Γιατί οι λαοί γοητεύονται από αυταρχικούς ηγέτες; Πανάρχαιο το ερώτημα. Οι πολίτες της πιο πολιτισμένης κατά τον Ενγκελς χώρας της Ευρώπης (Γερμανία) ερωτεύτηκαν τον Χίτλερ, τον ψήφιζαν, δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν καταργούσε τα κόμματα, φυλάκιζε τους αντιφρονούντες (κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες σε εμφύλιο του έστρωσαν τον δρόμο), έκαναν πως δεν έβλεπαν τα στρατόπεδα εξόντωσης που ήταν δίπλα στα σπίτια τους, τον στήριξαν ακόμη και τις τελευταίες στιγμές του καθεστώτος, επικρότησαν την περιορισμένη έκταση που πήρε η αποναζιστικοποίηση του κράτους την επόμενη μέρα, απέφυγαν, όπως σημειώνει ο Χάμπερμας, να αντιπαρατεθούν στη βάση της αυτοκριτικής με τη δική τους εμπλοκή στην υπόθεση του ναζισμού, εμβληματικές προσωπικότητες των γραμμάτων δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη για τη συμπαράσταση που είχαν δώσει στους ναζί (κορυφαία περίπτωση ο Χάιντεγκερ). Σήμερα το ακροδεξιό κόμμα AfD είναι μπροστά στα γκάλοπ και η Γερμανία υπερεξοπλίζεται. Συνδυασμός που προκαλεί ανατριχίλα.
Η Ιταλία αγάπησε τον Μουσολίνι, πρώην σοσιαλιστή, που τη βύθισε και την οδήγησε στην καταστροφή και σήμερα υπάρχουν αρκετοί που νοσταλγούν εκείνη την περίοδο, ανάμεσα τους η πρωθυπουργός Μελόνι το κόμμα της οποίας παρέα με το κόμμα του ξενοφοβικού και εθνικιστή Σαλβίνι διοικούν τη γειτονική χώρα και τα ποσοστά τους στις μετρήσεις είναι σημαντικά. Τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης βλέπουν την πλάτη τους και δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Καθόλου πρωτότυπη κατάσταση για την προοδευτική παράταξη. Στη Γαλλία εδώ και αρκετά χρόνια η Ακρα Δεξιά πρωταγωνιστεί και όπως όλα δείχνουν είναι ζήτημα χρόνου να κατακτήσει και την προεδρία της χώρας. Είναι μια θλιβερή κανονικότητα. Η Αριστερά έφτιαξε ένα λαϊκό μέτωπο, αλλά είχε μικρή διάρκεια ζωής αφού έγινε στα γρήγορα, χωρίς να έχει προηγηθεί σοβαρός διάλογος και επιπλέον φάνηκε ότι ήταν αδύνατον να συνυπάρξουν, ούτε καν μαχητικά, ο οπορτουνισμός των Σοσιαλιστών με τον ναρκισσισμό του Μελανσόν. Στη Μεγάλη Βρετανία προχωράει ακάθεκτος ο ακροδεξιός Φάρατζ, ενώ το Εργατικό Κόμμα, που έχει απαλλαγεί από την αριστερή πτέρυγά του, διοικεί τη χώρα όπως οι Συντηρητικοί.
Στις ΗΠΑ θερίζει ο Τραμπ. Απολύει δημόσιους υπαλλήλους, κόβει πόρους από την Υγεία και την Παιδεία, βάζει χέρι στη Δικαιοσύνη, πιέζει Πανεπιστήμια προκειμένου να αλλάξουν ταυτότητα και φυσιογνωμία, οργανώνει εξωδικαστικές δολοφονίες, κατηγορεί όποιον διαφωνεί με τις αποφάσεις του ότι είναι μαρξιστής-λενινιστής, αποκαλεί τους Δημοκρατικούς κομμουνιστές, μεγαλώνει την περιουσία του, συμπεριφέρεται σαν να κουμαντάρει επιχείρηση, θεωρεί τον δικαιωματισμό απόστημα που πρέπει να ξεριζωθεί, τοποθετεί κολλητούς και συγγενείς σε κρίσιμα πόστα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, αμνηστεύει μεγαλόσχημους απατεώνες-χρηματοδότες του και τους οπαδούς του που μπούκαραν στο Καπιτώλιο, φλερτάρει με τη γελοιότητα προτείνοντας τον εαυτό του για το Νόμπελ Ειρήνης, παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή διαφόρων χωρών, απειλεί πρωθυπουργούς και προέδρους και εκβιάζει ανοιχτά όσους αντιστέκονται. Η δημοτικότητά του είναι υψηλή και οι αντίπαλοί του δεν έχουν ακόμη συνέλθει από το σοκ της ήττας. Εξαιρούνται ο γερουσιαστής Σάντερς και διάφορες ομάδες ακτιβιστών που γυρίζουν τις ΗΠΑ και κινητοποιούν τον κόσμο καλώντας τον να αγωνιστεί υπέρ της δημοκρατίας και εναντίον του τυράννου.
Στην Τουρκία και τη Ρωσία δεσπόζουν για πάνω από 20 χρόνια ο Ερντογάν και ο Πούτιν. Εχουν φτιάξει ένα σκληρό καθεστώς όπου υπάρχει ατιμωρησία για τους φίλους τους και ανελέητο κυνήγι στους εχθρούς τους. Βάζουν λουκέτο σε ενοχλητικά μέσα ενημέρωσης, στέλνουν στη φυλακή όσους θεωρούν ότι απειλούν την παντοδυναμία τους, αλλάζουν το Σύνταγμα για να μακροημερεύσουν, ωστόσο έχουν μεγάλο ακροατήριο. Στην Αργεντινή, την πατρίδα του Τσε για να μην ξεχνιόμαστε, κέρδισε τις ενδιάμεσες εκλογές εκείνος ο τύπος με το αλυσοπρίονο που δηλώνει αναρχοκαπιταλιστής. Τον ψήφισαν οι πολίτες παρά το γεγονός ότι έχει εφαρμόσει σκληρή λιτότητα, έχει απολύσει κόσμο και κοσμάκη, έχει μπλέξει και αυτός και συγγενικά του πρόσωπα σε σκάνδαλα. Ολοι περίμεναν ότι θα συντριβεί στις κάλπες, αλλά αυτός όχι μόνο επιβίωσε, αλλά πήρε και τα πάνω του. Την αποχή προτίμησαν πολλοί γιατί οι εναλλακτικές δεν ήταν ελκυστικές.
Στην Ελλάδα τα κόμματα της λεγόμενης δημοκρατικής αντιπολίτευσης αποκαλούν την κυβέρνηση εγκληματική οργάνωση, «γαλάζια» μαφία, «γαλάζια» συμμορία, ωστόσο δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα αυτονόητα και να ενωθούν σπρώχνοντας τον κόσμο στην απελπισία. Κακός σύμβουλος η απελπισία, βούτυρο στο ψωμί του ακροδεξιού λαϊκισμού. Ας κλείσουμε όμως με μια ευχάριστη έκπληξη, έτσι για να γλυκάνουμε λίγο τις ψυχές των προοδευτικών ανθρώπων που με όσα συμβαίνουν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, άνοδος της Ακρας Δεξιάς, πολυδιασπασμένη Αριστερά) βουλιάζουν στην απογοήτευση. Πρόεδρος της Ιρλανδίας με 63,36% εξελέγη η Κάθριν Κόνολι. Ηταν ανεξάρτητη υποψήφια και υποστηρίχτηκε από πέντε αριστερά κόμματα. «Είναι ένας άλλος κόσμος εφικτός;» αναρωτιούνται πολλοί. Οχι, είναι η απάντηση της Δεξιάς που πιστεύει ότι έχει γραφτεί οριστικά και αμετάκλητα το τέλος της Ιστορίας. Ο φιλελευθερισμός είναι ως συνήθως στο ίσως, στο θα δούμε και σε λοιπά αμφίσημα και ευρύχωρα σχήματα καθόλου ενοχλητικά για το κατεστημένο. Η Αριστερά; Οταν δεν τσακώνεται με τον εαυτό της, ψάχνεται για το φύλο των αγγέλων.
Ανάγωγα
Οι σεναριογράφοι έχουν αρχίσει το μέτρημα. Πόσοι(ες) βουλευτές(τίνες) του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς θα στηρίξουν το εγχείρημα Τσίπρα; Βιάζονται. Πολλά θα κριθούν από το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού «Ιθάκη», που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις Gutenberg. Ο αριθμός των προθύμων μπορεί να μειωθεί λόγω των αρνητικών αναφορών του συγγραφέα σε διάφορα πρόσωπα. Υπομονή λοιπόν γιατί θα έχουμε εκπλήξεις. Ευχάριστες για κάποιους, δυσάρεστες για άλλους.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
