Παρουσιάζουν ενδιαφέρον τα πρωτοσέλιδα μερικών εφημερίδων της προηγούμενης Τρίτης. Και η σύγκριση μεταξύ τους. Κάποιων δικών μας εφημερίδων και κάποιων της Αγγλίας. Για τις φωτιές στη Ρόδο. Βλέπετε, υπήρχαν αρκετοί Εγγλέζοι εκεί, οπότε αναμενόμενο και το ενδιαφέρον των ΜΜΕ του Λονδίνου.
Δείτε λοιπόν τα πρωτοσέλιδα του Guardian, του Independent και της The Daily Telegraph. Και δείτε και τα πρωτοσέλιδα τριών ελληνικών, φιλοκυβερνητικών, εφημερίδων. Άλλα αντ’ άλλων, λες και δεν καιγόταν η Ρόδος (η Κέρκυρα, η Κάρυστος…). «Έξτρα εισόδημα», «προσλήψεις στο δημόσιο», «περισσότερα ακίνητα» κ.τ.λ.
Οι εφημερίδες υποβαθμίζουν τις πυρκαγιές, τα κανάλια τις παρουσιάζουν μεν, αλλά χωρίς να αναζητούν ευθύνες από κανέναν στην κυβέρνηση και κάπως έτσι πορεύεται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, στη δεύτερη τετραετία με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ιδού κι ένα άλλο παράδειγμα εκείνης της μέρας, όπως το αλίευσα από το Twitter, αλλά ούτως ή άλλως το παρακολουθούσαμε και σε live μετάδοση. Το πρακτορείο Reuters έδειχνε ζωντανά βίντεο από τη Ρόδο, βλέπαμε σε ζωντανή μετάδοση τη φωτιά να κατατρώει το νησί. Εκείνη την ώρα λοιπόν, τα ελληνικά κανάλια έπαιζαν τα παρακάτω:
ΕΡΤ – Συνέντευξη Μητσιά
ALPHA – Οικογενειακές ιστορίες
MEGA – Δύο ξένοι
OPEN – Το μυστικό της πεταλούδας
ΣΚΑΪ – Δεσποινίς ετών 39
ΑΝΤ1 – Οι συμμαθητές (Ε)
STAR – Cash or trash
Ο λόγος στους αναγνώστες – Οι εφημερίδες θα επιζήσουν;
Το τελευταίο θρόισμα του γερο-Χαρτ
Αν ο πολιτισμός δεν κληρονομείται, αλλά κατακτάται, σύμφωνα με τον Aντρέ Μαλρό, αν ο πιο σίγουρος τρόπος για να δραπετεύσεις από τον εαυτό σου είναι το διάβασμα μιας εφημερίδας ή ενός βιβλίου και να μην κινδυνεύεις να σε συλλάβουν, αν το βιβλίο σύμφωνα με τον Τζορτζ Στάινερ, όπως γράφει στο μικρό βιβλιαράκι του «Η σιωπή των βιβλίων», μας παρέχει περισσότερη ελευθερία και αυτογνωσία, αν η λογοτεχνία δεν κρίνει, δεν διακηρύσσει αλήθειες, αλλά αναρωτιέται, θέτει ερωτήματα και δεν δίνει απαντήσεις, αλλά καταγράφει, αν ένα καλό άρθρο σε εφημερίδα έχει την ικανότητα να μας προικίζει με ισχυρές γλωσσικές και κριτικές ικανότητες κι έτσι ερχόμαστε σε καλύτερη επαφή με το περιβάλλον μας. Αν είναι ένα νέο παράθυρο οπτικής για την κατανόηση του κόσμου, τότε μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο έχει αξία όταν μας μεταδίδει έναν καινούργιο τρόπο να κατανοούμε τη ζωή. Το βιβλίο, έγραφε ο Κάφκα, είναι το τσεκούρι που σπάει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας.
