Αλίκη Πανοπούλου
Η Σοφία δεν άντεχε άλλο. Ετσι έλεγε κάθε φορά που με συναντούσε στο γραφείο.
«Με σιχαίνομαι, δεν θέλω να με βλέπω, είναι αηδιαστικό αυτό που κάνω», και συνέχιζε με έναν ατελείωτο λίβελο για το άτομό της, σχεδόν πανοποιότυπο. Μετά το ζύγισμά της συνέχιζε τις γλαφυρές περιγραφές της:
«…Κι αφού έφαγα μια οικογενειακή πίτσα με μπέικον, προσούτο κι ό,τι άλλο φανταστείς, θα ’ταν δέκα κομμάτια –ξέρεις, τα μεγάλα–, δεν είχα χορτάσει. Φαντάζεσαι; Δεν είχα χορτάσει και μασούσα τα σκορδόψωμα και ό,τι σάλτσα από σαλάτα είχε περισσέψει. Η μπίρα; Αλλα δύο λίτρα να είχα θα τα έπινα. Και μετά το γλυκό, σφολιάτα με σοκολάτα. Μα είναι γλυκό αυτό; “Ζώο” έλεγα από μέσα μου, “κι αυτό θα το φας; Δεν σου έφτασαν όλα όσα έφαγες;” μου φώναζα και τα χέρια μου οδηγούσαν μπουκιά-μπουκιά τη σοκολάτα στο στόμα. Αισθανόμουν τη γεύση, αυτή τη θεσπέσια γεύση της λιωμένης σοκολάτας και ταυτόχρονα ένιωθα το στομάχι μου να μη χωρά άλλο, να έχει μέσα αυτή τη λαδίλα που συχνά νιώθω κι έχω ναυτία, τις ξινίλες, τα ρεψίματα και έναν εμετό πριν απ’ τα δόντια.
Επειτα έγειρα πίσω στην πλάτη του καναπέ αγκομαχώντας και με ρωτούσα: “Με τι αγκομαχάς, ηλίθια; Κουράστηκες και κάνεις έτσι, έσκαβες; Απλώς κατάπινες χωρίς σταματημό”. Πόσο αναίσθητη και πόσο ανάλγητη μπορώ να είμαι; Ολο το βράδυ νά οι σόδες, νά τα ξινά νερά, μπας και χωνέψει το βόδι, αλλά πού; Πέντε η ώρα με πήρε ο ύπνος. Και φυσικά τι μου είπα; “Αύριο όλη μέρα νηστική, τίποτα, τίποτα δεν θα φας. Κι από Τρίτη αυστηρή δίαιτα”».
«Με την επίπληξη πάντως δεν σταματά η πολυφαγία, με την αυτοαπόρριψη δεν φρενάρει η επιθυμία γεύσης, με την επίκριση δεν σταματάς τις ποσότητες που καταναλώνεις. Με την τιμωρία της αποχής από την τροφή δεν αδυνατίζεις», της τόνισα. «Το έχεις καταλάβει;»
Κακά τα ψέματα, ο παχύσαρκος βρίσκεται σε δύσκολη θέση.
Αυτές οι κρίσεις βουλιμίας πάντα πρέπει να γίνονται αποδεκτές –ούτως ή άλλως και αποδεκτές να μη γίνονται, δεν ελέγχονται– γιατί τις περισσότερες φορές δηλώνουν το «αφόρητο».
Η προσπάθεια ελέγχου της τροφής (δηλαδή να μην υποκύψει στη βουλιμία) είναι πιθανόν η προσπάθεια ελέγχου όσων νιώθει. Το «αφόρητο» που αισθάνεται τον πονά, τον θλίβει, τον συνθλίβει, του δείχνει την απελπισία του ή τον εξαφανίζει; Ενα είναι σίγουρο, ότι δεν ξέρει να το αντιμετωπίσει. Γι’ αυτό ψάχνει το «αναισθητικό». Φυσικά, αν νιώθει απόγνωση απέναντι στο «αφόρητο», θα χρησιμοποιήσει σαν «αναισθητικό» την τροφή.
Καταλαβαίνουμε όλοι τη διάσταση που παίρνει ο ρόλος της τροφής, την αναμφισβήτητη αναγκαιότητά της. Η τροφή δρα σαν αναλγητικό. Η τροφή είναι απαραίτητη, όποια μορφή έκρηξης κι αν παίρνει.
Η Σοφία κατ’ ουσίαν τι έκανε; Περιέγραφε έντονα συναισθήματά της με την τόσο έντονη βουλιμία της και αντί για λέξεις χρησιμοποιούσε (αθέλητα) όλα αυτά που έφαγε, τις τροφές.
Επιμένω ότι ο υπέρβαρος πρέπει να πάρει αγκαλιά τον εαυτό του. Να στρέψει την προσοχή του και τους κανόνες του αλλού. Να αγωνιστεί και να κουραστεί σε άλλους τομείς, και όχι στην πάλη και στην προσπάθεια ελέγχου της επιθυμίας γεύσης. Δεν πρόκειται να βγει ποτέ νικητής. Πάντα θα τον νικά η επιθυμία.
Να βάλει όσπρια, δημητριακά, λαχανικά, φρούτα στη διατροφή του, το περπάτημα στη ζωή του, τον ύπνο στην ξεκούρασή του και να ψάξει να βρει το «αφόρητο» μαζί με έναν ειδικό, συνήθως ψυχολόγο.
Ιβίσκος η σαβδαρίφη
Hibiscus sabdariffa
Πιστεύεται ότι κατάγεται από την Ινδία και τη Μαλαισία και από εκεί μεταφέρθηκε στην Αφρική εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Η λέξη ιβίσκος είναι ελληνική και το όνομα αυτό δόθηκε αρχικά στο φυτό Αλθαία από τον Διοσκουρίδη.
Οι ερευνητές λένε ότι ένα εκχύλισμα προερχόμενο από άνθη ιβίσκου μπορεί να έχει τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα για την υγεία της καρδιάς όπως έχουν το κόκκινο κρασί και το τσάι.
Μία ομάδα από το Chung Shan Medical University της Ταϊβάν λέει ότι το λουλούδι περιέχει αντιοξειδωτικά που βοηθούν στον έλεγχο των επιπέδων χοληστερόλης.
Ο ιβίσκος που αναπτύσσεται στην Κίνα, την Ινδία και την Ταϊβάν χρησιμοποιείται σαν παραδοσιακό γιατρικό για να θεραπεύσει την υψηλή πίεση στο αίμα και τις ηπατικές διαταραχές.
● Πληροφορίες από την ιστοσελίδα «Εναλλακτική Δράση».
❝ ετικέτες ❞ #ΥΠΕΡΒΑΡΟΙ
