Τιμημένοι μου αναγνώστες, πικρό το ποτήρι, μέρες τώρα και είμαι η Στήλη Άλατος, διαλυμένη από τον πόνο. Η χώρα καίγεται απ΄άκρη σε άκρη και ο Ισόθεος γελάει και κάνει πλάκα με τους πιλότους. Δύο παλικάρια σκοτώθηκαν την ώρα που έσβηναν την φωτιά στην Κάρυστο και ένας χυδαίος και κυνικός σφουγγοκωλάριος ονόματι Λιβάνιος, που τον έχει τοποθετήσει υπουργό ο Ισόθεος, μας λέει ότι η ζωή συνεχίζεται, ευτυχώς ή δυστυχώς. Τι στο διάολο έχει συμβεί στην Ελλάδα; Πότε γίναμε όλοι τόσο χοντρόπετσοι, να μην δακρύζει το μάτι από την καταστροφή, αλλά να θέλουμε μαντήλι, να σκουπίσουμε τα δάκρυα από το γέλια; Πότε ξεκίνησε και τελικά πότε ολοκληρώθηκε ο εκμαυλισμός της κοινωνίας και καταντήσαμε όλοι μας Λιβάνιοι και Μητσοτάκηδες;
Είναι απορίας άξιο καλά μου παιδιά, ότι υπάρχει ακόμη όρθια αυτή η χώρα,μετά από τα πρώτα 4 χρόνια της πρώτης κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν γράφω για το γεγονός της ασυλίας-μέχρι του σημείου της διασποράς ψευδών ειδήσεων, κατά συρροή- από τα ΜΜΕ. Γράφω για τον “σταρχιδισμό” όλων μας. Από το ωχ αδερφέ, ξεφύγαμε στα χειρότερα και πέφτουμε συνεχώς, ψάχνοντας να βρούμε τον πάτο. Όλο και πιο κάτω, όλο και πιο κάτω. Πτώση χωρίς τέλος, χωρίς να υπάρχει σωτηρία. Έχουμε φτάσει στο σημείο, να θεωρούμε κανονικότητα, την βρώμα από την σαπίλα και να μην βλέπουμε κάτι παράξενο στις κακοφορμισμένες πληγές μας.
Να μην έχουμε λίγη τσίπα ως λαός; Τόσο λίγοι; Τόσο ανάξιοι και ταυτόχρονα τόσο άξιοι όλων αυτών που ζούμε.
Αει σιχτίρ …

❝ ετικέτες ❞ #ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