Και μετά σου λένε μεγαλοσχημοι γαλοναδες και πολιτικοί προϊστάμενοι ότι να, το σχέδιο πυρόσβεσης του στρατοπέδου δε…
Παιδί του Δημοτικού να βάλεις διοικητή, το πρώτο πράγμα που θα έκανε για ένα στρατόπεδο γεμάτο εκρηκτικά θα ήταν να αποψιλωσει ολη τη γύρω περιοχή δημιουργώντας ασφαλείς αντιπυρικες ζώνες. Η πυρόσβεση ακολουθεί.
Τώρα γελάνε ακόμη και τα πιγκάλ μαζί μας.
Μου θέτε κι αντιπυρικες ζώνες στα δάση…
Εδώ δεν χρειαζόμαστε βοήθεια, ανατιναζομαστε και μόνοι μας.
Φαντάσου να πλακώσουν και οι Τούρκοι..
ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΕΝΟΥ…
Επ’ ευκαιρία των γενεθλίων του Αλέξη.
ΔΕ με συγκίνησαν ποτέ οι συνιστώσες, λυπάμαι.
ΔΕ με συγκίνησαν τα αυτάρεσκα αριστερά οριακά κόμματα των καφέ-μπιστρό και της ακατάσχετης, άνευ ουσίας, διαχρονικής θεωρίας…, και των καρεκλών.
ΜΕ συγκίνησε το πολιτικό δημοκρατικό πάθος κι η καθαρότητα ενός νεαρού αριστερού πολιτικού ηγέτη, που αποφάσισε να σηκώσει τη δειλία της σοφτ αριστεράς, και να περπατήσει στο βάλτο της εξουσίας, που ξεκίνησε απ’ το μηδέν και πέτυχε ότι κανένας άλλος στη νεότερη Ελληνική πολιτική ιστορία.
ΠΕΤΥΧΕ να κάνει κόμμα 12 συνιστώσες και κομματίδια…αιρετικά και εγωπαθή (γι’ αυτό και χωρισμένα), και να τα πείσει να κυβερνήσουν υπό την ηγεσία του. Διότι. ως γνωστόν, η αριστερά απεχθάνεται την ευθύνη της εξουσίας για να μη χάσει την ωραιοπάθειά της τελειότητάς της….
Ε, ΛΟΙΠΟΝ, από τη στιγμή, που ποτέ ο Αλέξης Τσίπρας δε με απογοήτευσε σαν άνθρωπος και σαν πολιτικός, παλεύοντας μέσα σ’ ένα πρωτοφανές ασφυκτικό κλοιό, παρά μόνο για κάποιες τακτικές επιλογές που στράφηκαν εναντίον του (λόγω εντιμότητας, και λάθους του, προφανώς), και όσο παραμένει ενεργός και… έτοιμος για νέα εκκίνηση, δε θα συμβιβαστώ με καμία μετριότητα στη θέση του, και μάλιστα που τον υπονόμευε… Πώς να εμπιστευτείς κάποιον τέτοιον?
ΟΧΙ, πως θα αλλάξω θέσεις και απόψεις. Δεν αλλάζεις αυτά που τροφοδότησαν τη ζωή σου, και σε έκαναν να νιώσεις άνθρωπος, αλλά θα εξακολουθήσω να στηρίζω αυτόν που με εμπνέει, και εμπιστεύομαι. Κι αν αρνηθεί τελεσίδικα να εμπλακεί ξανά με την πολιτική, τότε η νέα επιλογή μου θα έχει αυστηρά και πραγματικά κριτήρια. Όχι “δημιουργήματα” του συστήματος…
ΤΟ σύστημα θα υπάρχει, και ο πολιτικός με προσωπικότητα, μπορεί να το υπολογίζει, αλλά ταυτόχρονα οριοθετεί τη σχέση του μαζί του, και θέτει τους κανόνες του. ΔΕ συνθηκολογεί άνευ όρων…
ΟΠΟΙΟΣ πει ότι η δημοκρατία ΔΕΝ έχει κενά, θα του πω πως αυτό είναι μια πολιτική απάτη.
Θα είναι σα να μου λέτε πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι καταστροφικό κενό για τη δημοκρατία (μάλλον κάτι πολύ χειρότερο, συντρίμμια είναι…) , αλλά συνέχεια της δημοκρατίας και της ανόρθωσης της χώρας που ξεκίνησε το 2015, μετά την λεηλασία και την καταστροφική πτώχευση από τους ίδιους.
ΚΟΙΤΑΞΤΕ γύρω σας, τον νέο Αρμαγεδδώνα αυτές τις μέρες.
ΔΕΝ έμεινε ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ. Ούτε η στρατιωτική ασφάλεια της χώρας….
