Η κρίση στην Γαλλία έρχεται σε μια στιγμή που η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα προσανατολισμού αλλά και εσωτερικής ενότητας
Ηπτώση της κυβέρνησης Μπαϊρού δεν είναι ένα ακόμα επεισόδιο στην γαλλική πολιτική σκηνή. Η κατάσταση στην Γαλλία αποκαλύπτει και την οικονομική δυστοκία αλλά και την ανεπάρκεια πλέον του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση. Οι επιπτώσεις δεν αφορούν απλώς το μέλλον του Μακρόν· υπάρχει ορατός κίνδυνος να υπάρξουν επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Άλλωστε η αβεβαιότητα χαρακτηρίζει και την νεοσύστατη γερμανική κυβέρνηση, ενώ και η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας, αν και εκτός Ε.Ε., αμφισβητείται εντόνως, αδυνατώντας να διαχειριστεί την δυσαρέσκεια των πολιτών.
Οι κεντρικές πολιτικές δυνάμεις που ορίζουν την Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, φαίνεται σήμερα ότι δεν είναι ικανές να διαχειριστούν το πρόβλημα που προκάλεσαν οι ίδιες και η πολιτική τους. Το ακόμα χειρότερο είναι πως επιλέγουν την στρατικοποίηση της οικονομίας προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους. Δεν είναι καθόλου μακριά από το Υπουργείο Πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ.
Η κυβέρνηση Μπαϊρού, όπως ήταν αναμενόμενο, έχασε την δεδηλωμένη στην γαλλική εθνοσυνέλευση των 573 εδρών. Πήρε μόνο 194 ψήφους, μακριά από τον απαιτούμενο αριθμό των 280 ψήφων. Κατά της κυβέρνηση ψήφισαν 364, το κόμμα της Λεπέν, αλλά και το κόμμα Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, όπως και οι Σοσιαλιστές.
Ο Μπαϊρού παρουσίασε έναν προϋπολογισμό με περικοπές πλέον των 40 δισ. με μεγάλο θύμα το κοινωνικό κράτος, κυρίως σε ό,τι αφορά το σύστημα συντάξεων. Οι Γάλλοι θέλουν, έτσι κι αλλιώς, μίνιμουμ 40 χρόνια εργασίας για να βγουν στην σύνταξη, οπότε κάθε αύξηση του ορίου ηλικίας (από τα 62 στα 64) σημαίνει ότι κάποιοι πρέπει να δουλέψουν 42 ή και περισσότερα χρόνια για να βγουν στην σύνταξη.
Ο Μπαϊρού είπε και αυτός περίπου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», όταν ρωτήθηκε πώς δημιουργήθηκε το χρέος του 114% του ΑΕΠ και το έλλειμμα του 5,8%.
Ο Μακρόν επικαλείται την ανάγκη βαθιάς μεταρρύθμισης, που σηματοδοτεί περικοπές σε βάρος των ασθενέστερων.
Ο Μπαϊρού θα παραιτηθεί, ο Μακρόν καλείται να ορίσει νέα κυβέρνηση (την 2η από το 2024 και την 4η από το 2022) ή να οδηγήσει και πάλι τη χώρα σε εκλογές. Η αντιπολίτευση του ζητά να παραιτηθεί ο ίδιος για να προκηρυχθούν προεδρικές εκλογές.
Δεν αποκλείεται αυτή τη φορά να συνεργαστεί με τους Σοσιαλιστές, οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει την αριστερή συμμαχία και οι οποίοι ζητούν να οριστεί σοσιαλιστής πρωθυπουργός.
Σε κάθε περίπτωση, η κρίση στην Γαλλία έρχεται σε μια στιγμή που η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα προσανατολισμού αλλά και εσωτερικής ενότητας. Τα διλήμματα είναι ισχυρά με τις κυρίαρχες δυνάμεις να επιλέγουν τον δρόμο της έντασης με τη Ρωσία με πρόσχημα την Ουκρανία. Αναζητούν εξωτερικό εχθρό για να διατηρήσουν την εξουσία τους στο εσωτερικό. Προσπαθούν να ξεγελάσουν τις κοινωνίες, προκειμένου να αποφύγουν την ευθύνη τους για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Δεν αλλάζουν την ακολουθούμενη πολιτική, η οποία και είναι η βασική αιτία των προβλημάτων.
Η έννοια της μεταρρύθμισης χρησιμοποιείται για την προσπάθεια ολοκλήρωσης ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου, με ανύπαρκτο ή ανίσχυρο κοινωνικό κράτος, και γενικώς ένα μικρότερο -όπως θέλουν να λένε- κράτος. Ένα μοντέλο που δημιουργεί υπέρμετρο πλούτο, ισοπεδώνοντας τα χαμηλότερα στρώματα.
Τα κράτη είναι υπερχρεωμένα, οι κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν με τόκους και πανωτόκια την κρίση. Το σχήμα αυτό προκαλεί τριγμούς, άνοδο της ακροδεξιάς ή και άλλων ακραίων τάσεων, κυρίως δε, καταστρέφει τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό.
Η οικονομική συνοχή ή το παραγωγικό μοντέλο χάνουν την όποια σημασία τους, αφού η τράπουλα είναι σημαδεμένη και το σύστημα στην πράξη «απολυταρχικό». Λίγοι κυριαρχούν, λίγοι έχουν πραγματική εξουσία.
Η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα· οι επιπτώσεις θα είναι βαριές και τα συμπεράσματα πιο αδρά, σαφώς ορατά για το πού πηγαίνει το τρένο που λέγεται Ευρώπη.
www.avgi.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΓΑΛΛΙΑ
