Από τον «Ερυθρό Στρατό», στο «τοπόσημο διχασμού» και τους «εξωθεσμικούς μηχανισμούς»- Ο αγώνας των λογογράφων του να βρίσκουν ανώδυνες, ουδέτερες λέξεις
ΟΚυριάκος Μητσοτάκης όσον αφορά κρίσιμα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζει μια ιδιότυπη δυσκολία στο να προφέρει τα πράγματα με το όνομά τους και έτσι σπάει το κεφάλι του μαζί με τους λογογράφους του για να επιλέξει λέξεις ουδέτερες.
Η όλη προσπάθεια του πρωθυπουργού και του επιτελείου του γίνεται όταν πρέπει αναγκαστικά να τοποθετηθεί για ιστορικά γεγονότα συνυφασμένα με τους αγώνες της Αριστεράς και τις διώξεις από το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς.
Έτσι στο Άουσβιτς, τον Ιανουάριο του 2020, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορούσε να πει ότι απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και άφησε ενεούς τους πάντες λέγοντας ότι απελευθερώθηκε από τον «Ερυθρό Στρατό». Πάλι καλά που δεν έκανε σαρδάμ και δεν είπε Ερυθρός Σταυρός.
Ένα χρόνο μετά, στις 6 Ιανουαρίου 2022, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να πάει στον Άη Στράτη, και για μια ακόμα φορά πρόσβαλε την ιστορική μνήμη κάνοντας λόγο για «ένα τοπόσημο διχασμού και δοκιμασίας» μη τολμώντας να αναφερθεί σε τόπο εξορίας και βασανιστηρίων.
Η τρίτη λέξη που αρνείται να προφέρει είναι το παρακράτος της δεξιάς κι έτσι στη δήλωσή του για τον θάνατο του Χρήστου Σαρτζετάκη ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να δηλώσει ότι ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας ως ανακριτής «ταυτίστηκε με την καταγγελία των εξωθεσμικών μηχανισμών στην υπόθεση Λαμπράκη».
Μα, τόσος τρόμος πια με την ιστορία; Τόσος φόβος για την ιστορική μνήμη;
