Στην περίπτωση Γεωργιάδη είναι βέβαιο ότι ο γαλάζιος υπουργός καλείται να αντιμετωπίσει μία πρόκληση που ξετυλίγεται μπροστά του ως απίθανη φάρσα
Μπορεί οι θεωρίες περί συνωμοσίας των δυνάμεων του σύμπαντος ή περί εκδίκησης της ίδιας της ζωής απέναντι σε διάφορες περίεργες και άδικες καταστάσεις να μην έχουν βρει επιστημονική τεκμηρίωση, όμως στην περίπτωση Γεωργιάδη είναι βέβαιο ότι ο γαλάζιος υπουργός καλείται να αντιμετωπίσει μία πρόκληση που ξετυλίγεται μπροστά του ως απίθανη φάρσα.
Αφορά την τροπολογία που εξασφαλίζει άδεια παραμονής στη χώρα σε μετανάστες που διαβιούν τρία χρόνια στην Ελλάδα, ώστε να εξασφαλιστούν εργατικά χέρια για την αγροτική παραγωγή. Ο υπουργός Εργασίας αναγκάζεται να στηρίξει πολιτικά μία τροπολογία που ακυρώνει τη διαχρονική του επιχειρηματολογία για όσους ο ίδιος αποκαλεί «λαθρομετανάστες» και συγχρόνως να την υπερασπιστεί απέναντι σε έναν από τους πολιτικούς του μέντορες, στον Αντώνη Σαμαρά. Δύσκολες ισορροπίες: να προδίδεις και τα πιστεύω σου και τον άνθρωπο που σου άνοιξε την πόρτα στους νεοδημοκρατικούς διαδρόμους ως απόδειξη νομιμοφροσύνης στο Μαξίμου.
Ο ίδιος περιέγραψε τηλεοπτικά το δράμα που βιώνει λέγοντας: «Εμένα αυτό που περνάω από προχθές είναι από τις πιο δύσκολες πολιτικές δοκιμασίες της ζωής μου».
Σοβαρά; Δοκιμασία; Έχει ενδιαφέρον ότι ο κ. Γεωργιάδης δεν ενέταξε ποτέ στις δύσκολες στιγμές της πολιτικής του διαδρομής την υπόθεση με τα «αδιευκρίνιστα», την αποτυχημένη του προσπάθεια να αναχαιτίσει την ακρίβεια ως υπουργός Ανάπτυξης ή την προσπάθεια υφαρπαγής της… δόξας του από την τρόικα στο θέμα των απολύσεων γιατρών.
Οπως και να ’χει, μετά την εξομολόγηση περί πολιτικής δοκιμασίας ακολούθησε επαναλαμβανόμενο σταυροκόπημα on camera με «λιβάνισμα» του πρώην πρωθυπουργού και την αναφορά: «Α, ρε άγιε Σαμαρά!».
Η κατάσταση θα ήταν απλώς γραφική εάν ο υπουργός Εργασίας δεν έσπευδε χθες το πρωί να εξαιρέσει τον Αντώνη Σαμαρά από τη διαφαινόμενη επιβολή κομματικής πειθαρχίας στους βουλευτές με το σκεπτικό ότι ως πρώην πρωθυπουργός έχει διαφορετικά περιθώρια αυτονομίας. Θέση που εκφράστηκε και επισήμως από την κυβέρνηση. Κοινώς, και με τον Μητσοτάκη και με τον Σαμαρά, κρατώντας δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη.
