Η Γερμανία αποκτά μια εκλεγμένη κυβέρνηση που φιλοδοξεί να είναι και λειτουργική. Το θέμα είναι προς όφελος ποιων θέλει να επιδείξει την αποτελεσματικότητά της
Ανταπόκριση από Βόννη
Η Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε ότι την Τρίτη θα τιμήσει με την παρουσία της στα θεωρεία τη γερμανική Βουλή. Μένει να φανεί αν στο βλέμμα της θα διακρίνει κανείς αυτό το μείγμα σοκ και δέους που παγώνει το αίμα αποσβολωμένων θεατών ενός δυστυχήματος. Ο Χριστιανοδημοκράτης Φρίντριχ Μερτς θα εκλεγεί, όπως όλα δείχνουν, καγκελάριος. Θα πάρει έτσι την καθυστερημένη εκδίκησή του από τη γυναίκα που κάποτε τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πολιτική για να υπηρετήσει μια εταιρεία, την οποία πολλοί έχουν αποκαλέσει ως «πραγματική κυβέρνηση ολόκληρου του πλανήτη». Τη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων παγκοσμίως, την BlackRock.
Το όνειρο του 69χρονου από το Ζάουερλαντ με την αγάπη για τα ιδιωτικά αεροσκάφη θα γίνει πραγματικότητα. Αλλά πολλοί φοβούνται ότι οι απόψεις του για την οικονομία μπορεί να αποδειχτούν τελικά εφιαλτικές για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Μόνο ένας στους τρεις Γερμανούς δηλώνει ότι τον εμπιστεύεται. Οι ανακοινώσεις του για τα υπουργεία που θα καταλάβει το δικό του κόμμα τρόμαξαν ήδη κάποιους επειδή δείχνουν ακριβώς την προσκόλληση στην ξεπερασμένη στην πράξη θεωρία ότι κάποιοι «επιτυχημένοι μάνατζερ» μπορεί να αποδειχτούν ικανοί πολιτικοί.
Πρώην διευθυντές και λομπίστες
H κριτική της Die Linke δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύγλωττη. «Ένα συνονθύλευμα από μέτριους πολιτικούς και ξεπεσμένους διευθυντές και λομπίστες» ήταν το πρώτο σχόλιο για την επιλογή της υπουργού Οικονομίας Κατερίνα Ράιχε (ειρωνεία της… μοίρας το γεγονός ότι το όνομά της σημαίνει «πλούσια»), επικεφαλής ως σήμερα μιας ιδιωτικής εταιρείας ενέργειας, και του υπουργού Ψηφιοποίησης και Κρατικού Εκσυγχρονισμού Κάρστεν Βίλντμπεργκερ, στελέχους του ομίλου MediaMarkt/Saturn, δίπλα σε κάποια παλαιοκομματικά στελέχη μεσαίου, αν όχι μικρού βεληνεκούς. Ο «πιλότος» Μερτς υπόσχεται υψηλές πτήσεις, αλλά τόσο η φρασεολογία του όσο και οι επιλογές των συνεργατών του μυρίζουν νεοφιλελεύθερη ναφθαλίνη και αμετανόητο συντηρητισμό.
Η Γερμανία δείχνει όχι απλώς ότι θέλει να αποτινάξει τα 20 χρόνια μερκελισμού (αν δεχτούμε ότι η κυβέρνηση Σολτς δεν εγκατέλειψε αυτό το μονοπάτι), αλλά και ότι είναι έτοιμη να βουτήξει με το κεφάλι σε ξεπερασμένες και διαψευσμένες νεοφιλελεύθερες θεωρίες των αρχών του 21ου αιώνα, τότε που ο καπιταλισμός έμοιαζε σφριγηλός, εφευρετικός και ακάθεκτος. Στο τραπέζι έχουν μπει θέματα όπως η αύξηση των κοινωνικών εισφορών, αλλά και η κατάργηση επιδομάτων μαζί με τα φορολογικά «κίνητρα» για τις επιχειρήσεις. Οι κακόμοιροι Σοσιαλδημοκράτες, που θα ανακοινώσουν τους δικούς τους υπουργούς τη Δευτέρα, δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να βαφτίσουν την οπισθοδρόμηση ως επιταγή των καιρών και προσπαθούν να πιαστούν από συνθήματα όπως η υπεράσπιση (!) του οκταώρου και η αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου σε 15 ευρώ, κάτι που πάντως ο Μερτς επιμένει ότι θα το αποφασίσει η αρμόδια ανεξάρτητη επιτροπή.
Προσωπικές «επιτυχίες»
Σίγουρα, πάντως, υπουργός Οικονομικών θα είναι ο ένας εκ των δύο προέδρων του SPD, ο Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, που είναι αρκετά φιλόδοξος για να αγνοεί τις κριτικές μέσα στο κόμμα του και το γεγονός ότι το ποσοστό συμμετοχής στο εσωτερικό δημοψήφισμα για την έγκριση του κυβερνητικού προγράμματος ήταν μόλις 56%. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον μάλλον σίγουρο πρώην και επόμενο «στρατηλάτη» στο υπουργείο Άμυνας Μπόρις Πιστόριους. Η επιστροφή στη βάση, αλλά και η επιστροφή της βάσης στο κόμμα δεν μοιάζουν να προχωρούν με τόσο μεγάλη επιτυχία.
Αυτοί που καμαρώνουν για επιτυχίες, έστω δημοσκοπικές, είναι οι ακροδεξιοί. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD ξεπέρασε αυτή την εβδομάδα για πρώτη φορά τους Χριστιανοδημοκράτες με ποσοστό 26% και δείχνει ότι θα συνεχίσει να οδηγεί την κούρσα των δημοσκοπήσεων, ενώ οι εκπρόσωποί της εδώ και καιρό συμπεριφέρονται και μιλούν με τον αέρα της… επόμενης κυβέρνησης.
❝ ετικέτες ❞ #ΓΕΡΜΑΝΙΑ
