Πόσα κόμματα υπάρχουν στην Ελλάδα; Μπόλικα. Αν υπολογίσουμε κι αυτά που εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ευδιάκριτο ίχνος, ο αριθμός μεγαλώνει. Μόνο ένα κρατάει το ίδιο όνομα από την εποχή που γεννήθηκε, το ΚΚΕ, που είναι το αρχαιότερο κόμμα στην Ελλάδα και πέρασε πολλά χρόνια στην παρανομία και πριν και μετά τον Εμφύλιο. Πόσα παίζουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα; Αρκετά. Κάποια που είναι στη Βουλή και κάποια που είναι εκτός Βουλής με άκαμπτες πολιτικές πεποιθήσεις, ιδεολογικούς εγωισμούς και αριστερόμετρα, αλλά έχουν εκτόπισμα στην κοινωνία μεγαλύτερο απ’ αυτό που δίνουν οι δημοσκοπήσεις (ΜέΡΑ25, ΛΑ.Ε., ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Δεν είναι γι’ αυτά προϋπόθεση επιβίωσης η συμμετοχή στη Βουλή αφού έχουν συνηθίσει να μάχονται έξω από τους αστικούς θεσμούς, όπως αποκαλούν τη Βουλή. Σήμερα όμως έχουμε ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Υπάρχουν, χωρίς επί της ουσίας να έχουν δημιουργηθεί, τρία κόμματα που φαίνεται ότι θα πρωταγωνιστήσουν στην πολιτική ζωή και αν ισχύουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων θα επηρεάσουν τις εξελίξεις.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει προηγούμενο, τουλάχιστον από την εποχή που μπήκαν στη ζωή μας τα γκάλοπ. Μπορεί να είναι παράδοξο, δηλαδή να μετράς κόμματα που δεν έχουν ανακοινωθεί, ωστόσο οφείλουμε να τα υπολογίζουμε ως δρώντα πολιτικά υποκείμενα από τη στιγμή που δύο εκ των τριών υποψήφιων αρχηγών (Τσίπρας, Σαμαράς) είναι πρώην πρωθυπουργοί και πρώην αρχηγοί κομμάτων και η Μαρία Καρυστιανού είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο της δημόσιας ζωής. Και οι τρεις δεν έχουν διαψεύσει τις πληροφορίες και τις φήμες που κυκλοφορούν εδώ και πολύ καιρό, αντιθέτως με συνεχείς δηλώσεις και διαρροές συνομιλητών τους καλλιεργούν προσδοκίες και συντηρούν ένα κλίμα αναμονής.
Αν δεν ενδιαφέρονταν να εμπλακούν ενεργά στη μαχόμενη πολιτική, θα μπορούσαν να σταματήσουν από την αρχή αυτή τη συζήτηση. Δεν το έκαναν, οπότε δικαιούνται οι εταιρείες να τους βάζουν στις έρευνες, να βολιδοσκοπούν το εκλογικό ακροατήριο για τη στάση του απέναντι στα τρία πρόσωπα και στις απόψεις τους, δικαιούνται οι δημοσιολόγοι να αναλύουν τις κινήσεις τους, να κάνουν προβλέψεις, δικαιούνται οι πολίτες να προβληματίζονται και να τοποθετούνται, εκφράζοντας συμφωνία, συμπάθεια, αποστροφή για τη συμπεριφορά τους σήμερα, για τις επιλογές τους στο παρελθόν, για την πορεία τους γενικότερα, κυρίως όμως για τη διαδρομή των δύο πρώην πρωθυπουργών που έχουν γράψει χιλιόμετρα στην πολιτική και όπως λένε το πολιτικό σύστημα ως έχει δεν πείθει, δεν ερεθίζει και πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές για να βγει ο κόσμος από την κατάσταση απόγνωσης στην οποία έχει περιέλθει και ένα μεγάλο μέρος του συνωστίζεται στον προθάλαμο του «κόμματος της αποχής».
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει βάλει στο στόχαστρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για τον οποίο λέει ότι έχει παραχαράξει την ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας. Θέλει να παίξει τον ρόλο του σωτήρα για να σώσει τη Δεξιά από τα νύχια των επήλυδων (Μητσοτάκης και σημιτικοί) που έχουν αλώσει το κάστρο της παράταξης. Ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζει ότι επιβάλλεται να δημιουργηθεί ένα νέο δημοκρατικό μέτωπο, με ελκυστική πρόταση εξουσίας, ικανό να αναμετρηθεί με τη Δεξιά, να τη νικήσει στις κάλπες και ισχυρίζεται ότι τα κόμματα που υπάρχουν στη συγκεκριμένη περιοχή έχουν κλείσει τον κύκλο τους. Κι αυτός σε ρόλο σωτήρα, τούτος όμως της προοδευτικής παράταξης που πορεύεται κατακερματισμένη, ως συνήθως. Αν για τα «κόμματα» Τσίπρα, Σαμαρά ξέρουμε πού θα κινηθούν, δηλαδή με ποιο πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα, με ποιες επιδιώξεις, για το «κόμμα» Καρυστιανού δεν έχουμε ούτε ενδείξεις. Υποψιαζόμαστε πού θα στοχεύσει, σε ποια ακροατήρια θα απευθυνθεί, αλλά δεν ξέρουμε με ποιο πολιτικό πρόσημο, ποια θέση στην κλίμακα Δεξιά – Αριστερά θα διεκδικήσει και ποια πρόσωπα θα το πλαισιώσουν. Το μόνο που έχουμε είναι ότι αυτό το ασαφές, νεφελώδες εκκολαπτόμενο σχήμα πηγαίνει καλύτερα από τα άλλα δύο στις δημοσκοπήσεις.
Ανάγωγα
Ποιος άραγε θα πάρει την αμοιβή των 50 εκατομμυρίων δολαρίων για τη σύλληψη του Μαδούρο; Μα αυτός που τον συνέλαβε. Ο Ντόναλντ Τραμπ. Σιγά το ποσό για τον μεγιστάνα. Αυτός όμως είναι στη λογική «μάζευε κι ας είν’ και ρώγες».
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