ΚΟΙΤΑΞΤΕ και την τραγωδία των τεσσάρων τελευταίων ετών, με δολοφονίες, παιδεραστίες, χιλιάδες “εγκληματικούς” θανάτους, καταστροφές και την κατάργηση κάθε δημοκρατικής νομιμότητας.
Θα δείτε ότι δεν είμαστε, απλώς, σε κενό δημοκρατίας, αλλά σε χάος….
Τώρα που καταλαγιαζουν λίγο τα πράγματα, σας ρωτω:Τελικά για το 18% ο Τσιπρας μόνο έφταιξε;; Μόνος του έκανε κουμάντο; η Αχτζιογλου, ο Τζανακοπουλος, κι όλοι οι άλλοι τι ρόλο έπαιζαν;; Παραιτήθηκε κανεις;; Όλοι τις θεσουλες τους κοίταξαν. Εκτός του ότι τον υπονομευαν, δεν παραιτήθηκε κανένας. Αυτούς θέλαμε να ψηφίσουμε;;; Σας ρωτώ ήρεμα, έχει περάσει η μπόρα. Εγώ ντρέπομαι για όλους αυτούς που ηταν υπεύθυνοι για την ήτα μας και ήθελαν να τους ψηφίσουμε. Ντρεπομαι για όλους αυτούς που θα πάνε στο 3% κι εγώ όπως και άλλοι νομίζαμε ότι ενδιαφέρονται για το κόμμα. Έχουμε χρόνο όμως, και θα τα φτιάξουμε όλα. Χωρίς τα “βαρίδια” όμως. Υπομονή.
H κυβέρνηση με τις προτεραιότητες που έχει, δεν αντιλήφθηκε την καταστροφή που ερχόταν. Εκείνο που πραγματικά την απασχολεί, από τα Τέμπη μέχρι την Ρόδο, είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής. Καταστρέφεται η χώρα και εκείνη καμαρώνει για την διαχείριση της καταστροφής
Kostas Vaxevanis
Ημερολόγια μοτοσυκλέτας.
Αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε αυτή τη σεμνότητα που αποτελεί ελάττωμα για μια χώρα
όπου η εξουσία μεταβιβάζεται από πατέρα σε γιο και από φαμίλια σε φαμίλια, τότε
έπρεπε να ανακοινώσει την αποχώρησή του με μία μόνο φράση: «η Ιστορία θα με
δικαιώσει». Η φράση ανήκει στον Φιντέλ Κάστρο και ήταν αυτή με την οποία
υπερασπίστηκε τον εαυτό του και τις επιλογές του, όταν δικαζόταν το 1953, μετά την
αποτυχημένη προσπάθειά του να ανατρέψει τον δικτάτορα Μπατίστα στην Κούβα.
Τελικώς ο Φιντέλ κατάφερε να το κάνει επτά χρόνια μετά, με μια ολιγομελή ομάδα
οραματιστών, ανάμεσα στους οποίους και ο εκλεκτός της παγκόσμιας Ιστορίας, Τσε
Γκεβάρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι στην κρίση της Ιστορίας, όπως όλοι οι πολιτικοί άλλωστε, αλλά
οι λογαριασμοί μαζί της δεν έχουν κλείσει. Ο Τσίπρας δεν υπήρξε επαναστάτης όπως ο
Φιντέλ ή ο Τσε, αλλά μπήκε στην πολιτική με την αυταπάρνηση, τον ρομαντισμό και
κυρίως την ακράδαντη πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούν, έχουν δικαίωμα, δεν είναι
ενεργούμενα και κολίγοι μιας ψηφιακής εποχής. Αναμφίβολα υπήρξε «ώριμο τέκνο της
οργής» όπως θα έλεγε και ο Βάρναλης, αλλά ταυτόχρονα καταλάβαινε «πώς η ανάγκη
γίνεται Ιστορία» όπως θα τραγουδούσε ο Μητροπάνος.
Κανένας δεν έχει περιγράψει την επιτυχία του Τσίπρα, όπως ο ίδιος ο Κυριάκος
Μητσοτάκης, ο οποίος επέλεξε μετά την ανακοίνωση της αποχώρησης του πολιτικού
του αντιπάλου να κάνει μια δήλωση όχι πολιτικής ευπρέπειας, αλλά μικροψυχίας,
μικρότητας μικρό γενικώς… «Εδειξε εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα όταν
κλήθηκε να χειριστεί τις τύχες του κόσμου» δήλωσε ο νυν πρωθυπουργός αφού
προηγουμένως μίλησε για τοξικότητα και διχασμό που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και την
ώρα που αποχωρεί, ο Τσίπρας είναι ένας εχθρός που πρέπει να εκμηδενιστεί, να
ισοπεδωθεί, να εξαϋλωθεί. Κι αυτό είναι μια αντιμετώπιση που αποδεικνύει πόσο τον
φοβούνται, πόσο τον μισούν και πόσο τον απεχθάνονται, γιατί είναι αυτός που
απέδειξε ότι τα προνόμια και η αυθαιρεσία τους ενίοτε μπορούν να απειληθούν.
