Το βράδυ του προηγούμενου Σαββάτου έγιναν στον χώρο του Μύλου 1927 δυο παραστάσεις του κωμικού Χριστόφορου Ζαραλίκου, με τον τίτλο «Διακόσια χρόνια δανεικά», οι οποίες ήταν sold out. Σχεδόν όλες οι παραστάσεις του κατά τη διάρκεια της μίνι περιοδείας που κάνει είναι soldout και αυτό αποτελεί μια δικαίωση για τον ίδιο. Είναι σαν καρπός της κατάστασης που βίωσε πριν λίγο καιρό με την βίαιη διακοπή της παράστασής του στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη», από τη Σάσα Σταμάτη και τους μπράβους. Μην ξεχνάμε ότι το κοινό είναι αυτό που τον στηρίζει κυριολεκτικά, χωρίς δηλαδή να έχει κάποιον μεγάλο χορηγό.

Ο Ζαραλίκος ο οποίος κάνει stand up χρόνια, ανέβαζε βίντεο καθ’ όλη τη διάρκεια της καραντίνας και στήριξε τον κόσμο, τα αντανακλαστικά του οποίου βοήθησαν τον κωμικό στο σκηνικό με τη Σταμάτη και είναι άξια αναφοράς. Η περιπέτεια αυτή βεβαίως δεν ήταν πρωτόγνωρη για το ελληνικό Θέατρο και το ελληνικό κοινό. Πριν χρόνια και συγκεκριμένα το 2011, είχε διακοπεί βίαια η παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», από τα Θεατρικά του Σταύρου Τσιώλη, στο Θέατρο Τέχνης. Συνομιλώντας πριν λίγο καιρό με την κόρη του Τσιώλη, την Κατερίνα, που είχε βιώσει την κατάσταση εκ των έσω, θυμάμαι που μου είπε πόσο τρομακτική εμπειρία ήταν.

Περίπου τριάντα άτομα με άγριες διαθέσεις εισέβαλλαν μέσα στο Θέατρο με κουκούλες και κρατώντας διάφορα αντικείμενα (πέτρες, λοστάρια, καπνογόνα) κινήθηκαν προς το κοινό. Το Θέατρο φυσικά, όπως έγινε και στην περίπτωση του Ζαραλίκου δεν σταματάει πραγματικά ποτέ. Παρά το τρομακτικό του πράγματος η παράσταση του Σταύρου Τσιώλη ανέβηκε λίγες μέρες μετά, αλλά και το 2013 στο Θέατρο «Μαυρομιχάλη» στα Εξάρχεια. Τα αντανακλαστικά του κόσμου είναι ίδια και αυτό είναι αισιόδοξο, όχι όμως και τα αντανακλαστικά της Πολιτείας.

Η αιτία εκείνης της βίαιης διακοπής ήταν ότι μια παράσταση με αφορμή την ομάδα του ΠΑΟΚ ανέβαινε στην Αθήνα. Γιατί στη λογική των ηλιθίων όποιος είναι ΠΑΟΚ δεν πρέπει να κινείται στην Αθήνα ή όποιος είναι Ολυμπιακός πρέπει να μένει καλύτερα μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Κάπως έτσι δολοφονήθηκε ο 19χρονος Άλκης επειδή ήταν Άρης. Κάπως έτσι δολοφονήθηκε ο Κώστας Κατσούλης το 2014 στην Κρήτη επειδή ήταν Εθνικός Πειραιώς. Διαβάζοντας δηλώσεις του πατέρα του, Βασίλη Κατσούλη, με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία του 19χρονου Άλκη, κατάλαβα για μια ακόμη φορά ότι βρισκόμαστε στη χώρα που όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν που έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης.

Η υπόθεση του Κατσούλη δικάστηκε σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό, έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο, οκτώ χρόνια μετά όμως δεν έχει ολοκληρώσει την πορεία της στις δικαστικές αίθουσες. Οκτώ χρόνια μετά! Ο υπερήλικος πατέρας Κατσούλη δήλωσε ότι ξαναζεί το δράμα του παιδιού του αυτές τις μέρες, σ’ αυτή τη χώρα με την καταπληκτική ποιότητα ζωής που είχε πει ο Πρωθυπουργός, σ’ αυτή τη χώρα που η δικαιοσύνη είναι πάντα τυφλή. Ποιος μπορεί να αισιοδοξεί ότι δεν θα υπάρξουν κι άλλοι Άλκηδες κι άλλοι Κατσούληδες;

Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος έκλεισε την παράστασή του με ένα αισιόδοξο και συνάμα συγκινητικό μήνυμα και ίσως αυτό πρέπει να έχουμε όλοι στο κεφάλι μας για να σταθούμε όρθιοι, να μείνουμε δυνατοί. Το κάθε χέρι μας έχει πέντε δάχτυλα. Είναι επιλογή του καθενός πως θα τα αξιοποιήσει από εδώ και πέρα στη ζωή του. Αν θα ξύνει το κεφάλι του, χαρακτηριστική κίνηση της αδιαφορίας για όλα, αν θα δείχνει με τον δείκτη συνεχώς τον διπλανό του, αποποιούμενος κάθε ευθύνη για οτιδήποτε, αν θα υψώνει το χέρι του χαιρετώντας ναζιστικά και προκαλώντας κι άλλα δεινά στην κοινωνία μας ή τέλος αν θα σφίξει τη γροθιά του, αναλαμβάνοντας δυναμική δράση για την καταπολέμηση αυτών των δεινών και όσων τα προκαλούν.

Λάμπρος Αναγνωστόπουλος

Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

❝ ετικέτες ❞ #ΖΑΡΑΛΙΚΟΣ