Τρίτη μέρα Πάσχα γίνεται μια μαζική οικογενειακή εξόρμηση στο Τρίκερι του Πηλίου, για καραβίδες φυσικά. Ήμουν πέντε χρονών· ούτε το Τρίκερι ήξερα, ούτε τις καραβίδες, τις μεγάλες γαρίδες, όπως μου εξήγησαν. Μόνο τον Βόλο. Μετά από ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο που μου φάνηκε ότι κράτησε αιώνια, φτάσαμε στο περιβόητο Τρίκερι, άρχισαν τα παρκάρουν ο οδηγοί της παρέας και να ξεχύνονται μικροί και μεγάλοι προς την ταβέρνα, για τις καραβίδες. Αφού κατάφεραν να μας στριμώξουν, τόσοι που ήμασταν, σε κάτι τραπέζια στο βάθος, ο σερβιτόρος μας ανακοίνωσε πως «δυστυχώς» οι καραβίδες είχαν τελειώσει λόγω μεγάλης επισκεψιμότητας και κατανάλωσης του τελευταίου διημέρου. «Καλά, είναι δυνατόν; Πως την πατήσαμε έτσι. Μας φάγανε οι Αυστριακοί τις καραβίδες;» λέει κάποιος αγανακτισμένος μεγάλος. «Γιατί ήρθε τόσος κόσμος εδώ, στη μέση του πουθενά, από την Αυστρία;» ρώτησα τη μητέρα μου για να εισπράξω ένα μαζικό ξέσπασμα γέλιου από όλους τους ενήλικες Λαρισαίους της παρέας.
Ήταν η πρώτα φορά που μάθαινα ότι οι Λαρισαίοι λένε τους Βολιώτες «Αυστριακούς» και ότι υπάρχει πολύ μεγάλη και πολύ παλιά κόντρα ανάμεσα στις δύο πόλεις. Το ότι εμάς μας λένε «πλατύποδες» το έμαθα πολύ αργότερα.
Η έχθρα παίρνει ποικίλες διαστάσεις σε επίπεδο καθημερινότητας ανά τις εποχές και τις δεκαετίες. Τις πιο πολλές φορές εκφράζεται με χιούμορ, πολλές όμως και με βία. Και είναι ιστορία αντιπαλότητας που έχει τις ρίζες βαθιά χωμένες στο χώμα· κατά μία άποψη από την αρχαιότητα – από τα ομηρικά χρόνια -, καθώς και οι δύο διεκδίκησαν την καταγωγή του Αχιλλέα. Τελικά τι ήταν ο Αχιλλέας Βολιώτης ή Λαρισαίος, Αλμυριώτης για την ακρίβεια ή Φαρσαλινός;
Της Εύης Μποτσαροπούλου
❝ ετικέτες ❞ #ΒΟΛΟΣ #ΛΑΡΙΣΑ
