ, και χλόμιασε, όταν ένας φίλος τού είπε ότι έχει έναν χρόνο να τον δει και δεν άλλαξε καθόλου. Προφανώς και ο Τσίπρας άλλαξε – το αντίθετο θα έπρεπε να ανησυχεί όσους επενδύουν ελπίδες σ’ αυτόν. Ο χρόνος, η απομάκρυνση από τα κοινά, που του έδωσε την ευκαιρία να ξαναδεί την πορεία του, η δημιουργία του Ινστιτούτου, η συγγραφή και παρουσίαση της «Ιθάκης», οι εκατοντάδες συναντήσεις με ανθρώπους από κάθε κοινωνική τάξη έδωσαν νέο χώρο στη σκέψη του. Και οι τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του έδειξαν ότι ξέρει το «πού», αλλά μετράει προσεκτικά και το «πώς». Απ’ τον νεανικό ενθουσιασμό στον προσεκτικό υπολογισμό.

Δεν είναι πάντως μόνο η επιμονή του να δηλώνει αριστερός που καθορίζει την πολιτική του ταυτότητα. Είναι το «πού» το οποίο έγινε σαφές στους Δελφούς. Η αντίθεση στην παντοδυναμία των καρτέλ και η προσπάθεια να αμβλυνθούν οι τεράστιες οικονομικές αντιθέσεις. Η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Η δραστική μείωση στη φορολογία της εργασίας. Οι αλλαγές στη φορολογική κλίμακα. Το εργασιακό καθεστώς. Η ανάταξη του κοινωνικού κράτους, με έμφαση στο ΕΣΥ και στην Παιδεία. Και βέβαια η μεγάλη πρόκληση αλλαγής του κράτους στην κατεύθυνση της δικαιοσύνης, της αποτελεσματικότητας, της διαφάνειας και της εντιμότητας. Ολα αυτά συνηγορούν ότι δεν έρχεται να διαχειριστεί, αλλά να ξεβολέψει. Ενα στοίχημα αλλαγής, που αλλάζει ήδη πολλά στο πολιτικό σκηνικό…

www.efsyn.gr