Αν ο Τσίπρας υπήρξε για τον χώρο της Αριστεράς και τον προοδευτικό κόσμο μια
αναλαμπή και υπόσχεση, για τον κόσμο που εκπροσωπεί ο Μητσοτάκης και το
σύστημά του υπήρξε φόβος και απειλή που έπρεπε να εξαφανιστεί. Διά παντός και
παραδειγματικά. Επειδή όμως το μέγεθος και η ακτινοβολία του δεν ήταν μια
κατασκευή ψευτοαριστείας των Χάρβαρντ, έπρεπε να αμαυρωθεί. Ο Τσίπρας ήταν ο
μοναδικός πρωθυπουργός που εναντίον του δεν οργανώθηκε μια πολιτική εκστρατεία
μείωσης, αλλά ενορχηστρώθηκε η δολοφονία του προφίλ του σε όλα τα επίπεδα.
Κανένας άλλος πολιτικός δεν πορεύτηκε τόσο πολύ στη μοναξιά των επιλογών του, με
απέναντί του όλα τα Μέσα Ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα, ακόμη και πολλούς
άσπονδους συντρόφους του. Αυτοί οι τελευταίοι είναι η χειρότερη κατηγορία εχθρών
του γιατί στην πραγματικότητα δεν είχαν κανένα στοιχείο πολιτικής αντιπαλότητας,
παρά μόνο φθόνο και ζήλεια στην οποία έδιναν πολιτική επίφαση. Ο Αλμπερ Καμύ έχει
γράψει για την εχθρότητα τέτοιου τύπου «μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας
είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να
αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».
Οταν ο Αλέξης Τσίπρας συνεπήρε τα πλήθη και μεταμόρφωσε ένα μικρό κόμμα της
Αριστεράς σε κυβερνητικό κόμμα, οι «απέναντι» δεν είχαν ούτε τη δύναμη, ούτε καμιά
ελπίδα να συγκρουστούν μαζί του. Είχαν προηγηθεί άλλωστε δεκαετίες εξαπάτησης και
διαφθοράς που τους καθιστούσαν αναξιόπιστους. Δεν συγκρούστηκαν πολιτικά, το
απέφυγαν επιμελώς. Εβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο προσωπικής του αμαύρωσης.
Κινήθηκαν χρησιμοποιώντας κοινωνικούς αυτοματισμούς και άφησαν τα Μέσα
Ενημέρωσης να τους προωθήσουν. Μιλούσαν για τα κακά αγγλικά του, για τη στάση
με την οποία κάθεται στην καρέκλα, για την πορεία που είχε στη ζωή του. Αυτό το
συγκριτικό του πλεονέκτημα, το στοιχείο προσωπικής του περηφάνειας, ότι κίνησε
από το πουθενά για να εκφράσει τους καταφρονεμένους αυτής της χώρας και όχι τις
ελίτ, το εμφάνισαν ως μειονέκτημά του. Το στοιχείο υπεροχής του, μετασχηματίστηκε
μέσα από μια επιχείρηση προπαγάνδας, σε προσωπική του αδυναμία. Δεν είχε τα
μεταπτυχιακά που καυχιόταν ο Μητσοτάκης αλλά ούτε και την «αστική
αυτοπεποίθηση» που εντόπιζε με νόημα ως προσωπική υπεροχή ο Ευκλείδης
Τσακαλώτος.
Ο ίδιος κοινωνικός αυτοματισμός, χρησιμοποιείται από την ανάποδη για να αναδειχθεί
το μοντέλο Μητσοτάκη σήμερα. Τα διαμορφωμένα γούστα του κόσμου, απαιτούν έναν
αυτάρεσκο και αυταρχικό πρωθυπουργό, τον οποίο ο αυτοματισμός τον εμφανίζει ως
αποφασιστικό ηγέτη που χρειάζεται η χώρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας μετασχημάτισε το κράτος στη δύσκολη εποχή των μνημονίων.
Αφησε 37 δισεκατομμύρια ευρώ στα δημόσια ταμεία, φρόντισε τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες και έκανε πράγματα που η ασθενική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησής του δεν
μπόρεσε να αναδείξει.Οι πολιτικές του αποφάσεις αφορούσαν την κοινωνία και όσους
υποφέρουν. Επί των ημερών του η κατασυκοφαντημένη Αριστερά στο θέμα των
εθνικών θεμάτων, απέδειξε πως η υπεράσπιση της πατρίδας είναι ουσιαστική έννοια
και όχι καπηλείας. Τότε το Ορουτς Ρέις δεν παρασερνόταν από τον άνεμο. Η πιο
πατριωτική κίνηση ήταν η συμφωνία των Πρεσπών. Με θάρρος και πλήρη επίγνωση του
πολιτικού κόστους, ο Τσίπρας αποφάσισε να δώσει τέλος στον αέναο και φαύλο κύκλο
που διατηρούσαν οι πατριδοκάπηλοι, υπερασπίζοντας θέσεις που υποστήριζαν όλα τα
κόμματα, αλλά τις αρνήθηκαν στη συνέχεια για να προκαλέσουν κόστος στον ίδιο. O
Κυριάκος Μητσοτάκης, αρνήθηκε τις θέσεις του πατέρα του, της αδερφής του Ντόρας και της
κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και φυσικά τις δικές του, μόνο και μόνο για να πλήξει
τον Τσίπρα. Σήμερα φυσικά μιλάει στη διεθνή κοινότητα για την εξαίρετη συμφωνία
των Πρεσπών.
Στον Αλέξη Τσίπρα δεν ταιριάζουν αγιογραφίες. Ούτε υπήρξε άγιος ούτε θέλησε να
εμφανιστεί ως θαυματουργός Μωυσής, πράγμα που θα μπορούσε εύκολα να κάνει με
μερικά δισεκατομμύρια δωρεά σε καναλάρχες και εκδότες. Αντιθέτως, παρά τις
ικανότητες και τα χαρισματικά στοιχεία του πολιτικού του χαρακτήρα, δεν επέτρεψε
να υπάρχει καν ένα εικόνισμά του για να το προσκυνάνε. Ηταν η εικονοκλαστική του
αντίληψη και η σεμνότητά του που επέτρεψε σε πολλούς εχθρούς και συντρόφους του
να τον θεωρούν προσφερόμενο να ποδοπατηθεί.
Ο Μητσοτάκης ήταν από αυτούς που πρωτοστάτησε στη δολοφονία χαρακτήρα του
Τσίπρα. Ηταν η φύση του, η ταξική του αντίληψη και η ιδιοκτησιακή αντίληψη για την
εξουσία που τον έκανε εχθρό του Τσίπρα, χωρίς όρους, όρια και ηθική.
Να θυμίσω μόνο πως όταν ο Τσίπρας πήγαινε για να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και
το ΔΝΤ (για μέτρα που το ίδιο το ΔΝΤ αποκάλεσε αργότερα σκληρά και άδικα) ο
Μητσοτάκης είχε δηλώσει, ότι είναι σύμφωνος με τα μέτρα που ζητάει το ΔΝΤ και ότι οι
ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να γίνουν επιθετικά αφού πουληθεί η δημόσια περιουσία.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπήκε στην πολιτική με μία μηχανή και εν πολλοίς φεύγει με τα ίδια
περιουσιακά στοιχεία εν αντιθέσει με άλλους συναδέλφους του. Φεύγει καβάλα στην παλιά
μηχανή, υπερήφανος για όσα έκανε και όσα δεν πούλησε και θα επιστρέψει όταν θα
κρίνει ότι πρέπει. Είμαι σίγουρος ότι θα γράψει τα δικά του «ημερολόγια
μοτοσυκλέτας». Σίγουρα όχι όπως ο Τσε, αλλά το πολιτικό ταξίδι του και η καταγραφή του θα
στοιχειώσει πολλούς.
(από το Editorial στο Documento αυτή την Κυριακή)
…και για να μην ξεχνιόμαστε … που χόρευε ο Πατούλης ; Στην παγκόσμια συνάντηση απόδημου ελληνισμού που διοργάνωσαν 97 Ελληνίδες από ολόκληρο τον κόσμο στο Ζάππειο , στη διάρκεια εθνικού πένθους … αυτές που χτυπούσαν παλαμάκια στον Πατούλη … και σύντομα θα έχουν δικαίωμα ψήφου ισότιμο με αυτό των πυρόπληκτων της Ρόδου, του Βόλου της Λαμίας της Κέρκυρας … Να τα λέμε κι αυτά … γιατί μπορεί ο Πατούλης να «δόθηκε» από μόνος του αλλά για τις κυρίες με τα λαμέ που έκαναν το παγώνι … ούτε λόγος …
❝ ετικέτες ❞ #ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ
