Ο ένας προσεύχεται για το θαύμα.
Ο άλλος παλεύει να το κάνει πραγματικότητα.
Ο πρώτος αμείβεται με 4.000€
Ο δεύτερος με 1.000€
Ο ένας εμφανίζεται αφού πεθάνεις.
Ο άλλος παλεύει να μη πεθάνεις.
Ο ένας θα βρεθεί δίπλα σου στο φέρετρο.
Ο άλλος θα γονατίσει στην άσφαλτο, δίπλα σου μέσα στα αίματα, μέσα στη βροχή, στο κρύο, τα ξημερώματα, για να μη φτάσεις ποτέ σε αυτόν και στο φέρετρο.
Η πολιτεία αποφάσισε.
Η προσευχή αξίζει 4.000€.
Η ΚΑΡΠΑ, η ανακοπή, το τροχαίο, η δύσκολη διασωλήνωση, το αίμα, ο πόνος,το γοερό κλάμα του παιδιού, οι νυχτερινές βάρδιες, τα Σαββατοκύριακα και οι αργίες αξίζουν μόνον 1.000€.
Με αυτό το τιμολόγιο κοστολογείται σήμερα η ανθρώπινη ζωή.
Όταν η πολιτεία πληρώνει περισσότερο τα λόγια από τις πράξεις, δεν έχει πρόβλημα μισθολογικό.
Έχει πρόβλημα αξιών.
Αυτό δεν είναι απλώς αδικία.
Είναι η επίσημη τιμή που δίνουμε στην ανθρώπινη ζωή.
Και σε αυτούς που προσπαθούν με πράξεις να την ανακτήσουν και να την συντηρήσουν.
Απλά στην χώρα μας η υποκρισία περισσεύει.
Ο σεβασμός λείπει.
Αν θέλεις να μάθεις τι αξίες έχει ένα κράτος, μην ακούς τα λόγια του. Κοίτα τους μισθούς που πληρώνει.
Εκεί θα δεις ποιον θεωρεί σημαντικό.
Εκεί θα δεις ποιον επιβραβεύει.
Εκεί θα δεις ποιον χρειάζεται πραγματικά.
Και όταν ο άνθρωπος που παλεύει καθημερινά με τον θάνατο αμείβεται σχεδόν με τα ψίχουλα της δημόσιας διοίκησης, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
Η ζωή σου έχει αξία μόνο όταν πεθάνεις.
Όχι γι’ αυτούς που αγωνίζονται κάθε μέρα για να στην σώσουν.
ΥΓ….
Εύλογηcον Δέcποτα.!!!