Αν η ανάγνωση προσφέρει στον αναγνώστη δομημένη γνώση που τον εκπαιδεύει, τον μαθαίνει πώς να απορρίπτει και τον ενδυναμώνει με γλωσσικές και κριτικές ικανότητες και αν η ανάγνωση είναι μια άσκηση του πνεύματος, αλλά και μια δοκιμασία, αν η λογοτεχνία, όπως γράφει ο Ουμπέρτο Εκο, «μας εκπαιδεύει απέναντι στη μοίρα και τον θάνατο, κι αυτό είναι μία από τις λειτουργίες της», τότε «οι νέες τεχνολογίες», συνεχίζει ο Eκo, «δεν εξαφανίζουν τις παλιές: η φωτογραφία δεν αντικατέστησε τους πίνακες, ούτε τα αεροπλάνα τα τρένα. Γι’ αυτό δεν έχω πρόβλημα εάν οι μελλοντικοί αναγνώστες μου διαβάζουν από το ipad. Η επιβίωση του βιβλίου είναι υπόθεση σημαντική. Ενα βιβλίο που ανακαλύπτεις στην αποθήκη ύστερα από χρόνια μπορεί να σου θυμίσει την παιδική ηλικία».
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι όταν ανακαλύφθηκε η τυπογραφία, το χειρόγραφο μέσα σε 30 χρόνια έγινε σπάνιο είδος.
Αν οι «χάρτινες» λέξεις σήμερα υποκαθίστανται συχνά από άλλες ισχυρότερες μορφές επικοινωνίας, όπως είναι οι τηλεοπτικές και οι διαδικτυακές εικόνες και ο κινηματογράφος, το υπερκείμενο, με εικόνες, βίντεο, διαφημίσεις, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο μέλλον η ψηφιακή γραφή, οι λέξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας θα είναι οι μόνες που θα αναπνέουν. Μια φράση θα ισοδυναμεί με χίλιες εικόνες. Ίσως να βρισκόμαστε στην απαρχή μιας νέας εποχής, ενός νέου πολιτισμού, με μακροχρόνιες αλλαγές που θα μας οδηγήσουν σε μια νέα τύπου σκέψη, περισσότερο διεισδυτική και περισσότερο κριτική. Ο Φλομπέρ έλεγε ότι το κείμενο πρέπει να φτάνει μέχρι την καρδιά των πραγμάτων.
Αν είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να θέσουμε από τώρα, είναι αν ο ψηφιακός κόσμος μας δημιουργήσει άλλον έναν κόμπο μοναξιάς και αυτός είναι η ανεπάρκεια των ψηφιακών μέσων να κάνουν τη ζωή μας, όχι πιο εύκολη, αλλά πιο πραγματική και πιο πιστευτή. Ισως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν ο ψηφιακός κόσμος θα καταφέρει να μας μάθει, να μας εκπαιδεύσει να ζούμε πιο ελεύθερα ή αν θα αποκτήσουμε περισσότερο κριτική σκέψη. e-book, ipad, ψηφιακή εφημερίδα, mobile, το θέμα είναι η ικανότητα επεξεργασίας της πληροφορίας και όχι η αναζήτησή της.
Χαιρετισμούς από τη μακρινή Κω, κύριε Κανελλόπουλε!
Βασίλης Ν. Πης
Ακριβή μας καθημερινή συνήθεια
Μπαίνοντας στην ένατη δεκαετία της ζωής μας, ο σύζυγος κι εγώ. Έχουμε την εφημερίδα ακριβή μας καθημερινή συνήθεια. Είναι συνεπώς περιττό πόσο σημαντική τη θεωρούμε. Όχι μόνο την εφημερίδα, αλλά και το καλό περιοδικό. Το τελευταίο, βέβαια, λείπει. Όσο για την «Εφ.Συν.», που τη διαβάζουμε από την ημέρα της έκδοσής της, θα ήθελα να κάνω μερικές προτάσεις: θα θέλαμε, οι αναγνώστες σας, έναν εβδομαδιαίο οδηγό τηλεόρασης, όχι μόνο των μεγάλων καναλιών, αλλά και των μικρότερων, που πολλές φορές έχουν αξιόλογα πράγματα. Θα θέλαμε, έστω και μία φορά τον μήνα, έναν έντυπο οδηγό των εικαστικών. Τι παρουσιάζουν τα μουσεία και οι γκαλερί, ποιες είναι οι νέες εκθέσεις. Θα μπορούσε η εφημερίδα να προσφέρει συγκεντρωμένες κάποιες έρευνες σε βιβλίο, τα άρθρα κάποιων διανοουμένων που στόλιζαν και στολίζουν τις σελίδες της ή μερικών χρονογράφων. Θα μου άρεσε να έχω συγκεντρωμένα σκίτσα των σπουδαίων σκιτσογράφων της. Το παράδειγμα με τον Κουντούρη θα μπορούσε να επαναληφθεί…
Αγγελική Σκαρά
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΜΜΕ
