- Έχουμε καταθέσει ερώτηση για τη συνεχώς αυξανόμενη διαφορά, μεταξύ του χρέους του Κεντρικού κράτους και της Γενικής κυβέρνησης – όπου αμφιβάλλουμε για τα πάνω από 50 δις € που ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι, έχουν στα ταμεία τους οι οργανισμοί του δημοσίου, θεωρώντας πως έχουν επιστρέψει ξανά τα Greek Statistics. Όπως έχουμε αναφέρει, η μοναδική ελπίδα μας ως συνήθως, είναι η μονοκαλλιέργεια του προκυκλικού τουρισμού – ο οποίος όμως, σε μία επόμενη ύφεση που είναι νομοτελειακή, ελπίζοντας να μην πρόκειται για στασιμοπληθωρισμό, θα καταρρεύσει, παρασύροντας ολόκληρη την οικονομία μας.
Κοινοβουλευτική Εργασία
Όπως τονίσαμε στην επιτροπή, το σημερινό νομοσχέδιο κατατίθεται σε μία χρονική στιγμή που η κυβέρνηση έχει χάσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών, με κριτήριο τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών – τις οποίες επέλεξε να αντιμετωπίσει ως δημοψήφισμα, για τη συνέχιση των δήθεν μεταρρυθμίσεων της, ενώ ο πρωθυπουργός ως προσωπικό του στοίχημα και ως one man show.
Οι Έλληνες όμως προφανώς δεν θέλουν αυτές τις «μεταρρυθμίσεις» – όπως την υπερφορολόγηση μέσω της διατήρησης των ίδιων συντελεστών στις αυξημένες τιμές, την ασυδοσία των τραπεζών, την αισχροκέρδεια των καρτέλ, τα απαράδεκτα τεκμήρια κερδοφορίας των ελευθέρων επαγγελματιών, τη σύνδεση των POS με τις ταμειακές μηχανές κοκ.
Ήταν λοιπόν αυτονόητο το χαστούκι που έδωσαν στην κυβέρνηση, καθώς επίσης στα υπόλοιπα δύο κόμματα των μνημονίων, μαζί με τις παραφυάδες τους – με αποτέλεσμα η ΝΔ να πάρει τελικά λιγότερες ψήφους, ακόμη και από την περίοδο της κρίσης του 2012.
Εμείς, στον οικονομικό τομέα, έχουμε επιστήσει πολλές φορές την προσοχή των Πολιτών στις εξοργιστικές αποτυχίες της κυβέρνησης – μεταξύ άλλων όσον αφορά την αύξηση του κρατικού χρέους κατά 50,5 δις €, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Έχουμε επιστήσει επίσης την προσοχή στο κρυφό χρέος των 25 δις € από το πάγωμα των τόκων του ESM που θα εμφανισθούν ξαφνικά το 2033, μαζί με τα χρεολύσια των 96 δις € – επί πλέον των 78 δις από το ΤΕΚΕ έως το 2070 και των κρατικών εγγυήσεων, κυρίως για τα προγράμματα Ηρακλής.
Τέλος, στις αυξημένες πληρωμές του δημοσίου από το 2026 και μετά, καθώς επίσης στην πύρρειο ανάπτυξη της οικονομίας μας που βασίζεται ξανά στην κατανάλωση με δανεικά, όπως πριν το 2009 – επί πλέον στο εμπορικό μας έλλειμμα που εκτοξεύθηκε κατά 35,6% τον Απρίλιο, στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μας και στο τεράστιο κρατικό χρέος μας των 405,5 δις € στα τέλη Μαρτίου.
Εν προκειμένω, έχουμε καταθέσει ερώτηση για τη συνεχώς αυξανόμενη διαφορά, μεταξύ του χρέους του Κεντρικού κράτους και της Γενικής κυβέρνησης – όπου αμφιβάλλουμε για τα πάνω από 50 δις € που ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι, έχουν στα ταμεία τους οι οργανισμοί του δημοσίου, θεωρώντας πως έχουν επιστρέψει ξανά τα Greek Statistics.
Όπως έχουμε αναφέρει, η μοναδική ελπίδα μας ως συνήθως, είναι η μονοκαλλιέργεια του προκυκλικού τουρισμού – ο οποίος όμως, σε μία επόμενη ύφεση που είναι νομοτελειακή, ελπίζοντας να μην πρόκειται για στασιμοπληθωρισμό, θα καταρρεύσει, παρασύροντας ολόκληρη την οικονομία μας.
Για να θολώσει πάντως τα νερά η κυβέρνηση, δηλώνει πως θα εξοφλήσει πρόωρα τα 8 δις € από το πρώτο μνημόνιο – χρησιμοποιώντας όμως τα χρήματα του μαξιλαριού και μάλιστα μέρος από τα 9 δις € του του δανείου του ESM, εφόσον βέβαια της επιτραπεί.
Στα περιεχόμενα τώρα του νομοσχεδίου, το πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του αφορά ρυθμίσεις για την ασφάλιση αυτοκινήτων – ενώ τα υπόλοιπα το σύστημα διακανονισμού τεχνολογίας κατανεμημένου καθολικού ή Blockchain, τις παραχωρήσεις ακινήτων του δημοσίου, καθώς επίσης διάφορες τροπολογίες.
Στο βασικό μέρος του της ασφάλισης αυτοκινήτων, αναφέρεται στην οδηγία ΕΕ 2021/2118 που όμως έχει ήδη εφαρμοσθεί – ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που υιοθετείται μία οδηγία επιπόλαια, είτε μερικώς, είτε χωρίς να προσαρμοσθεί στα δεδομένα της χώρας μας και χωρίς καν να ερωτηθεί προηγουμένως η Βουλή.
Παράδειγμα η περίπτωση της σιδηροδρομικής ασφάλειας του Ν5014/2023 – κάτι που είχαμε τότε επισημάνει και τελικά φάνηκε πως είχαμε δίκιο, με κριτήριο τα τραγικά της αποτελέσματα στο έγκλημα των Τεμπών.
Νόμοι άλλωστε υπάρχουν αρκετοί, αλλά η εφαρμογή τους δεν γίνεται σωστά – μία εφαρμογή που στη σημερινή περίπτωση απαιτεί αστυνόμευση, με κάμερες στους δρόμους και με ψηφιακή υποδομή.
Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα, στην Ελλάδα της φτώχειας, κυκλοφορούν περί τα 500.000 ανασφάλιστα οχήματα ή περίπου το 10% των υφισταμένων – κάτι που ενέχει τεράστιους κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, καθώς επίσης για τους Πολίτες που καλούνται να καλύψουν τις ζημίες.
Η αντίρρηση μας εδώ έχει κυρίως σχέση με άρθρο 8 – το οποίο αναφέρεται στο έλεγχο της ασφάλισης για εισερχόμενα οχήματα στη χώρα, από άλλα κράτη.
Ειδικότερα, απαγορεύεται ο έλεγχος ασφάλισης οχημάτων στα σύνορα, για χώρες που έχουν υπογράψει το Τμήμα III της Ενοποιημένης Συμφωνίας Διεθνούς Ασφάλισης – η οποία περιλαμβάνει όλη την ΕΕ και τις χώρες των Βαλκανίων.
Εν προκειμένω, στην Ελλάδα έχουμε πολλά οχήματα από τη Βουλγαρία, τη Σερβία, τα Σκόπια και άλλες Βαλκανικές χώρες – υπάρχει δε η τάση να καταχωρούν Έλληνες τα αυτοκίνητα τους στη Βουλγαρία, όπως επίσης επαγγελματικά φορτηγά, λόγω των χαμηλότερων φόρων, ενώ στη συνέχεια να τα κυκλοφορούν στην Ελλάδα.
Επομένως, δεν θα πρέπει να έχουν ένα προνομιακό καθεστώς, όπως όταν δεν ελέγχονται – οπότε δεν πρέπει να καταργηθούν αλλά, αντίθετα, να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι στα σύνορα.
Γενικότερα βέβαια, υπάρχει ένα θέμα αρχής: με την έννοια πως οι Πολίτες δεν μπορούν να εμπιστευθούν μία κυβέρνηση που προτείνει μέτρα επιτήρησης, όπως κάμερες παντού, ηλεκτρονικές ταυτότητες, λογοκρισία διαδικτύου κλπ. όταν, για παράδειγμα, δεν γίνονται έλεγχοι για ανασφάλιστα αυτοκίνητα στα σύνορα της χώρας – ή όταν εγκληματίες συλλαμβάνονται και απελευθερώνονται, όπως είδαμε στις περιπτώσεις επιθέσεων ή άσκησης βίας σε γυναίκες.
Όσον αφορά το θέμα του Επικουρικού κεφαλαίου, με το άρθρο 10 προστίθεται στους σκοπούς του η καταβολή ασφαλιστικής αποζημίωσης και σε περιπτώσεις αφερεγγυότητας της ασφαλιστικής επιχείρησης του εσωτερικού ή του εξωτερικού – ενώ με το άρθρο 11, το Επικουρικό Κεφάλαιο υποχρεούται στην καταβολή αποζημίωσης και για ατυχήματα που προκλήθηκαν από οχήματα που ευρίσκονται σε ακινησία.
Πρόκειται για κάτι εύλογο εδώ, αλλά η ερώτηση μας ήταν ποια είναι η δυνατότητα του Επικουρικού για το σκοπό αυτό, εάν θα υπάρχει κόστος για να σχηματιστεί πρόσθετο αποθεματικό και εάν θα αυξηθούν έτσι τα ασφάλιστρα – όπου δυστυχώς δεν πήραμε απάντηση.
Με δεδομένο δε το ότι, παρατείνεται η περίοδος αναστολής κάθε αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του Επικουρικού Κεφαλαίου, έως την 31η Δεκεμβρίου 2025, κάτι που συνεπάγεται καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις, η μόνη λογική εξήγηση είναι πως δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια για να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις του.
Εκτός αυτού διευκρινίζεται ότι, άτομα που υπέστησαν σωματική βλάβη, δεν δικαιούνται αποζημίωσης, εφόσον επιβιβάστηκαν με τη θέλησή τους σε ανασφάλιστο όχημα και εφόσον γνώριζαν ότι δεν ήταν ασφαλισμένο. Εδώ ρωτήσαμε πώς μπορεί να αποδειχθεί – χωρίς όμως να πάρουμε απάντηση.
Σε σχέση τώρα με την εφαρμογή της οδηγίας (ΕΕ) 2022/858 στο Μέρος Δ, αφορά την ενσωμάτωση στις υποδομές των αγορών κεφαλαίων της νέας τεχνολογίας Blockchain – όπου γίνονται κάποιες διαδικαστικές τροποποιήσεις στην ήδη υπάρχουσα νομολογία, με την προσθήκη της αναφοράς σε άυλους τίτλους.
Ως υπεύθυνη αρχή ορίζεται η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς – η οποία όμως αμφιβάλουμε εάν είναι θέση να παρακολουθήσει τις νέες αυτές τάσεις.
Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει, μεταξύ πολλών άλλων, διαδικασίες εξαγοράς διακατεχόμενων ακινήτων του Δημοσίου, στο μέρος ΣΤ – όπου θέσαμε πολλές ερωτήσεις, χωρίς να πάρουμε επαρκείς απαντήσεις.
Σε γενικές γραμμές πάντως, καλεί τους ιδιοκτήτες να αγοράσουν ξανά τα ακίνητα τους – αν είναι δυνατόν!
Στο άρθρο 58 δε, ασφαλώς δεν συμφωνήσαμε με την καταβολή του 50% της αξίας στην ΕΤΑΔ – αφού είναι θυγατρική του Υπερταμείου των ξένων και δεν της ανήκουν.
Ειδικά όσον αφορά την εξαγορά ακινήτων του δημοσίου, οι ρυθμίσεις του παρόντος είναι τροπολογίες, σε ένα νομοσχέδιο εξαγοράς καταπατημένων που κατατέθηκε λίγο πριν τις εκλογές του 2023 – όπου είχαμε πολλές επιφυλάξεις, κυρίως επειδή δεν υπάρχει καταγραφή των παγίων του Δημοσίου.
Πώς είναι αλήθεια δυνατόν να συζητάμε τον τρόπο που θα πουλήσουμε, όταν δεν γνωρίζουμε τι έχουμε να πουλήσουμε;
Σε σχέση με τα πάγια του δημοσίου, έχουμε υποβάλλει σωρεία ερωτήσεων ως προς την καταγραφή τους που στην πράξη αγνοήθηκαν – ενώ σήμερα διαπιστώνουμε ότι, προωθείται μεν η αποτίμηση, αλλά αναφέρονται μόνο 36.000 από τα 72.000 ακίνητα.
Ακριβώς για το λόγο αυτό υποβάλλαμε και άλλη ερώτηση πρόσφατα, με το εξής θέμα: Συνεχίζεται η αδιαφανής διαχείριση των άνω των 72.000 ακινήτων της δημόσιας περιουσίας της ΕΤΑΔ, με αποτίμηση ύψους 300 δις € το 2010, από τους ΚΕΔ και ΙΟΒΕ.
Ήταν λάθος η αποτίμηση των 300 δις; Εξαφανίσθηκαν τα υπόλοιπα 36.000 ακίνητα; Δεν υπήρχαν ποτέ; Δεν είναι η κυβέρνηση υποχρεωμένη να μας απαντήσει;
Στη συνέχεια, δρομολογείται η παράταση της διάρκειας μίας Σύμβασης Παραχώρησης – μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και του Οργανισμού Λιμένος Κερκύρας Α.Ε.
Εν προκειμένω, η αρχική διάρκεια που προβλεπόταν στον Ν. 4597/2019 του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν σαράντα έτη – ενώ με την τροποποίηση που δρομολογήθηκε με το άρθρο 12 του Ν. 4664/2020 της ΝΔ, αυξήθηκε στα εξήντα έτη και σήμερα διευρύνεται για ακόμη επτά έτη. Δεν είναι παράδοξο; θα αναρωτηθεί κανείς.
Δυστυχώς όχι, αφού στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι, η σημερινή παράταση εισάγεται, προκειμένου να συναφθεί σύμβαση υποπαραχώρησης του λιμένα της Κέρκυρας σε ιδιώτες, διαρκείας τουλάχιστον σαράντα ετών – σύμφωνα με σχετική διαγωνιστική διαδικασία που έχει ήδη προκηρύξει το ΤΑΙΠΕΔ.
Πρόκειται επομένως για μία ρύθμιση προς εξυπηρέτηση του ΤΑΙΠΕΔ – το οποίο εκμεταλλεύεται με μηδενικό όφελος για το Δημόσιο, για όλους εμάς, όλα τα λιμάνια της χώρας, γεγονός που μας βρίσκει κάθετα αντίθετους.
Δεν πρόκειται λοιπόν στην ουσία για μία σύμβαση από το δημόσιο στο δημόσιο, όπως είπε πονηρά ο κ. Χατζηδάκης και δεν θα δώσουμε λευκή επιταγή στο ΤΑΙΠΕΔ, με την καταστροφική προϊστορία ξεπουλήματος – χωρίς καν να υπάρχει αποτίμηση και περιγραφή του τιμήματος, καθώς επίσης της σύμβασης παραχώρησης.
Τέλος περιλαμβάνονται διάφορες τροπολογίες στο μέρος Η, όπως ρυθμίσεις για το προσωπικό της ΑΑΔΕ και άλλων υπηρεσιών – καθώς επίσης για την ΕΑΣ, όπου δίνονται επεκτάσεις των φορολογικών και ασφαλιστικών ενημεροτήτων, συν του πιστοποιητικού ΕΝΦΙΑ.
Στην ουσία εδώ, δίνεται παράταση σε ένα καθεστώς οικονομικής και επιχειρηματικής ομηρίας, όσον αφορά την ΕΑΣ-ΠΥΡΚΑΛ. Κάτι ανάλογο δηλαδή με όλα αυτά που γίνονταν με τη μακρόχρονη διαδικασία εκκαθάρισης της ΕΛΒΟ που δεν έχει ακόμη ενεργοποιηθεί – παρά το ότι ξεπουλήθηκε στην Ισραηλινή Plasan που μάλιστα έχει αυξήσει την παραγωγή της, λόγω του πολέμου στη Γάζα.
Κρίνοντας επί πλέον από αυτά που συμβαίνουν στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, δημιουργείται η εντύπωση πως κάποιοι δεν θέλουν να υπάρξει αμυντική βιομηχανία στη χώρα μας – παρά τα τεράστια οφέλη γενικότερα για την οικονομία μας.
Η κυβέρνηση απλά ανακοίνωσε την καταστροφή της παραγωγικής δυναμικότητας της ΕΑΣ-ΠΥΡΚΑΛ στον Υμηττό, με την εξαγγελία του πάρκου – ενώ δεν έχει δρομολογήσει καν τη μετεγκατάσταση της στη Μάνδρα ή στο Λαύριο.
Ακόμη χειρότερα, ακυρώθηκε η μελέτη που ανακοινώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση για τη μετεγκατάσταση.
Εμείς θα ψηφίσουμε βέβαια το άρθρο, επειδή μας ενδιαφέρει να συνεχίσει να λειτουργεί η ΕΑΣ-ΠΥΡΚΑΛ, αλλά απαιτήσαμε να δοθούν απαντήσεις και διαβεβαιώσεις ότι, θα επαναλειτουργήσει πλήρως.
Εκτός αυτού, έχουμε καταθέσει πρόταση για τη μεταφορά των εργαζομένων από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας που συνεχίζονται οι απολύσεις – παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και το χάρισμα των χρεών εκ μέρους του Δημοσίου για τη συμφωνία εξυγίανσης και μεταβίβασης που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Τέλος, υπάρχει αναφορά στα κριτήρια ευάλωτου οφειλέτη, όπου προστίθενται τα ΑΜΕΑ – αν είναι δυνατόν να μην συμπεριλαμβάνονταν, με αποτέλεσμα να διενεργούνται εξώσεις σε ΑμεΑ, όπως έχουμε διαπιστώσει.
Η ρύθμιση εδώ του άρθρου 65, είναι μεν θετική αλλά ελλιπής, αφού ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε ποιοι και πώς θα ενταχθούν στο προστατευτικό καθεστώς – επειδή τα κριτήρια θα καθοριστούν μελλοντικά, με Κοινή Υπουργική Απόφαση.
Πιστεύουμε πάντως ότι, θα πρέπει να διευρυνθεί ο χαρακτηρισμός του ευάλωτου για περισσότερους Έλληνες – λόγω της φτώχιας, της ακρίβειας και του δημογραφικού.
Κλείνοντας με την τροπολογία για τη ΛΑΡΚΟ, δεν θα αναφερθούμε στο επαίσχυντο περιεχόμενο της – αφού συζητήθηκε εκτενώς στην επιτροπή.
Θα τονίσουμε όμως ξανά ότι, πρόκειται για μία ωμή παρέμβαση της κυβέρνησης στη λειτουργία της Δικαιοσύνης – με μία τροπολογία που θα ισχύει αναδρομικά από τις 17.06, ενώ κατατέθηκε την ίδια ημέρα τη νύχτα για να χρησιμοποιηθεί την επομένη στο δικαστήριο, παρά το ότι θα ψηφισθεί σήμερα.
Έτσι ασφαλώς δεν υπάρχει ανεξάρτητη Δικαιοσύνη – αφού η κυβέρνηση, όταν δεν τη συμφέρει ο νόμος, απλά τον αλλάζει, ψηφίζοντας έναν άλλο μόνη της στη Βουλή.
Εδώ πρόκειται για τον ορισμό της απολυταρχικής διακυβέρνησης – οπότε απλά ντρέπεται κανείς για τη χώρα του.
Δευτερολογία
Στο νομοσχέδιο έχουμε αναφερθεί ήδη αρκετά, τόσο στις επιτροπές, όσο και σήμερα – οπότε δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε.
Αναδείξαμε τα αδύναμα σημεία και τις ασάφειες του, τονίσαμε τη σημασία του ελέγχου των οχημάτων στα σύνορα μας, αναλύσαμε το θέμα των πατινιών, επιστήσαμε την προσοχή στο Επικουρικό όσον αφορά τα κεφάλαια του, ενώ θέσαμε ερωτήματα για το Blockchain κλπ. που δυστυχώς δεν απαντήθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους – γεγονός που σημαίνει πως θα ήταν ανεύθυνο εκ μέρους μας να το στηρίξουμε.
Εκμεταλλευόμενοι όμως το χρόνο που μας έχει δοθεί και επειδή θέλουμε να είμαστε γενικότερα εποικοδομητικοί, θα αναφερθούμε σε ένα ακόμη πρόβλημα της οικονομίας μας – το οποίο θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό τόσο για τα δίδυμα ελλείμματα ή το ΑΕΠ μας, όσο και για τους εργαζομένους, θυμίζοντας πως έχουμε καταντήσει σχεδόν τελευταίοι στην ΕΕ, όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα.
Η αφορμή μας δόθηκε από τη σημερινή αναφορά του ESM, σύμφωνα με την οποία τα εξής:
«Βραχυπρόθεσμα η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει κάποιο κίνδυνο – ωστόσο, σε μεγαλύτερο ορίζοντα, υπάρχουν προκλήσεις όσον αφορά τη βιωσιμότητα και την ικανότητα αποπληρωμής του δημόσιου χρέους της.
Προκύπτει από τα μεγάλα δημόσια και εξωτερικά χρέη, τα μεγάλα εξωτερικά ελλείμματα, την αδύναμη αύξηση της παραγωγικότητας και τις ευπάθειες του τραπεζικού τομέα».
Ανέφερε δηλαδή αυτά ακριβώς που λέμε εδώ και όχι μόνο τόσον καιρό – τα αυτονόητα.
Συμφωνούμε βέβαια πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μας είναι η παραγωγικότητα της εργασίας και οι μισθοί – οι οποίοι εξαρτώνται από την παραγωγικότητα, δηλαδή από την προστιθέμενη αξία ανά απασχολούμενο, στον ιδιωτικό μη αγροτικό τομέα.
Εν προκειμένω, με στοιχεία του 2021, κάθε εργαζόμενος στην Ελλάδα παρήγαγε αξία 23.000 € ετήσια, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν 60.200 € – οπότε η παραγωγικότητα στην Ελλάδα είναι μόλις στο 38,3% του μέσου όρου της ΕΕ.
Όσον αφορά τους μέσους μισθούς, στην Ελλάδα ήταν στα 16.100 € ετήσια, ενώ στην ΕΕ 33.600 € – οπότε οι μισθοί στη χώρα μας ήταν στο 48% του μέσου της ΕΕ, όταν η παραγωγικότητα στο 38,3%.
Επομένως οι μισθοί, αν και εξευτελιστικοί, ειδικά σε σύγκριση με το κόστος διαβίωσης, καθώς επίσης παρά το ότι έχουν καταρρεύσει σε σχέση με το 2010, ήταν συγκριτικά υψηλότεροι από την παραγωγικότητα – οπότε εις βάρος της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, με περιθώρια προς τα κάτω.
Γιατί; Επειδή δεν διενεργούνται επαρκείς επενδύσεις – οπότε περιορίζεται η τεχνολογία παραγωγής.
Να αυξηθούν οι μισθοί τώρα στα 1.500 € επειδή το δηλώνει η κυβέρνηση, είναι αδύνατον – αν και μάλλον εννοεί με τη βοήθεια του πληθωρισμού, αφού δεν διευκρίνισε εάν πρόκειται για πραγματικούς ή ονομαστικούς.
Μπορείτε αλήθεια να μας διευκρινίσετε κ. υπουργέ εάν τα 1.500 € αφορούν τους πραγματικούς μισθούς;
Το αποτέλεσμα τώρα της χαμηλής μας ανταγωνιστικότητας, παρά τους εξευτελιστικούς μισθούς που περιορίζουν το κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος, είναι οι χαμηλότερες εξαγωγές μας σε σχέση με άλλες χώρες και οι υψηλότερες εισαγωγές – οπότε τα ελλείμματα του εμπορικού μας ισοζυγίου που μειώνουν το ΑΕΠ.
Επίσης, η «εξαύλωση» των τουριστικών μας εσόδων – με συνέπεια το υψηλό μας έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που αυξάνει το εξωτερικό μας χρέος, το οποίο στα τέλη του 2023 είχε εκτοξευθεί στα 552,8 δις €, καταθέτοντας για όλα όσα λέμε πίνακες στα πρακτικά.
Η λύση εδώ δεν είναι άλλη, από την άμεση αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου που στηρίζεται στην κατανάλωση κατά 88% όταν στην ΕΕ κατά 73% περίπου και στη μονοκαλλιέργεια του προκυκλικού τουρισμού – με τη δημιουργία συνθηκών που θα διευκολύνουν τις παραγωγικές επενδύσεις.
Κυρίως, με τη σωστή λειτουργία του Δημοσίου και της Δικαιοσύνης – τα οποία για τους επενδυτές είναι απελπιστικά, σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο του ΣΕΒ.
Επί πλέον, με τη δρομολόγηση ενός ανταγωνιστικού φορολογικού πλαισίου που να είναι σταθερό μακροπρόθεσμα – παράλληλα με τη σωστή λειτουργία του τραπεζικού μας συστήματος που δεν πρέπει να ενεργεί ως καρτέλ αισχροκέρδειας και να στραγγαλίζει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Για να διορθωθούν όλα αυτά λοιπόν όπως επίσης τα υπόλοιπα που έχουμε αναφέρει, χρειάζεται σχέδιο, ενέργειες και αντίστοιχα νομοσχέδια για τους προβληματικούς τομείς που είπαμε – αλλιώς χάνουμε το χρόνο μας εδώ, χωρίς να προσφέρουμε απολύτως τίποτα στην πατρίδα μας.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
analyst.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ
